تظاهرات ایرانیان آزاده در تورنتو با حضور پارلمانترها و شخصیتهای کانادایی
۱۴۰۵/۵/۱۹
تورنتو، گرامیداشت مجاهدان سربهدار و سر موضع در سی و هشتمین سالگرد قتلعام ۳۰هزار زندانی سیاسی در سال۶۷، حمایت از کارزار جهانی نه به اعدام
اما ولیبیگی:
برای خانواده من، همچون بسیاری از شما که امروز اینجا هستید، (گرامیداشت یاد اعدامشدگان در سال ۱۳۶۷) فقط تاریخ نیست، یک موضوع شخصی نیز هست.
رژیم باور داشت که با اعدام کل یک نسل، میتواند جنبش را محو کند، و باور داشت که ترس میتواند بر میل به آزادی چیره شود. اما اشتباه میکرد. آنها نمیتوانند امید را زندانی کنند و نمیتوانند مردمی را که مصمم به آزاد بودن هستند خاموش کنند. شجاعت کسانی که در سال ۶۷ بهقتل رسیدند همچنان الهامبخش نسلهایی از ایرانیان است که نمیپذیرند زیر ستم بمانند
امروز، ما یاد (اعدامشدگان در) قتلعام ۶۷ را گرامی میداریم و یاد همه کسانی را که همچنان همهچیز را برای ایرانی آزاد به خطر میاندازند. شجاعت آنان الهامبخش ما است. به مردم بزرگ ایران میگویم، شما تنها نیستید. ما در کنار شما ایستادهایم. ما به بلند کردن صدایمان ادامه خواهیم داد تا اعدام متوقف شود، عدالت محقق شود و ایران آزاد و دموکراتیک باشد.
جودی اسگرو – وزیر مهاجرت کانادا (۲۰۰۵)، رئیس کمیتهٴ تجارت بینالمللی پارلمان کانادا
برای من شگفتانگیز است که وضعیت هوا هر طور هم که باشد، شما هر سال اینجا در «کوئینز پارک» حاضر میشوید و همچنان به این مبارزه ادامه میدهید؛ مبارزهیی برای دموکراسی در ایران و برای مردم ایران که هر روز تحت این رژیم وحشتناک رنج میبرند.
من سلامهای همه نمایندگان پارلمان را به شما ابلاغ میکنم، زیرا معتقدم همه اهمیت میدهند.
اما ما کار بزرگتری داریم و آن این است که اطمینان حاصل کنیم که همه اهمیت میدهند، بلکه همچنین بایستند و از صدای خود استفاده کنند. بنابراین، حضور در اینجا یک امتیاز واقعی و افتخار است. در آن فصل تاریک تاریخ، حق خدادادی برای زندگی به این بستگی داشت که یک زندانی چگونه به چند سؤالی که توسط «کمیسیونهای مرگ» مطرح میشد، پاسخ دهد.
آن روزها دورانی بود که سن، جنسیت و حتی نام شما اهمیتی نداشت. آنچه تعیین میکرد که زنده بمانید یا بمیرید، باورها، اعتقادات و خودداری شما از رها کردن آنها بود.
بیش از ۳۰ هزار زندانی سیاسی، که اکثر آنها وابسته به سازمان مجاهدین خلق ایران بودند، بهطور سیستماتیک اعدام شدند. بیرحمی فراموشنشدنی تابستان گرم و خونین سال ۱۳۶۷، دو روایت عمیقاً متفاوت را آشکار میکند. یکی تاریکترین جلوه بیرحمی است که در آن ماشین سرکوب به نهایت ظرفیت خود رسید.
دیگری داستانی قابل توجه از شجاعت، پایداری و اعتقادی تزلزلناپذیر است، مانند مردمی که امروز اینجا ایستادهاند، مانند کسانی که تصاویرشان نمایش داده شده است. جوانانی که برای آزادی و دموکراسی میجنگیدند و انتخاب کردند که به باورهای خود وفادار بمانند، با وجود اینکه بهایی را که ممکن بود بپردازند، میدانستند.
اما این تراژدی در سال ۱۳۶۷ پایان نیافت. یکی از بزرگترین بیعدالتیها، مصونیت مستمری بوده است که بسیاری از مسئولان این جنایات از آن برخوردار بودهاند.
این مصونیت، عاملان را گستاختر کرده و به تداوم سرکوب و اعدام کمک کرده است.
خانم مریم رجوی، دوست عزیزم، بارها به ما یادآوری کرده است که نیروی تغییر، مردم ایران و مقاومت سازمانیافته است. این روحیه پایدار شجاعت و فداکاری است که به میلیونها نفر امید میدهد و به ما یادآوری میکند که هیچ دیکتاتوری، هر چقدر هم بیرحم باشد، نمیتواند میل یک ملت به آزادی را خاموش کند. سال گذشته با رهبری کانادا، قتلعام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ در ایران در قطعنامه سازمان ملل درباره ایران بهرسمیت شناخته شد. بیایید متحد بمانیم، به نبرد ادامه دهیم و ساکت نباشیم.
دن میوز - نماینده پارلمان کانادا
افتخار میکنم امروز در کنار شما بایستم و بگوییم: اعدامها در ایران را متوقف کنید. این چرخه اعدام و مصونیت باید پایان یابد. و میدانم، به همراه همکارم، جودی اسگرو، میخواهیم بدانید که شما در پارلمان کانادا دوستانی دارید و بسیاری دیگر، نمایندگان پارلمان و سناتورهایی از سراسر کشور هستند که در کنار شما ایستادهاند،
در سال ۱۳۶۷، هزاران نفر در ایران بدون محاکمه اعدام شدند مهم است که این قربانیان را به یاد داشته باشیم، زیرا در همه موارد، عدالت انکار شد.
باید اطمینان حاصل کنیم که برای پروندههایی که حلنشده باقی ماندهاند، حسابرسی وجود دارد. و همچنین باید نشان دهیم وقتی این سرکوب سیستماتیک با مصونیت مواجه میشود، چه اتفاقی میافتد. مردم ایران بارها اشتیاق خود را برای تغییر نشان دادهاند.
آنچه آنها میخواهند، آرزویی برای آزادی، عدالت، دادرسی عادلانه، کرامت انسانی و یک ایران آزاد و دموکراتیک است. و جوانان در سال گذشته و در تمام سالهای پس از ۱۳۶۷، همانطور پیشتاز این مسیر بودهاند.
ما در کنار خانوادههایی میایستیم که همچنان بهدنبال عدالت هستند. ما در کنار زندانیان سیاسی که امروز با اعدام مواجه هستند، ایستادهایم.
(اعدامشدگان در) سال ۱۳۶۷ شایسته عدالت هستند. کسانی که امروز با سرکوب مواجهاند، شایسته آزادی هستند و مردم ایران شایسته حق تعیین آینده دموکراتیک خود هستند. از همه شما بسیار سپاسگزارم. مهم است که درسهای تاریخ را فراموش نکنیم.
پیام جیمز بزن – نمایندهٔ پارلمان کانادا، وزیر دفاع سایه
من بهشدت سبعیت مستمر رژیم تهران و استفاده آنها از اعدامهای بیرحمانه در ملأعام برای ادامه سرکوب شهروندان ایرانی را محکوم میکنم. دهههاست که رژیم آخوندها تمام جنبههای هنجارها و ارزشهای بینالمللی را زیر پا گذاشته و بارها مرتکب جنایت علیه بشریت شده است؛ از جمله قتلعام ۱۳۶۷ که بیش از ۳۰ هزار زندانی سیاسی در آن جان باختند، سرنگونی پرواز PS752قتل وحشیانه و ناعادلانه مهسا امینی و تمامی جانهایی که توسط این رژیم بیرحم گرفته شده است، شامل اعدامهای دستهجمعی اخیر در ایران و همچنین اقدامات سرکوب فرامرزی علیه بسیاری از ایرانیان ساکن خارج از کشور و برخی از کسانی که امروز در اینجا حضور دارند. این وضعیت باید متوقف شود.
بسیار ضروری است که ما همه مسئولان جنایات ارتکابی علیه ایرانیان را مورد حسابرسی قرار بدهیم. من متعهد میشوم که در کنار شما بایستم تا زمانی که رژیم تروریستی آخوندها از قدرت کنار زده شود و مردم بزرگ ایران آزاد شوند
پیام پروفسور اروین کاتلر - وزیر دادگستری و دادستان کل پیشین کانادا
ما بار دیگر در یک لحظه عطف تاریخی مهم در مبارزه برای عدالت برای مردم ایران و حسابرسی برای جنایات فجیع رژیم ایران گردهم آمدهایم. خصومتها بین آمریکا، اسراییل و ایران هرگز نباید پوشش یا بهانهیی برای بازداشتهای دستهجمعی، شکنجه و اعدام مردم ایران باشد. اکنون اما شاهد سطح بیسابقهای از سرکوب داخلی و تشدید اعدامهای فراقانونی هستیم
ما از دولت و پارلمان کانادا میخواهیم که عاملان سرکوب در قتلعام ۱۳۶۷ را مورد حسابرسی قرار بدهند و به این فرهنگ مصونیت پایان دهند.
ما خواستار به عدالت سپردن تمام مسئولان جنایت سرنگونی هواپیمای PS۷۵۲ هستیم که دادگاه عالی کانادا آن را یک جنایت تروریستی نامید.
دیوید میتس - وکیل بینالمللی حقوق بشر
قتل هر یک از دهها هزار بی گناهی که رژیم آخوندها طی دههها کشته است، یک تراژدی است. کشتار جمعی همه این بیگناهان، زنجیرهیی از جنایات علیه بشریت و نسلکشی است.
این رژیم تهدیدی دائمی برای همسایگان خود و از طریق سرکوب فرامرزی، تهدیدی برای جامعه جهانی است.
در داخل ایران و حتی گاهی اوقات در خارج از ایران، کسانی که رژیم تصور میکند با آن مخالف هستند، صرفاً بهدلیل مخالفتشان کشته میشوند.
رژیم آخوندها در سال ۱۳۶۷حامیان جنبش اپوزیسیون سازمان مجاهدین خلق ایران را بهصورت دستهجمعی قتلعام کرد. «هیأتهای مرگ» احکام اعدام را برای ۳۰ هزار بیگناه صادر و اجرا کردند، بدون هیچ دلیلی جز اینکه رژیم آنها را مخالفان سیاسی حکومت میدانست.
کاک لقمان - از حزب دمکرات کردستان ایران شرق کانادا
درود بر همه شما؛ خانوادههای شهیدان، مبارزان، شخصیتهای سیاسی و دوستان گرامی.
خیلی خوشحالم که امروز در جمع شما حضور دارم؛ زیرا امروز تنها برای مرور بخشی از تاریخ گردهم نیامدهایم، بلکه برای زنده نگهداشتن حافظه نسلی جمع شدهایم که برای آرمانهای خود، سنگینترین هزینهها را پرداخت. اعدامهای تابستان ۱۳۶۷ در زندانهای مخوف ایران، جنایتی سیستماتیک و مصداق بارز «جنایت علیه بشریت» بود؛ جایی که هزاران زندانی سیاسیِ بازداشت شده که اکثراً از اعضای مجاهدین خلق بودند، بدون محاکمات عادلانه و صرفاً بر اساس عقیده، بهصورت دستهجمعی اعدام و در گورهای دستهجمعی دفن شدند. این کشتار فراقضایی، همچنان یکی از تاریکترین و مستندترین نسلکشیهای سیاسیِ مخفیانه در تاریخ معاصر ایران محسوب میشود.
دهه ۶۰، دهه انتخاب بود؛ انتخاب میان سکوت و ایستادگی، انتخاب میان تسلیم و مقاومت، و انتخاب میان پذیرش استبداد یا پرداخت بهای آزادی.
در همان سالهایی که فضای سیاسی در شهرهای بزرگ بهشدت امنیتی شده بود، کردستان نیز یکی از مهمترین صحنههای درگیری و مقاومت بود.
نباید فراموش کرد که سرکوب خونین کردستان، از دهه ۶۰ آغاز نشد. یکی از نخستین و تلخترین نشانههای آن، فاجعه کشتار قارنا در ۱۱ شهریور ۱۳۵۸ بود؛ رویدادی که در آن جمعی از ساکنان غیرنظامی این روستا، از جمله کودکان، زنان و سالمندان، در حمله نیروهای مسلح بهصورت دستهجمعی کشته شدند. کشتار قارنا تنها یک جنایت علیه مردم یک روستا نبود؛ نقطه عطفی بود که مسیر گفتگو و راهحلهای سیاسی را کنار زد و منطق خشونت، مجازات جمعی و برخورد نظامی را بر کردستان حاکم کرد. از دل همین سیاست، فجایع گستردهتری در سالهای بعد شکل گرفت و کردستان وارد یکی از خونینترین دورههای تاریخ معاصر خود شد. اما تاریخ نشان داد که اندیشه را نمیتوان با زندان خاموش کرد، باور را نمیتوان با گلوله از میانبرد و آرمان آزادی را نمیتوان به دار آویخت.
مردم کردستان با وجود فشارهای سنگین، امید خود را از دست ندادند. زنان کردستان، مادران شهیدان، خانوادههای پیشمرگان و مردمی که سالها با جنگ زندگی کردند، بخشی جداییناپذیر از این تاریخ هستند.
نسل امروز شاید آن سالها را ندیده باشد، اما مسئولیت ما این است که روایت آن را زنده نگهداریم؛ برای آن که نسلهای آینده بدانند آزادی، عدالت و کرامت انسانی، ارزشهایی هستند که بسیاری برای آنها جان دادهاند.
در پایان، با احترام در برابر یاد همه جانباختگان دهه ۶۰، از هر جریان و هر نقطهای از ایران که جان خود را در این مسیر از دست دادند، سر تعظیم فرود میآورم.
درود بر یاد همه شهیدان راه آزادی
درود بر پیشمرگان سرافراز کردستان
درود بر مردم مقاوم کردستان
درود بر آزادی
و درود بر کانونهای شورشی مجاهدین خلق
سپاسگزارم
حزب دمکرات کردستان ایران شرق کانادا
علی ضیایی:
ما امروز در اینجا گردهم آمدهایم برای بزرگداشت هزاران روح شجاعی که در جریان قتلعام زندانیان سیاسی ایران در سال ۱۳۶۷ بهقتل رسیدند.بیش از چهار دهه است، اعدام زندانیان سیاسی سیاست مستمر این حکومت ترور بوده است.
جامعه بینالمللی باید از یک راهحل واقعی و قابل اجرا برای پایان دادن به این خونریزی، توقف اعدامهای مداوم و حذف دائمی این رژیم حمایت کند. آن راهحل در برنامه ۱۰ مادهای مریم رجوی، نقشه راه سیاسی شورای ملی مقاومت ایران تجسم یافته است.
ما یاد شهدای سال ۱۳۶۷ را نه تنها با اندوه، بلکه با تعهد خود به پایان رساندن مبارزهیی که جان خود را فدای آن کردند، گرامی میداریم.
لطفاً به اشتراک بگذارید:
خبرهای مرتبط
