ارجاع پرونده اتمی رژیم به شورای امنیت؛ تهدید بمب اتم یا ترس از سرنگونی؟

بعد از ۲۰ سال، چرا رژیم آخوندها این‌چنین از رفتن پرونده اتمی به شورای امنیت به وحشت افتاده است؟

گفتگو با رضا هفت‌برادران

همان‌طور که در جریان هستید، شورای حکام سازمان بین‌المللی انرژی اتمی طی قطعنامه‌ای برنامه اتمی رژیم آخوندها را بعد از ۲۰ سال به شورای امنیت ملل متحد ارجاع کرد و موجی از واکنش‌ها را در رژیم برانگیخت. همراه هستیم با آقای رضا هفت‌برادران برای نگاهی به همین موضوع.

پاسدار سبزعلی رضایی، دبیر شورای عالی امنیت رژیم، در واکنش به همین قطعنامه‌ای که الان اشاره شد به آن، گفته اقدامات سیاسی و تخریب‌گرانه آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، کشورها را به سمت خروج از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای سوق خواهد داد. لطفاً شما به ما بگویید منظورش از این حرف چیست؟

رضا هفت‌برادران: منظورش به‌صورت خیلی خجالتی، تهدید جامعه جهانی به خروج از ان‌پی‌تی و رفتن به سمت بمب اتم. این منظور و حالا این ترسیده رک بگه به دلیل موقعیتش. علی قولحکی یکمی واضح‌تر گفته. علی قولحکی دبیر همین شورای عالی امنیت رژیمه. اون این‌جوری نوشته، جمله‌شو براتون بخونم.

گفته خروج ایران از ان‌پی‌تی و آغاز جدی بخش نظامی فعالیت‌های هسته‌ای ایران، آغاز بخش جدی نظامی، یعنی می‌پذیره تا حالا غیرجدی داشتن این نظامی رو ادامه می‌دادن. در شرایط فعلی پشتیبانی افکار عمومی را دارد. یعنی همون امت نالان رو پای حساب افکار عمومی خرج کرده.

حالا بعدش میگه اگر ایران، یعنی نظام، تصمیم به این اقدام حساس گرفت، باید در کمترین زمان ممکن به خروجی، یعنی حداقل یک آزمایش، آزمایش هسته‌ای مقصودشه، برسه. امیدوارم خیلی دیر نشده باشد.

که باید بهش گفت که «دیر آمدی ای نگار سرمست». الآن درست در فازی که رژیم از تمام جوانب زیر ضرب جامعه جهانیه؛ به خاطر سیاست‌های جنگ‌افروزی‌اش در منطقه، به خاطر صدور ارتجاعش و به خاطر موشکی و اتمیش، حالا میگه امیدوارم دیر نشده باشه.

حالا این، گفتم منظورش یک تهدیده. این تهدید البته حرف جدیدی نیست در رژیم آخوندی. حرفیه که از دیرباز، هر وقت که آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اومده پای حساب‌رسی از رژیم، این اومده با این تهدیدها و با اینکه در واقع نوعی باج‌خواهیه از جامعه جهانی برای خودش زمان خریده تا به پروژه‌های مخفیش بتونه ادامه بده.

و حالا که این شورای امنیت، بعد از ۲۰ سال، گفتید شما اومده اینو برده دیگه، برده توی قطعنامه و قطعنامه رو به شورای امنیت ارجاع داده، دیگه اینا سر و صداشون دراومده و جدی به ترس افتادن واقعاً.

و الا قبلش ما شاهد بودیم که همین مقاومت ایران ۱۳۳ فقره فعالیت‌های خارج از نرم جهانی رو توسط این رژیم در زمینه اتمی و موشکی افشا کرده بود. این صحنه بودش.

اگر قطعنامه قرار است وتو شود، پس چرا رژیم از ارجاع پرونده به شورای امنیت می‌ترسد؟

بله. حالا از یک طرف دیگه ما این نیکزاد رو داریم، نایب‌رئیس مجلس رژیم، که گفته اگه این قطعنامه به شورای امنیت بره، وتو میشه. خب، اگر بحث اینه و اینطوره، پس این قطعنامه چه اهمیتی داره؟ یه مقدار تو این رابطه به ما بگین.

رضا هفت‌برادران: ببینید، این حرف نیکزاد پر بیراه نیست. مبتنی بر یک واقعیته که قبلش اشاره کردم. این‌ها سال‌ها با باج‌خواهی، به‌اصطلاح زمان می‌خریدند.

الآن با احتساب روی همون مکانیسمی که ۲۰ سال مانع شده بود قطعنامه علیه رژیم صادر بشه و به شورای امنیت بره، یعنی سیاست مماشات با رژیم، کسایی که منافع مشخص دارند از ادامه عمر این رژیم منحوس، روی این حساب کرده.

ولی این بار این حسابش از موضع قدرت نیست، از موضع فلاکت و بدبختیه. از موضع اینه که می‌دونه رفتن در شورای امنیت و محکومیت احتمالی یعنی رفتن زیر بند هفتم منشور ملل متحد؛ یعنی اینکه هر رژیمی، هر کشوری که احساس خطر بکنه نسبت به این رژیم، می‌تونه مستقل یا با ائتلافی از کشورهای دیگه به این رژیم حمله کنه و سرنگونش کنه.

یعنی حکم قانونی سرنگونی رژیم این‌جوری صادر میشه. این دفعه این داره دیگه از وحشت، در واقع یه نوع آواز در تاریکی می‌خونه، میگه تصویب نخواهد شد. ولی واقعاً ترسش، ترس سرنگونیه.

در ضمن اینم بگم اینجا روشن بشه که شاید اول باید این روشن بشه که رژیم فی‌الواقع زیر بار این قطعنامه‌ها و این حرف‌ها نمیره، چون اتمی، موشکی و این چیزها رو تنها ضامن بقای خودش در مقابل جامعه جهانی میدونه. در نتیجه نمیاد زیر بار این بره.

وقتی آژانس دیگر دسترسی ندارد، آیا قطعنامه‌ها به‌تنهایی می‌توانند بحران اتمی رژیم را حل کنند؟

کما اینکه الآنم برای خود آژانس فی‌الواقع فرقی نمی‌کنه که این رژیم قطعنامه علیهش صادر بشه یا نشه. چون که رژیم از دسترسی آژانس به تمام سایت‌هاش ممانعت کرده و می‌کنه.

نه تنها این کار رو کرده، خود رئیس‌کل آژانس، گروسی، رو هم تهدید به اعدام کرده. انواع مارک‌ها و مهره‌هایی که می‌تونسته زده، جاسوس و فلان و این‌ها و تهدید کردن تو محافل رژیم.

حالا در چنین وضعیتی در واقع این بیش از پیش روشن میشه که این رژیم، که حالا بعد از ۲۰ سال رفته قطعنامه علیهش صادر شده و این قطعنامه به شورای امنیت رفته، در واقع رژیمیه که مسئله‌اش با این قطعنامه‌ها حل نمیشه.

رفتن به شورای امنیت هم کافی نیست. اونی که کافیه سرنگونی این رژیمه، اونم به دست مردم و مقاومت آزادی‌ستانشون.

و این نیکزاد که این جمله رو گفته، در واقع از این می‌ترسه که با رفتن به شورای امنیت، حلقه انزوای رژیم تنگ‌تر میشه و این مسیر سرنگونیش به دست مردم و مقاومت رو تسهیل می‌کنه، در واقع.

و در واقع میشه گفت دیده این رو، داره می‌بینه.

رضا هفت‌برادران: بله.