پیام خانم مریم رجوی به کنفرانس در مجلس انگلستان – حقوق بشر و تغییر دموکراتیک در ایران

روز چهارشنبه ۱۸ شهریور ۱۴۰۵، (۹ سپتامبر ۲۰۲۶)، کنفرانسی در پارلمان انگلستان با عنوان « به سوی ایران آزاد: حقوق بشر، پاسخگویی و تغییر دموکراتیک» برگزار شد.
شماری از نمایندگان مجلسین عوام و اعیان انگلستان، کارشناسان حقوقی و نمایندگان جامعه ایرانی در این کنفرانس حضور داشتند و درباره نقض حقوق بشر در ایران، اعدام‌ها و سرکوب سیاسی، چشم‌انداز تغییر دموکراتیک و نقش مقاومت سازمان‌یافته مردم ایران سخنرانی کردند.
از جمله سخنرانان این کنفرانس بارونس اولون، جیم شنون، باب بلکمن، لرد مک‌کیب، سمی ویلسون، رابرت وارد، متیو گودوین-فریمن، دکتر جاسلین اسکات، و پروفسور سارا چندلر بودند. دولت نوروزی، نماینده شورای ملی مقاومت در انگلستان نیز در این جلسه شرکت داشت.
این کنفرانس با پخش پیام ویدیویی خانم مریم رجوی آغاز شد. خانم مریم رجوی در پیام خود گفت موضوع این کنفرانس، که حقوق بشر و پیوند حیاتی آن با تغییر دموکراتیک است، مسئله اساسی ایران امروز است.
امروز مردم ایران، به‌ویژه جوانان، برای سرنگونی فاشیسم دینی و برقراری یک جمهوری آزاد و دموکراتیک به‌پا خاسته‌اند.
خانم مریم رجوی در سخنرانی خود، بر سه موضوع مهم درباره وضعیت ایران تأکید کرد:

چگونه جوانان ایران در برابر سرکوب و اعدام‌های رژیم ایستادگی می‌کنند؟
چرا رژیم ایران در جلوگیری از اعتراضات مردم و قیام جوانان شکست خورده است؟
جامعه جهانی و پارلمان انگلستان چه وظیفه‌ای در حمایت از مردم و مقاومت ایران دارند؟

متن پیام خانم مریم رجوی به این کنفرانس را در زیر می‌خوانید:

اعضای محترم مجلس عوام و مجلس اعیان،
موضوع این کنفرانس، که حقوق بشر و پیوند حیاتی آن با تغییر دموکراتیک است، مسئله اساسی ایران امروز است.
امروز مردم ایران، به‌ویژه جوانان، برای سرنگونی فاشیسم دینی و برقراری یک جمهوری آزاد و دموکراتیک به‌پا خاسته‌اند.
یکی از این جوانان، مهدی خانکی بود: ۲۶ ساله، فارغ‌التحصیل رشته حقوق، عضو مجاهدین؛ جرم: مبارزه برای سرنگونی رژیم؛ دستگیری: در ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ و اعدام در ۳۱ تیر ۱۴۰۵.

نوشته‌های او عقاید و هدف‌های نسل جوانی را به بیان می‌کند که به مجاهدین رو آورده است. در نامه‌ای نوشته بود:
«امروز امید و آرزویی جز این ندارم که هرچه زودتر دیوارهای (زندان) قزل‌حصار را از میان بردارم و برای همیشه تمام زندان‌هایی را که شاه ملعون ساخت و برای ولیعهدش خمینی به ارث گذاشت، نابود کنم تا دیگر هیچ انسانی در آن اسیر نباشد و هر روزی که در این کار تأخیر می‌شود، شرمنده و اندوهگینم.»
اخیراً زندانیان سیاسی به مناسبت شصت‌ویکمین سالگرد بنیان‌گذاری سازمان مجاهدین، بیانیه‌هایی در حمایت از این جنبش منتشر کرده‌اند. دو دختر جوان، ارغوان فلاحی و فروغ تقی‌پور، از شکنجه‌گاه اوین تهران می‌نویسند: «ما از نسل زد، ضد دیکتاتوری و وابستگی، ضد شاه و شیخ، هستیم و چه زود باشد درهم شکستن هیمنه لرزان دیو پلید حکومت اعدامی.»

شکست در برابر اراده جوانان ایران

این بیانیه‌های شجاعانه نمودی از این واقعیت است که موج اعدام زندانیان سیاسی و دستگیری‌های وسیع و سایر اقدام‌های سرکوبگرانه نتوانسته جوانان ایران را متوقف کند. رژیم حاکم با مشکلات زیادی مواجه است؛ از جنگ خارجی تا یک اقتصاد درهم‌شکسته و جدال شدید در میان جناح‌های خود.
اما بزرگ‌ترین چالش، ایستادگی همین نسل جوان است که برای سرنگونی رژیم حاضر به هرگونه فداکاری است. جوانان شورشگری که به‌رغم سرکوب حداکثری، به عملیات ضد اختناق خود با شجاعت ادامه می‌دهند.
از فردای قیام ماه دی ۱۴۰۴، ده‌ها زندانی سیاسی به دار آویخته شده‌اند. شمار زیادی از شرکت‌کنندگان در قیام به اعدام محکوم شده‌اند؛ از جمله عده قابل‌ توجهی از اعضا و هواداران مجاهدین.
از سرنوشت بسیاری از هواداران مجاهدین که در قیام شرکت کرده بودند، اطلاعی در دست نیست.
باید خاطرنشان کنم که احکام اعدام در به‌اصطلاح دادگاه‌هایی صادر می‌شود که در آن موازین قضایی بین‌المللی کاملاً نادیده گرفته می‌شود و به‌طور سیستماتیک حق دفاع را از متهمان سلب می‌کنند.

شکست در جلوگیری از اعتراضات مردم

شرایط زندان‌های محل معترضین وخیم است. تراکم جمعیت شدید است. زندانیان از غذای کافی و درمان و دارو محروم‌اند.
با این همه، رژیم در جلوگیری از اعتراض‌های مردم خشمگین شکست خورده است. در هفته‌های اخیر، شمار اعتراض‌های خیابانی رو به افزایش است. از پرستاران تا جوانان جویای کار و کارگران بازنشسته در حال اعتراض‌اند.
در داخل زندان‌ها نیز زندانیان اخیراً صد و سی‌وهفتمین هفته کارزار «نه به اعدام» را در ۶۲ زندان برگزار کردند.
برای جلوگیری از قیام، رژیم به جنگ نیاز دارد. علی‌رغم همه امتیازات یادداشت تفاهم، رژیم با حمله به کشتیرانی در تنگه هرمز عملاً آن را بی‌اعتبار ساخت. یک عامل اساسی در سقوط پی‌درپی اقتصاد کشور، اختصاص عمده درآمد کشور به حفظ شرایط جنگی برای تشدید سرکوب است.
مردم ایران جنگ نمی‌خواهند. شعار شورای ملی مقاومت ایران، صلح و آزادی است.
در ایران، به‌جز رژیم، تنها کسانی که جنگ می‌خواهند، بازماندگان دیکتاتوری قبلی هستند. آن‌ها شانسی برای خود جز در یک جنگ بزرگ نمی‌بینند. آینده مطلوب‌شان احیای دیکتاتوری و برپایی دستگاه شکنجه و کشتار توسط پلیس مخفی سرکوبگرش، یعنی ساواک، است. شاه با یک کودتای نظامی قدرت گرفت و پس از آن فقط با شکنجه توانست حکومت کند. حالا پسرش در مصاحبه‌های تلویزیونی می‌گوید به هر کاری که خانواده‌اش کرده‌اند افتخار می‌کند.

وظیفه جامعه جهانی

تجربه سال‌های طولانی اثبات کرده است:
چشم‌پوشیدن بر اعدام‌ها و نادیده گرفتن مقاومت مردم ایران، قلب سیاستی است که به مدت چند دهه به رژیم امدادرسانی کرده است.
اکنون زمان آن است که جهان در کنار مردم ایران بایستد.
به‌تازگی دولت جدیدی در انگلستان شروع به کار کرده است. انتظار می‌رود این دولت سیاست تازه‌ای در پیش گیرد؛ سیاستی که با نفی استمالت و جنگ خارجی، در قلب آن باید فاکتور مردم ایران را به‌عنوان تنها عامل تغییر در ایران وارد کرد.
سیاستی بر اساس حمایت از خواست‌های مردم ایران برای دستیابی به یک جمهوری دموکراتیک عاری از شکنجه و اعدام، با جدایی دین و دولت و برابری زن و مرد.
اولین گام که پارلمان انگلستان می‌تواند مبتکر آن باشد، به‌رسمیت‌شناختن مقاومت مردم ایران و دولت موقت اعلام‌شده از سوی شورای ملی مقاومت است که بیش از ۶۰۰ تن از نمایندگان هر دو مجلس برنامه دموکراتیک آن را حمایت کرده‌اند.
گام دیگر، در پیش گرفتن تدابیر عملی برای تحت فشار قرار دادن رژیم اعدام و قتل‌عام است. ازجمله:
ـ منوط کردن تمامی روابط دیپلماتیک و تجاری به توقف اعدام‌ها و کشتار معترضان؛
ـ اعمال صلاحیت قضایی جهانی برای محاکمه مسئولان قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۶۷ و مسئولان کشتار در قیام‌های سال‌های اخیر؛
ـ و حصول اطمینان از اینکه هرگونه توافق بین‌المللی با این رژیم شامل توقف الزام‌آور و قابل‌تأیید اعدام‌ها باشد.

شخصیت‌های محترم،
تلاش‌های شما به رهبری آقای بلکمن برای نام‌گذاری تروریستی سپاه نتیجه داد و امیدوارم که در این برهه حساس، تلاش‌های شما برای توقف اعدام و سرکوب در ایران و همچنین اتخاذ یک سیاست اصولی در حمایت از مقاومت مردم ایران به نتیجه برسد.