کارگر ایرانی با یک حقوق چند روز دوام میآورد؟؛ سفرهای که هر روز کوچکتر میشود
۱۴۰۵/۶/۱۹
ساعتها کار سخت و چندشیفته، اما حقوقی که حتی هزینه چند روز زندگی را هم پوشش نمیدهد؛ چرا فاصله دستمزد کارگران با هزینههای واقعی زندگی هر روز بیشتر میشود؟
ساعتها کارهای سخت و چندشیفته کار کردن و دست آخر ناتوانی در برابر تأمین حداقلهای زندگی. این توصیف قاب زندگی هزاران خانواده کارگری در ایرانه. هر روز صبح در میان بیم و امید از خواب بیدار میشن، اما هر عصر با واقعیت تلختر از روز قبل به خونه برمیگردند؛ جیب خالی، سفره کوچکتر.
در حالی که شورای عالی کار قرار بود در شهریورماه به وعده بازنگری دستمزد ۱۴۰۲ عمل کنه، گزارشها از جهش بیسابقه هزینهها خبر میدن. سبد معیشت کارگران که در دیماه ۱۴۰۱ حدود دوازده میلیون و نهصد هزار تومان برآورد شده بود، فقط در نیمه اول سال ۱۴۰۲ به بیش از دو برابر افزایش پیدا کرد؛ یعنی به رقم نوزده میلیون و ششصد هزار تومان در تیرماه ۱۴۰۲ برای یک خانواده سه و سهدهمنفره کارگری رسید.
وقتی سبد معیشت دو برابر میشود، حقوق کارگر کجای ماجراست؟
اما قلب این فاجعه اقتصادی در سفره مردم ایران داره میتپه. در مردادماه ۱۴۰۲ تورم نقطهای خوراکیها به ۱۲۸.۶ درصد رسید. این یعنی برای خرید همان مقدار غذایی که سال پیش تهیه میکردند، حالا باید بیش از دو برابر هزینه کنند.
روغن و چربیها با تورم نقطهای ۲۵۸.۲ درصدی رکورددار گرونی شدند. شیر، پنیر و تخممرغ هم افزایش ۱۶۳.۷ درصدی رو تجربه کردند. روغن نباتی جامد نیز با ۳۷۵ درصد افزایش قیمت نسبت به فروردین سال گذشته، جهش سنگینی را به ثبت رساند.
این اعداد چه تناسبی با افزایش دستمزدها داره؟
محسن باقری، نماینده حکومتی جامعه کارگری در کمیته مزد، گفت: «هزینه زندگی جهش قابل توجهی داشته که در نوع خود بیسابقه است.»
دستمزد هشت میلیون و نهصد هزار تومانی یک کارگر متأهل با یک فرزند در تیرماه ۱۴۰۲ تنها ۲۷.۵۸ درصد از هزینههای حداقلهای خانوار رو پوشش میده و برای گذران حدود هشت روز از یک ماه کافیه.
پس سؤال اینه: ۲۲ روز دیگر رو این کارگر چیکار باید بکنه؟
شرمندگی جلوی فرزندان و خانواده؛ مجبور شدن به حذف گوشت، لبنیات و میوه از سفره. فرزندانی که باید به مدرسه برن، اما همونها به فکر ترک تحصیل و کار کردن میافتن.
چرا دستمزدها از تورم جا ماندند؟
این عقبماندگی دستمزد از تورم، داستان امروز و دیروز نیست. حتی آمارهای رسمی و مهندسیشده همین حاکمیت میگن از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۲ شاخص عمومی قیمتها در اقتصاد ایران ۷ برابر شده، در حالی که حداقل دستمزد تنها ۳.۶ برابر افزایش داشته.
اسد صالحی، عضو شورای عالی کار حکومتی، هم اذعان کرده: «معیشت تحت فشار است، کالا خیلی گران شده و قدرت خرید کارگر کلاً پایین آمده است.»
جنگ، محاصره، تحریم و هر مشکل دیگهای که طی سالیان پیش اومده، هرچقدر به قیمت کالاها اضافه شده، اما هیچ افزایش حقوقی طی سال برای کارگران و مزدبگیران اتفاق نیفتاده است.
تولید با افزایش قیمت مواد اولیه، محصول رو گرون میکنه. کارگر از کجا بیاره که مابهالتفاوت اون رو بپردازه؟
وعده بازنگری دستمزد؛ چرا هر بار نوبت کارگر میرسد، فقط وعده میماند؟
سال ۱۴۰۱ بارها وعده بازنگری حداقل دستمزد در میانه سال رو چندین بار مطرح کردند، اما دروغ بود؛ حبابی بود بر روی سراب.
امسال هم با وجود افسارگسیختگی هزینهها، کارگران چیزی جز وعدهدرمانی دریافت نکردند.
لطفاً به اشتراک بگذارید:
نظر و پیشنهاد شما
برای بهبود وبسایت سیمای آزادی، دیدگاه و پیشنهاد خود را با ما در میان بگذارید.
خبرهای مرتبط
