۲۵خرداد، سالگرد شهادت مجاهد کبیر رضا رضایی

۲۵خرداد، سالگرد شهادت مجاهد کبیر رضا رضایی ـ ۲۴خرداد ۱۴۰۰


توسط دژخیمان دیکتاتوری دست‌نشانده سلطنتی

از نامه مجاهد شهید رضا رضایی

«انقلابیون جان برکف که در آرزوی شهادت انقلابی و فدا شدن در راه آرمان خلق لحظه شماری می‌کنند،

مجاهدین مبارزی که با تکیه به حمایت و پشتیبانی مردم به دلگرمی و امید به پیروزی محتوم انقلاب به پیکار عادلانه‌شان ادامه می‌دهند،

خلقی که به نیروی بازوان خود و به‌قدرت جوانانش ایمان آورده، خلقی که امروز جوانان جان‌بر کفش مسلسل بدوش گرفته‌اند و

عازم میدان نبرد شده‌اند تا دین خود را به خلق ادا کنند، سرانجام پیروز خواهند گشت».

از نشریهٔ مجاهد ۲۰۷ – ۲۴خرداد ۱۳۶۳


”... . گوشهای خود را خوب بازکنید و فریادهای جان خراش پاکترین فرزندان این مرزو بوم را در زیر شکنجه‌های سبعانهی ساواک بشنوید.

فریاد اعتراض بلند کنید و این فریاد را به گوش جهانیان برسانید، چشمان خود را بازکنید و

به زخم های عمیق و بدن های کبودشده ازشلاق آنها نگاه کنید.

برای آنکه معنای چهار ساعت روی اجاق برقی شکنجه دیدن رادرک کنید، آتش سیگاری را به دستتان نزدیک کنید... . “

اینها سخنان مجاهدکبیررضارضائی است که پس ازفرار از زندان ساواک،

برای روشن ساختن افکار عمومی ازجنایات دژخیمان شاه، خطاب به هموطنانش و تمامی مردم آزادیخواه جهان گفته شده است.

فرار قهرمانانهی رضا که بر اساس یک طرح دقیق و حساب شده توسط سازمان و به مدد هوشیاری و کارآئی بالای او به مرحلهی اجرا درآمد،

به همان میزان که ضربه ای سخت و سنگین به دشمن وارد ساخت،

ثمرات ارزنده و گرانبهائی برای جنبش انقلابی مسلحانه و بویژه سازمان مجاهدین خلق دربرداشت و

علاوه بر رهبری مهمترین سازمان انقلابی مسلحانه یعنی سازمان مجاهدین خلق ایران که به تازگی بزرگترین ضربهی دشمن را پشت سرگذاشته بود،

باعث انتقال تجارب گرانبهائی دربارهی درگیری ها و بازجوئی ها و شیوه‌ها و تاکتیک های دشمن شد

که در زندان عمدتاً توسط شهید بنیانگذارسعیدمحسن جمعبندی شده بود.

مجاهد کبیر رضا رضایی از رهبران برجسته انقلابی تاریخ معاصر ایران و عضو کمیته مرکزی مجاهدین،


از اولین اعضای سازمان بود که پس از بنیانگذاری مجاهدین در سال۴۴، همراه با برادر بزرگترش احمد به‌سازمان پیوست.

رضا رضایی که در شهریور۵۰ همراه با سایر اعضای کمیته مرکزی سازمان دستگیر شده بود، سه‌ماه بعد، در سوم آذر۵۰، با فرار بزرگ خود ضربه غیر‌قابل جبرانی به‌ساواک شاه وارد کرد.

او در بیرون زندان به همراه مجاهد شهید احمد رضایی به‌بازسازی سازمان و سازماندهی اعضای باقیمانده پرداخت و رهبری مجاهدین را در آن مقطع در بیرون زندان به‌عهده گرفت و هم‌چنان که خود در یکی از نامه‌هایش نوشته بود، سازمان مجاهدین را ماندگار کرد.

ابوالقاسم رضایی


رضا وقتی که متوجه می‌شه که چی‌ها لو رفته چی‌ها لو نرفته، برای خودش یک کاراکتری می‌سازه تو بازجویی که یک آدم ساده‌ای بوده و اصلاً نمی‌دونسته چی به چیه و وقتی که ازش شروع می‌کنند سؤال کردن اون چیزهایی که شنیده بوده لو رفته خیلی ساده می‌گه و تو پروسه بازجویی جلب اعتماد می‌کنه با این هدف که بتونه از دست اینهادر بره بیاد بیرون.

اینها فکر می‌کردند که با دستگیری خود ممد آقا و رسول و آخرین سری دستگیریها اگه احمد رو هم بگیرن، دیگه بساط مجاهدین رو جمع کرده‌اند به این جهت رضا از فرصت استفاده می‌کنه

می‌گه من می‌تونم کمک کنم توی این‌که احمد رو بگیرین و با نقشی که بازی کرده بود، در واقع اینها کم‌کم اعتماد پیدا می‌کنن که می‌تونن از کانال رضا احمد رو بگیرن... ...

من بعداً که اومدم بیرون دقیق‌ترش رو پرسیدم از مادرم و خواهرم. گفتند که در واقع اون چند روز اضافه که موند رضا دیگه عزم جزم کرد.

گفتش که می‌رم. بعد یه روز هم گفتش که من امروز هر طور که شده دیگه می‌رم.

دیگه او نقشه حمام توی پامنار، همه اینها رو به‌اصطلاح رسونده بودن که بیاد تو اون حمام و پشتش موتور و در بره و اینها. و اگر من دررفتم، اینها اومدن شما طلبکارشون بشین که بچه‌ام رو چکار کردین؟

فلان کردین و شلوغش کنین و اینها که دیگه کمتر شما رو اذیت کنن که همین جوری می‌شه. رضا میره دم حموم. این دو تا ساواکی رو به‌اصطلاح فریب می‌ده. می‌گه که تو این حمومه شما وایسین. هوا رو داشته باشین. اونها هم بیخبر از این‌که این حمام دو تا در داره تو دو تا کوچه مختلف.

وامی‌ایستن یه مقداری، رضا هم از اون ور وارد می‌شه از اون ور می‌ره سوار موتورش می‌کنن و می‌ره.

اینها هم یه مقداری نیم ساعت یک ساعتی وامی‌ایستن می‌بینن خبری نشد و بعد می‌رن می‌بینن که حموم دو در داشته و رفته.

از نشریهٔ مجاهد شماره ۱۵۵- ۱۹خرداد ۱۳۶۲


«شهادت احمد برخلاف تصور احمق‌هایی که برای اثبات نظرات تسلیم‌طلبانه‌شان از هر شکست، ناامیدی و از هر سوزوسرما، زمستانی می‌سازند،

نه تنها هیچ ناتوانی را اثبات نمی‌کند، بلکه درست نشان‌دهندهٔ این است که ما تا آن حد از ظرفیت، فداکاری و جانبازی برخورداریم که رنج نبردی سخت و طاقت‌فرسا را تا آن زمان که خلق را به حرکت درآوریم، دلاورانه بر دوش کشیم…

محال است خون‌هایی که ریخته شده است هدر برود، این خون‌ها بدون شک نهال انقلاب را بارور کرده است و دیگر این نهال نخواهدخشکید. بگذار سازشکاران، ترسوها و بزدلان از این همه شهادت هراسان شوند و بگویند نمی‌شود کار کرد. اما مفهوم شهید جز این نیست که هم‌چون چراغی باشد فراراه دیگران.

این‌جا پاهایی که امروز شهدا می‌سازند، فردا راه انقلاب را هموار خواهد ساخت».

مجاهد کبیر رضا رضایی که خود از نزدیک با تمامی مشکلات و موانعی که بر سر راه جنبش مسلحانه قرار داشت، درگیر بود،


با ایمان قاطع از زوال و نابودی حتمی همهٔ دشمنان خلق و سد‌کنندگان راه تکامل و تحقق پیروزی سخن می‌گفت و عزم استوار یاران مجاهدش را در پیمودن راه پرپیچ و خم و سرسخت انقلاب یادآور می‌شد. او در نامه‌هایش نوشته بود:

«فریادهای رزم‌آوری ما، صفیرگلوله‌های آتشین ما و تلاش خستگی‌ناپذیر برادران مجاهدمان همه مژدهٴ صبح روشنی را می‌دهند و درست در همین لحظه‌ای که دشمن، آخرین حربهٴ سرکوبی خودش را برای قلع و قمع ما بکار گرفته و نهایت کینه و انتقام خود را علیه ما بکار می‌برد و سعی می‌کند که افق پیروزی را تاریک و تلاش‌های ما را پوچ و بی‌مقدار جلوه دهد، امید ما را بیش از هر موقع دیگر برانگیخته است.


درست است که ما لطمات زیادی را متحمل شدیم، برادران ارزنده‌ای را از دست دادیم، امکانات فراوانی از دست رفت، ولی هیچگاه این فداکاریها هدر نرفت و خون همهٔ برادران مجاهد، نهال انقلاب را بارور ساخت.

امروز ما شاهد ورود رزمندگان استواری هستیم که فداکارانه دست از همهٔ علایق خود کشیده و در راه پرافتخار مبارزه مسلحانه قدم گذاشته‌اند و به حقیقت،

تفنگ هیچیک از آنها بر زمین نماند. جنبش امروز دیگر پا گرفته است و امید فراوان داریم که روز به روز مصمم‌ترو قوی‌تر پیش برود.

اگر بنا باشد که در جهان، ستم پیروز شود،



اگر بنا باشد که در جهان این همه شهامت و انسانیت پوچ باشد، پس باید فاتحهٔ این جهان را خواند، ولی حرکت تاریخ درست عکس این مسأله را نشان می‌دهد. نشان می‌دهد که پیروزی در لفاف سختی‌ها ورنج‌ها و فداکاریها و شهادتها پیچیده شده است.

ما هم از روز اول انتظار نداشتیم که دشمن در یک صبح روشن با دست خودش تسلیم شود و در مقابل ارادهٴ انقلابی خلق زانو بزند. ما زمانی انتظارپیروزی داریم و شاهدآن خواهیم بود که همهٔ سرزمین ما از خون پاکترین و فداکارترین فرزندانش، سرخ و سیراب شود و البته تا آن‌روز راه زیادی داریم. فریاد رزم‌آوری انقلابیون، خروش مسلسل‌ها و هم‌چنین زوزهٔ دردناک دشمن، همه نشانهٔ این است که «‌جنبش به جادهٔ اصلی خودش افتاده است» و سرانجام پیروزی حتمی از آن ماست».

«… امروز به مدد حمایتی که از جانب مردم از ما می‌شود، به مدد تجارب دو سالهٔ خودمان و. . تلاش و حرکت خستگی‌ناپذیر برادران مجاهد، این نمونه‌های سرسختی و دلیری،

گذرگاه پیروزی را می‌شکافیم و به پیش می‌رویم…»

و چنین بود که به همت و فداکاری پیشتازان دلیری چون مجاهد کبیر رضا رضائی،

جنبش انقلابی مسلحانه، حرکت پرشورخود را قوام بخشید و

شیوهٔ انقلابی و اصولی رویا‌رویی با رژیم وابسته شاه، فراراه جوانان مبارز میهن‌مان قرار گرفت.

از آن به بعد، هم‌چنانکه رضا خود پیش‌بینی کرده بود،


هر روز جوانان پاکباختهٔ بیشتری به ندای پیشتازان انقلابی خود پاسخ مثبت دادند و

جان برکف، قدم به میدان نبردمسلحانه نهادند.

قطره قطره خون آنان بذر آگاهی را در کشتزار مستعد توده‌ها افشاند و

هر ضربه پیشتاز، طلسم شکست‌ناپذیری رژیم را در اذهان مردم مورد تردید قرار داد.

و چنین بود که زمینهٴ قیامی پرشکوه و یکپارچه فراهم گشت.

قیامی که در نقطهٔ اوج خود طومار رژیم ننگین پهلوی را درهم پیچید

از نشریهٔ مجاهد ۲۰۷- ۲۴خرداد ۱۳۶۳


از مجاهد کبیر رضا رضائی آثار گرانبهائی برجای مانده است که در رأس همهی آنها باید به افتخار آمیزترین ابتکار فراموش نشدنی و جاودانی او یعنی آرم سازمان اشاره کنیم

که توسط او طراحی شد. رضا در این طرح سرشار و بسیار غنی با صرف انرژی و دقتی درخورتحسین، توانست تمامی ارزش‌ها و محتوای ایدئولوژیک سازمان و مواضع و نقطه نظرهای اقتصادی اجتماعی و سیاسی مجاهدین را به اختصار و با زبان علائم و سمبل های بسیار دقیق و زیبا مجسم سازد.

شهادت رضا رضایی در ۲۵ خرداد۱۳۵۲ که دیکتاتوری شاه و ساواک به‌خاطر آن شادی بسیار کردند، زمینه‌ساز اپورتونیستهای چپ‌نمایی شد


که با ضربه خائنانه خود باعث متلاشی‌شدن بزرگترین سازمان انقلابی مسلمان قبل از انقلاب ضدسلطنتی شدند

که ارتجاع خمینی بیشترین بهره‌برداری را از آن در سرقت رهبری انقلاب به‌دست آورد.

رضا رضایی خود درباره جوشش خون شهیدان مجاهد خلق و پیروزی محتوم مقاومت و انقلاب،

به‌رغم شادی دشمنان خلق، در نامه‌یی خطاب به پدر و مادرش نوشته بود

: «ما تا‌کنون شهدای فراوانی داده‌ایم. دشمن می‌خواهد وانمود کند


که این شهید‌دادنها همه نشانه این است که ما محکوم به شکست هستیم و او سلطنت ابدی خواهد داشت، ولی درست وقتی که حوادث را بررسی کنیم، نتیجه برعکس است... .

برنامه‌های آینده ما باعث خواهد شد که رژیم با همه باد و زورش، دیوانه‌وار سر‌و‌کله‌اش را به‌همه‌جا بکوبد…».

گذشت زمان با سرعتی غیرقابل تصور حقانیت این پیش‌بینی رضای قهرمان را اثبات کرد.



مطالب مرتبط

بیست و پنج خرداد سالگرد شهادت مجاهد کبیر رضا رضایی

۲۵خرداد سالگرد شهادت مجاهد کبیر رضا رضایی گرامی باد