صد و سی و هفتمین هفته «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»؛ ماشین کشتار رژیم همچنان بی‌وقفه ادامه دارد

از ۶۲ زندان تا ۴۵ اعدام در شهریور؛ زندانیان سیاسی چگونه علیه اعدام ایستاده‌اند؟

در صد و سی و هفتمین کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام، همراه هستیم با خانم راضیه قدرتی، زندانی سیاسی دهه ۶۰. سلام عرض می‌کنم خدمت شما، خانم قدرتی، و خیلی خیلی خوش آمدید.

خانم قدرتی، اگر ممکن است بفرمایید که این هفته برجسته‌ترین نکات در بیانیه «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» چه بود؟

راضیه قدرتی: بله. کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام زندانیان سیاسی در صد و سی و هفتمین هفته خودش برگزار شده که شامل ۶۲ زندان بوده است.

این بیانیه اشاره دارد به اینکه در طول این هفته ۱۱ زندانی اعدام شده‌اند که از ابتدای شهریور تاکنون به ۴۵ تن رسیده است. این نشان می‌دهد که ماشین کشتار و سرکوب رژیم همچنان بی‌وقفه و بدون ترمز ادامه پیدا می‌کند.

در این بیانیه همچنین به پرونده علیرضا سپاهی، از دستگیرشدگان قیام دی‌ماه، که محکوم به اعدام است، اشاره شده؛ پرونده‌ای که در واقع در دیوان عالی کشور تأیید شده بوده، بدون تشکیل جلسه دادرسی و بدون تشکیل جلسه، این پرونده بسته شده و حکم به اجرای احکام فرستاده شده است.

همچنین به پرونده‌هایی که در آن‌ها حکم اعدام صادر شده و زندانی‌هایی که محکوم به زندان‌های بلندمدت شده‌اند، اشاره دارد.

در نهایت نیز فراخوان داده شده به تمامی نهادهای بین‌المللی، وجدان‌های بیدار و مدافعان حقوق بشر که در برابر اعدام‌ها اعتراض کنند و خواهان لغو اعدام شوند و سکوت نکنند.

بله، متشکریم از توضیحاتتان. خانم قدرتی، اگر ممکن است یک گزارشی هم بفرمایید از فضای زندان‌ها در این هفته که مصادف بود با سالگرد تأسیس سازمان مجاهدین خلق ایران.

پیام زندانیان سیاسی در سالگرد تأسیس مجاهدین؛ چرا این پیام‌ها یک تعهد پرهزینه است؟

راضیه قدرتی: در واقع، این روزها ما شاهد تداوم یک مقاومت هویتی از طرف زندانیان سیاسی هستیم که در مداری بسیار بالا صورت گرفته و بالاترین هزینه‌ها را هم ممکن است داشته باشد.

پیام‌هایی که به مناسبت شصت و یکمین سال تأسیس سازمان پرافتخار مجاهدین خلق فرستاده شده، اما نمی‌توانیم بگوییم که این فقط در حد یک پیام تبریک برای یک سالگرد بوده است.

ببینید، زندانی که می‌داند کجاست و می‌داند که انتشار نام و پیامش از رسانه مقاومت چه هزینه‌ای برایش دارد، و این را هم می‌داند که اگر عقیده‌اش را انکار بکند، سکوت بکند و یا عقب‌نشینی بکند، ممکن است هزینه را کاهش بدهد، اما با این حال تصمیم می‌گیرد هویت سیاسی‌اش را آشکار نگه دارد و خودش پیش‌قدم می‌شود، پیام می‌دهد و اصرار دارد که صدایش از سیمای آزادی به مردم ایران برسد.

در واقع، این خودش نوعی تعهد پرهزینه است و یک بیانیه عادی در شرایط آزاد نیست.

در اینجا خوب است که من اشاره بکنم به پیام چند تن از زندانی‌هایی که در این هفته پیام دادند.

از خانم فروغ تقی‌پور و ارغوان فلاح شروع می‌کنم که اتفاقاً ارغوان زیر حکم اعدام است و شما هم همه این را می‌دانید، مردم ایران می‌دانند.

آن‌ها می‌گویند: «ما از نسل سربداران ۶۷ هستیم؛ کسانی که زنده‌اند و تجسم وفای به پیمان و فدای بیکران هستند.»

می‌گویند که ما از نسل «زد» هستیم؛ ضد دیکتاتوری و وابستگی، ضد شاه و شیخ، و می‌گویند که ادامه گام‌های هم‌نسل‌های مجاهدمان هستیم؛ مثل بابک علی‌پور، و اشاره می‌کنند به فرمانده وحید، پویا قبادی و مهدی خانکی.