میکل آجلودی لودوویکو بوئونارونی سیمونی نقاش پیکر تراش هنرمند-نماوابهمن۹۹

اندازه متن
Aa Aa

میکل آنجلودی لودوویکو بوئونارونی سیمونی نقاش پیکر تراش هنرمند-نماوابهمن ۹۹

هنر راز سر به مهری است که هر بار تازه از نا گفته ها ورازهای پنهان بسیاری کافی است  ،

هنر دروازه ایست که گوشه ای از احساس انسان را نمایان میکند ،

نماوا بیانگر گوشه ای از زیبایهای خیره کننده هنر است ،

میکل آنجلودی لودوویکو بوئوناروتی سیمونی نامی ایتالیایی که واژه فرانسوی آن شهرتی جهانی یافت  ،

میکل انج یکی از برجسته ترین هنرمندان عصر رونسانس  ،

وتاریخ جهان نقاش و پیکر تراش معمار ی زبردست که آثار هنری باقی مانده از او  ،

هر بینننده ای را به شگفتی و تحصین میبرد  ،

میکل آنج در ششم مارس ۱۴۷۵ میلادی چشم به جهان گشود  ،

و درسن ۸۹ سالگی در ۱۸ فوریه ی ۱۵۶۴ چشم از جهان فروبست  ،

هنگامیکه میگل آنج کودک بود مادرش را از دست داد  ،

دوران کودکیش نزد پرستاری در شهرستانی ستی نیانو سپری شد ،

همسر این پرستار یک سنگ تراش بود  ،

پدر میکل آنج یک معدن سنگ مرمر ومزرعه ای کوچک داشت  ،

میکل آنج در رابطه با شکل گیری علاقه اش به هنر گفته است  ،

اگر چیز خوبی در نهاد من وجود داشته باشد بخاطر این است  ،

که من در فضای پیچیده ی ایالات شما آرتزو زاده شده ام  ،

در کنار شیر پرستارم که دریافت می داشتم  ،

مهارت به کارگیری مغار و چکش را نیز فراگرفتم  ،

چیزی که با آن اثار هنری ام را ساخته ام  ،

در ۱۳ سالگی به شاگردی دومنیکو گریلودادایو استاد بنام آن روزها در آمد  ،

زندگی هنری میکل آنچ درمیان سفرها و کوچها سپری شد  ،

که دستخوش شرایط سیاسی دوران رونسانس بود ،

او بارها محل اقامتش را به دلایل شغلی و امنیتی و دیگرگونی حاکمیتهای محلی تغییر داد  ،

و سرانجام در رم مستقر شد  ،

و برای ۴۰ سال در واتیکان و رم به خلق آثار هنری بسیاری پرداخت ،

از میکل آنج آثار هنری بسیاری به جا مانده است ،

بخشی از برجسته ترین آثار هنری او عبارتند از  ،

نقاشی سقف پرستگاه سیستین که از سال ۱۵۰۸ تا ۱۵۱۲ میلادی طول کشید ،

گنبد بازیلیکای قدیس پیتر یا پتروس ازسال ۱۵۴۶ تا سال ۱۵۶۴  ،

نقش برجسته مریم پیه تا تندیس داود آرامگاه پاپ ژولیوس دوم که ازسال ۱۵۰۵ کار پیکر تراشی آن آغاز شد ،

این اثردر کلیسای سن پیترو اینوید کولی جای دارد

مطالب مرتبط

سخنرانی خانم مریم رجوی در مراسم گرامیداشت سالگرد انقلاب ضدسلطنتی ـ اشرف ۳ ـ بهمن ۱۳۹۸

سخنی با حمید عزیزم – مهدی خدایی‌صفت