دستمزد سال ۹۷ کارگران یک چهارم خط فقر گفتگو با شریف ریاحی

اندازه متن
Aa Aa

سرخط  ۵آذر ۱۳۹۶ – نیروی انسانی از مهمترین سرمایه‌های هر کشور به شمار می‌رود، دراین راستا کارگران زحمت‌کش نقش اصلی را در چرخاندن چرخهای یک کشور به عهده دارند، زمانی ارزش کارگران را می توان برجسته کرد که در یک فرض ذهنی آنها را از کارها حذف کنی، آن وقت می شود حس کرد که همه چیز می ‌خوابد، اما در کشور ما این کارگران زحمتکش، با وجود این که هستی و عمرشان را برای انجام کارها می‌گذارند اما از کمترین حقوق و مزایا برخوردارند. گزارشی رو در این زمینه  با هم می‌بینیم:

کارگران و حقوق بگیران کشورمان همواره تحت انواع و اقسام ظلم و بی‌عدالتی‌ها بودند، عمده‌ترین مشکل کارگران حقوق ناچیز آنهاست به طوری که بیش از 80 درصد کارگران و حقوق بگیران زیر خط فقر هستند، اما دولت آخوند روحانی به جای این که مشکلی را حل کند با رقم سازی آب پاکی را روی دست کار‌گران می‌ریزد که  سال آینده افزایش حقوق ناچیز خواهد بود.

 

بعد از این پیش بینی‌ها نوبخت از افزایش 10 درصدی حقوق بگیرهای  دولتی خبر داد،

نوبخت: به دستگاهها اعلام کردیم که 5 درصدش رو ما مستقیماً‌ تو بودجه تون اضافه می‌کنیم 5 درصد هم شما از طریق افزایش بهره وری و انواع روشهایی که انجام می‌دید بتونید صرفه جویی کنید و 5 درصد هم شما بپردازید

این مهرة رژیم با رقم سازی پیشاپیش اعلام می‌کند که تورم 10 درصد خواهد بود پس افزایش حقوق همین میزان خواهد بود که نصف این مقدار هم نسیه است چون توپ را در زمین به قول خودش دستگاهها می‌اندازد. تا هر چه بیشتر از بار مسؤلیت پرداخت حقوق کارگران فرار کند.

نبود امنیت  شغلی که یکی دیگر از مشکلات کارگران است، جهانگیری آماری از اشتغال می‌دهد که عجیب است.

طبق گزارش مرکز آمار 703 هزار شغل نسبت به بهار سال گذشته و در تابستان امسال که دیروز گزارش داده شد، 795 هزار شغل ایجاد شده

گوینده تلویزیون رژیم: نحوة اعلام آمار اشتغال این تصور را ایجاد می‌کند که در نیمة‌ اول امسال حدود 1.5 میلیون شغل ایجاد شده است

رییس مرکز‌آمار رژیم: بهار به بهار حدود 700 هزار تا، تابستان به تابستان حدود 790 هزار تا، پاییز هم باید حساب کنیم زمستان هم باید حساب کنیم میانگین موزون بگیریم هرچی شد،‌…… این عددای فصول مختلف قابل جمع زدن با هم  نیست

همین آمار 795 هزار نفری در حالی مطرح می‌شود که وزیر کار پیش از این گفته بود

ربیعی وزیر کار رژیم: ما در بهترین حالت فکر می‌کنیم اگر رشد ما ادامه پیدا کنه سالی 400 هزار شغل بتونه رشد ما بده ما 600 هزار شغل کسری داریم

در مقابل این دجالگریها که مقامات رژیم می‌خواهند با بازی با اعداد و ارقام به چشم مردم خاک بپاشند، میلیونها بیکاری هستند که هیچ چشم اندازی برای پیدا کردن یک شغل برای امرار معاششان ندارند.

همراه هستیم با شریف ریاحی تا بیشتر به این موضوع بپردازیم با سلام به شما

شریف ریاحی: با سلام به شما و بینندگان عزیز و با درود به کارگران زحمتکش میهن

سؤال: در این روزها بحثها حول حقوق کارگران در سال ۹۷ در میان فعالان کارگری مطرحه و اعتراضاتی رو علیه تصمیم دولت روحانی برانگیخته. درگزارشی که دیدیم نوبخت سخنگوی دولت آخوند روحانی گفت در سال آینده این ما ۱۰ درصد به حقوق کارگران اضافه میکنیم که نزدیک به یک درصد هم از نرخ تورم بیشتره. پس اگر حقوقی که میخوان بدن از نرخ تورم بالاتره چه جای اعتراض

شریف ریاحی: ببینید الان در کشور ما 13 میلیون کارگر وجود داره که نان آور تقریبا 40 میلیون ایرانی هستند، به گفته مقامات رژیم خط فقر در ایران الان 4 میلیون تومانه، در تهران این رقم رو تا ۵ میلیون تومان هم کارشناسان اقتصادی رژیم آمار میدن. حداقل دستمزد کارگر به یک میلیون تومان هم نمی‌رسه یعنی کارگر  سه میلیون تومان کمتر از خط فقر حقوق می‌گیره، یعنی حد اقل 4 برابر زیر خط فقره،  یعنی در سبد هزینة‌خانوار هیچ کدام از اقلام پایه‌ای حل نیست یعنی نه تغذیه مناسب وجود دارد، نه پوشاک مناسب، نه بهداشت و درمان مناسب، نه آموزش متناسب با این دوران و خلاصه هیچ چیزی حل و فصل نیست.

یکی از کارشناسان اقتصادی رژیم به نام وحید شقاقی در مصاحبه ای که از او درروزنامه حکومتی شرق در ۱۱ آبان منتشر شده میگه: من خط فقر را برای کشور حساب کرده‌ام. خط فقر به این معنی است که شما حداقل استانداردهای زندگی را داشته باشید. برای یک خانواده سه تا چهار نفره خط فقر ماهانه سه تا ٣,٥‌ میلیون تومان است. در تهران و کلان‌شهرهایی نظیر تهران با حداقل امکانات خط فقر بین ٤.٥ تا پنج‌ میلیون است. در تهران روزانه یک خانوار سه، چهارنفره ٥٠‌ هزار تومان هزینه خوراک ساده‌‌اش است که ماهانه ١.٥ میلیون تومان می‌شود. ١.٥ میلیون تومان هم هزینه مسکنش است که یا خانه‌ای ٥٠متری خریده و ماهانه قسط می‌پردازد. اکنون اجاره یک متر در تهران حداقل یک‌ میلیون و تا ٢.٥ ‌میلیون افزایش دارد. اگر شما بخواهید واحدی ٥٠متری را در تهران رهن کنید در بدترین نقطه، ٥٠ میلیون تومان باید بپردازید. سایر اقلام مثل سلامت و هزینه مدارس دولتی و جابه‌جایی در داخل تهران هم اگر محاسبه کنیم، به رقم ٤.٥ میلیون تومان برای خط فقر در تهران می‌رسیم. متوسط حقوق در تهران اکنون برای یک خانوار اگر یک نفر کار کند، بین ٢.٥ تا سه‌ میلیون تومان است. تمام کارمندان و کارشناسان ایران حقوقشان بین ٢.٥ تا سه ‌میلیون است، بخش خصوصی حتی کمتر است. در مجموع اگر یک نفر در خانواده کار کند، خط فقر حدود ٤.٥ تا پنج‌ میلیون و متوسط درآمد حدود سه‌ میلیون است. فرض کنید سالانه ١٠ درصد حقوق‌ها بالا برود و ١٠ درصد هم هزینه‌ها افزایش داشته باشد که خوشبینانه است، در پنج سال آینده باید بین ٢.٥ تا سه ‌میلیون تومان از سرمایه خودشان به زندگی تزریق کنند که بار سنگینی را ایجاد می‌کند. مثلا الان حقوق شما سه ‌میلیون تومان است، پنج سال بعد حقوقتان سه‌میلیون و ٨٠٠ هزار تومان خواهد شد، اما در مقابل، هزینه‌های زندگی‌تان هفت ‌میلیون تومان خواهد بود.

می بینید که تا کجا این رژیم با چنین حقوقی شیره جان کارگران رو میمکه و سال به سال اونها رو به خط فقر عمیقتری فرو میبره. چرا که اگر ما پرداخت حقوق کارگران رو بر منبای خط فقر بگیریم یعنی  هر ماه از هر کارگر این رژیم 3 میلیون تومان می‌دزده دقیقا دزدی، اگر این عدد را در 13 میلیون کارگر ضرب کنیم می شود ماهی 9 میلیارد و 750 میلیون دلار یعنی سالانه 117 میلیارد دلار از کارگران و دسترنج و عمر سرمایه آنان این رژیم دزدی می‌کند و در تنور جنگهای همسایه می سوزاند.

سؤال: اجازه بدید همین جا یک سؤال مطرح کنم، در خصوص امنیت شغلی، جهانگیری معاون آخوند روحانی همونطور که در گزارش هم بود اعلام کرد که تا پایان تابستان امسال 795 هزار شغل تولید شده، که خب این موضوع نشون می‌ده که امنیت شغلی تا حدودی برقراره و تازه شغل جدید هم ایجاد شده که عددش هم قابل تو جه است نظر شما در این مورد چیه؟

جواب: برای این سؤال اجازه بدید یک حساب و کتاب ریاضی انجام بدیم، معاون وزیر کار آخوند روحانی در شهریورماه 93 اعلام کرد که هزینه ایجاد هر شغل ۳۰۰ میلیون تومان می باشد، هرچند که در همان مقطع خود ربیعی وزیر کار رژیم اعلام کرد که هزینه ایجاد هر شغل در صنایع بزرگ ۲ میلیارد تومان است (سایت حکومتی الف 16 فروردین 94) من حداقل یعنی 300 میلیون تومان را برای ایجاد یک شغل پایدار مبنا قرار می‌دهم، اگر این عدد را در 795 هزار شغل مورد ادعای جهانگیری ضرب کنیم می شود 238 تریلیون و 500 میلیارد تومان اگر این پول با قیمت دلار آزاد به دلار تبدیل کنیم چیزی حدود 60 میلیارد دلار می‌شود، که اصلاً چنین سرمایه گذاری نه ریالی و نه دلاری در زمینه ایجاد اشتغال انجام نشده است، تمام فروش نفت رژیم در سال گذشته کمتر از 50 میلیارد دلار بوده است، از کجا می‌تواند 60 میلیارد دلار فقط در  بخش ایجاد اشتغال سرمایه گذاری کرده باشد، این یک حرف تبلیغاتی و  بیشتر نیست،  تازه در همان گزارش تلویزیون رژیم هم دیدیم که ربیعی به عنوان کسی که باصطلاح صاحب عله موضوع کار است زیرآب عدد و ارقام جهانگیری را زد که نه آقا جان تا  پایان سال اگر خودمان را بکشیم 400 هزار شغل تولید می‌کنیم که این هم باز یک عدد اغراق‌آمیز است و محل شک و تردید در آن بسیار است.

سؤال: اجازه بدید همکارانم یک تیکه از  صحبت‌‌هایی که نوبخت سخنگوی دولت آخوند روحانی در تلویزیون رژیم داشت رو پخش کنن

شریف ریاحی: همین جا یک نکته رو عرض کنم اگر همین عددی که نوبخت مدعیه رو در نظر بگیریم برای این هر فرصت شغلی باید 800 میلیون تومان سرمایه گذاری بکنه اگر این عدد رو در عددی که جهانگیری مدعی شده ضرب کنیم می بینیم که باید رژیم چیزی حدود 160 میلیارد دلار در زمینه اشتغال سرمایه گذاری می‌کرد که اصلا چنین چیزی امکان ندارد و یک دروغ بسیار بزرگ است.

سؤال: شما از قرارداد موقت به عنوان یکی از مشکلات کارگران نام بردید، اما قرار داد موقت تقریباً‌ در همه جای دنیا وجود دارد، چرا شما از آن به عنوان مشکل کارگران نام می‌برید؟

شریف ریاحی: برای جواب به این سؤال باید یک نگاهی بکنیم به درصد کارگرانی که با قرارداد موقت کار‌ می‌کنند، الان بیش از 90 درصد قراردادهای کارگری قراداد موقت است، البته دردناکتر این که قرارداد موقت هم نیست حجم بسیاری از این قراردادها سفید امضاء است که براساس قوانین خود این رژیم جرم محسوب می‌شود، اما به دلیل فضای نابسامانی که در زمینه اشتغال وجود دارد و میلیونها بیکار در صف کار ایستاده‌اند، دست رژیم را باز گذاشته تا هر کاری که دلش می‌خواهد بکند، روزنامه حکومتی شهروند در تاریخ 5 شهریور در این باره نوشت:  بر اساس اعلام وزارت کار، ٩٤درصد کارگران با قراردادهای موقت کار می‌کنند و افرادی وجود دارند که با ٢٥‌سال سابقه کار هنوز قرارداد چندماهه در دستشان است. با این وجود فعالان کارگری و کارفرمایی امیدی به حل این چالش کهنه کارگران و کارفرمایان ندارند،

اما این که در کشورهای درحال توسعه یا کشورهای پیشرفته قراردادها موقت است، موضوع دیگری است، در قوانین این کشورها بیمه‌های تأمین اجتماعی از کارگر حمایت می‌کنند، حقوق بیکاری مکفی به کارگر می‌دهند، و کارگر دغدغة‌ نان ندارد، سقف این قرار دادها 2 تا 5 سال است و در برخی از کشورها 10 سال بعد از آن دیگر قرارداد موقت معنی ندارد چون کارگر عمر و جوانی اش را گذاشته و بعد از آن کجا می تواند کار کند اما همانطور که گفتم در رژیم کارگرانی هستند که 25 سال هنوز با قرار داد موقت کار می‌کنند، این بسیار ظالمانه و جنایتکارانه است، در این رژیم قوانین ضد کارگر نوشته شده، قرارداد موقت در این رژیم یعنی که حق حرف زدن نداری ، حق اعتراض نداری، حقوق و مزایا نداری چون تا کارگر بخواهدحرفی بزند ماه بعد قراردادش تمدید نمی‌شود، چه بسا در لحظه اخراج می‌شود، در این قراردادهای موقت که واقعا مجرمانه است، اهرمی است که رژیم بکار گرفته تا به طور غیر مستقیم و البته قانونی!!! کارگران را کنترل کند تا این اعتراضی نداشته باشند،  اما کارگران دلیر کشورمان از هر فرصت استفاده کرده و قیام و اعتراض به پا کردند، نمونه هایی داشتیم از اعتراض و تظاهرات چند روزه هپکوی اراک که رژیم را مجبور کرد که حق و حقوق آنان را بدهد از این نمونه ها درهمین امسال زیاد داشتیم