ازنصایح پدرانه دلزده نشو

از نصایح پدرانه دلزده نشو 

بابام هر وقت که وارد اتاقم میشد میدید که لامپ اتاق یا پنکه روشنه و من بیرون اتاق هستم ، بهم میگفت: چرا خاموشش نمیکنی و انرژی رو هدر میدی؟ وقتی وارد حمام میشد ومیدید آب چکه میکنه با صدای بلند فریاد میزد، چرا قبل از رفتن آب رو خوب نمی بندی و هدر میدی؟ همیشه ازم انتقاد میکرد و به منفی بافی متهمم میکرد … بزرگ و کوچک در امان نبودند و مورد شماتت قرار میگرفتن… حتی زمانیکه بیمار هم بود ول کن ماجرا نبود. تا روزیکه منتظرش بودم فرا رسید و کاری پیدا کردم… امروز قرار است در یکی از شرکتهای بزرگ برای کار مصاحبه بدم.

اگر قبول شدم این خونه کسل کننده رو برای همیشه ترک میکنم تا از بابام و توبیخهاش برای همیشه راحت بشم. صبح زود ازخواب بیدار شدم حمام کردم بهترین لباسمو پوشیدم و زدم بیرون. داشتم با دستم گرده های خاک را رو کتفم دور میکردم که پدرم لبخند زنان بطرفم اومد با وجود اینکه چشمهاش ضعیف بود و چین و چروک چهره اش هم گواهی پاییز رو میداد بهم چند تا اسکناس داد و گفت:

? مثبت اندیش باش و خودت رو باور داشته باش ، از هیچ سوالی تنت نلرزه !

نصیحتشو با اکراه قبول کردم و لبخندی زدم و تو دلم غرولند میکردم که در بهترین روزای زندگی ام هم از نصیحت کردن دست بردار نیست ! مثل اینکه این لحظات شیرینو میخواد زهرمار کنه.

از خونه بسرعت خارج شدم، یه ماشین اجاره کردم و بطرف شرکت رفتم…

به دربانی شرکت رسیدم. خیلی تعجب کردم.

هیچ دربان ونگهبان و تشریفاتی نداشت فقط یه سری تابلو راهنما.

به محض ورودم متوجه شدم دستگیره ازجاش در اومده …اگه کسی بهش بخوره میشکنه.

بیاد پند آخر بابام افتادم که همه چیزو مثبت ببین. فورا دستگیره رو  سرجاش محکم بستم تا نیوفته!!

همینطوری و تابلوهای راهنمای شرکت رو رد میکردم و از باغچه ی شرکت رد میشدم که دیدم راهروها پر شده از آب سر ریز حوضچه ها … به ذهنم خطور کرد که باغچه ی ما پر شده است یاد سختگیری بابام افتادم که آب رو هدر ندم … شیلنگ آب را از حوضچه پر، به خالی گذاشتم وآب رو کم کردم تا سریع پر آب نشه.

در مسیر تابلوهای راهنما وارد ساختمان اصلی شرکت شدم. همینطور که از پله ها بالا میرفتم، متوجه شدم … چراغکهای آویزان در روشنایی روز روشن هستن. از ترس داد و فریاد بابا که هنوز توی گوشم زمزمه میشد، اونا رو خاموش کردم!!

به محض رسیدن به بخش مرکزی ساختمان متوجه شدم تعداد زیادی جلوتر از من برای این کار آمدن.

اسمم رو در لیست ثبت نام نوشتم و منتظر نوبت شدم ، وقتی دور و برمو نیم نگاهی انداختم و چهره و لباس و کلاسشون رو دیدم، احساس حقارت و خجالت کردم و مخصوصا اونایی که از مدرک دانشگاهای آمریکایی شون تعریف میکردن.

دیدم هر کسی که میره داخل ، کمتر از یک دقیقه تو اتاق مصاحبه نمیمونه و میاد بیرون.

با خودم میگفتم اینا با این دک و پوزشون و با اون مدرکاشون ، رد شدن. من قبول میشم ؟! عمراً

فهمیدم که بهتره محترمانه خودم از این مسابقه که بازنده اش من بودم سریعتر انصراف بدم تا عذرمو نخواستن !

بیاد نصحیت پدرم افتادم: مثبت اندیش باش و اعتماد بنفس داشته باش …

نشستم و منتظر نوبتم شدم ، انگار که حرفای بابام ، انرژی و اعتماد به نفس بهم میداد و این برام غیر عادی بود.

در این فکر بودم که یهو اسممو صدا زدن که برم داخل.

وارد اتاق مصاحبه شدم و روی صندلی نشستم و روبروم سه نفر نشسته بودن که بهم نگاه کرده و لبخند میزدن. یکیشون گفت کی میخواهی کارتو شروع کنی؟

دچار دهشت واضطراب شدم ، لحظه ای فکر کردم دارن مسخرم میکنن یا پشت سر این سوال چه سوالاتی دیگه ای خواهد بود؟

بیاد نصیحت پدرم درحین خروج از منزل افتادم: نلرز و اعتماد بنفس داشته باش!

پس با اطمینان کامل بهشون جواب دادم: ان شاءالله بعد از اینکه مصاحبه رو با موفقیت پشت سر گذاشتم، میام سرکارم.

یکی از سه نفر گفت تو درآزمون استخدامی پذیرفته شدی تمام!

با تعجب گفتم شما که ازم سوالی نپرسیدین؟!

سومی گفت: ما بخوبی میدونیم که با پرسش از داوطلبان نمیشه مهارتهاشونو فهمید ، بهمین خاطر گزینش ما عملی بود ،تصمیم گرفتیم مجموعه ایی از امتحانات عملی را برای داوطلبان مد نظر داشته باشیم که نتیجه آن معلوم کند که داوطلب با مثبت اندیشی در طولانی مدت از منافع شرکت دفاع خواهد کرد و تو تنها کسی بودی که از کنار این ایرادات رد نشدی و تلاش کردی از درب ورودی تا اینجا نقص ها را اصلاح کنی و دوربین های مداربسته موفقیت تو را ثبت کردند.

 در این لحظه همه چی از ذهنم پاک شد کار، مصاحبه ، شغل و …هیچ چیز رو بجز صورت پدرم ندیدم!

پدرم آن انسان بزرگی که به ظاهر سنگدل ، اما درونش پر از محبت و رحمت و دوستی و آرامش است.

 حتی اگر خودت هم الان یک پدر هستی- زیرا در ماوراء این پندها محبت نهفته است که حتما روزی از روزگاران آن را خواهی فهمید و چه بسا آنها دیگر نباشند.

تن پدران زنده, سالم و روح پدران رفته ،آرام باد

پایان