فوج‌فوج کارگران بیکار می‌شوند؛ خط قرمز حکومت کجاست؟
۱۴۰۵/۷/۲۰
از وعده جلوگیری از تعطیلی کارخانه‌ها تا ماه‌ها بیکاری و سفره‌های خالی؛ چرا کارگران باید بهای بحران تولید و اقتصاد را بپردازند؟
روز نهم مهرماه، استاندار آذربایجان شرقی با تأکید بر حمایت از تولید گفت: «تعطیلی کارخانه و بیکاری کارگران خط قرمز استان است و دستگاه‌ها باید برای جلوگیری از توقف تولید تلاش کنند!» این حرف چقدر با واقعیت همخوانی دارد؟ آیا این حکومت خط قرمزی برای کارگران دارد؟
یک کارگر:
«چه آرزویی داری؟ مرگ! مرگ آرزومه؟ ها... خیلی‌ها هستند که آرزوشون مرگه... این‌قدر التماس خدا می‌کنم که من رو برداره.
چرا؟ چرا نداره که... مگه زندگی قشنگی نداره؟
همش... کو؟ جان؟ کو؟ نشانم بده...»
این وضعیتی است که حکومت ولایت فقیه و پاسدارانش، با نام حکومت مستضعفین، برای کارگران و محرومان درست کرده‌اند. این روزها بیکاری کارگران بسیار گسترده شده است.
به‌رغم دروغ‌ها و فریب‌هایی که عوامل رژیم، همچون استاندار مازندران، با این وعده می‌دهند که «اجازه نمی‌دهیم مشکلات تولید به بیکاری کارگران منجر شود»، مراکز تولیدی و کارخانه‌های بسیاری تعطیل شده‌اند و می‌شوند.
وعده حمایت از تولید چه شد؟ ۱۱۶ کارگر سیرجانی در بلاتکلیفی
یکی از منابع کارگری اظهار داشت که طی دو ماه گذشته، حدود ۱۱۶ کارگر تحت مسئولیت شرکت «محور گستر نصر» سیرجان با وضعیت بلاتکلیفی شغلی روبه‌رو شده‌اند.
وی افزود: «طبق اطلاعات دریافتی، پیمانکار فعلی قصد ادامه فعالیت ندارد و این امر باعث شده است که کارگران طی یک تا دو ماه گذشته عملاً بدون کار و درآمد باشند.»
کارگران اخراجی در سیرجان:
«من خودم والله سی تومن حقوق می‌گیرم، سی و پنج تومن قسط دارم. آقا، ما این‌همه نیرو با این سن بالا، الان من کجا برم زندگی کنم؟ الان زن و بچه... والله دیوانه شدیم. شب جواب زن و بچه‌مونو نمی‌تونیم بدیم. یک نفرمون نیست که امکانات زندگیش در رفاه باشه.»
کارگر دیگری می‌گوید:
«ما الان چهل تا پنجاه روزه بیکاریم! بارها تو اداره کار، تو فرمانداری، جلسه برگزار شده. همه‌شون هم به ما قول مساعد داده بودند که ما برگردیم سر کار، ولی فرماندار شهر می‌گه آقا، یا باید بری راه‌سازی یا برین تصفیه‌حساب.
تو این اوضاع اقتصادی، الان این همه نیرو مگه می‌تونیم بریم تصفیه‌حساب؟ بدون پول، بدون حقوق، مگه می‌شه زندگی کرد؟ الان دیگه اعلام کرده‌ان از اول برج هفت، دیگه نه بیمه داریم، نه حقوق داریم، نه چیزی.
آقای وزیر صنعت و معدن! شمایی که می‌گین تعدیل نیرو نداریم، نیروهای شرکت محور گستر الان نزدیک پنجاه روز هستش که بیکارند. ۱۱۵ نفر نیرو بلاتکلیف هستند.»
آمار بیکاری چه می‌گوید؛ چند نفر دیگر از چرخه اشتغال حذف شده‌اند؟
به اعتراف رسانه‌های رژیم آخوندی، نرخ بیکاری در بهار ۱۴۰۵ به ۹.۱ درصد رسید و هم‌زمان، جمعیت شاغل کشور نسبت به سال قبل حدود ۴۵۰ هزار نفر کاهش یافت.
البته تردیدی نیست که این آمار با واقعیت فاصله دارد، زیرا نظام غارتگر آخوندی تنها به فکر نمایش‌های قدرت در میدان‌های شهرها برای جلوگیری از قیام مردم است.
این حقیقت را خشم کارگران به‌خوبی بیان می‌کند:
یک کارگر:
«به والله خسته شدیم. سفره‌هامون خالیه، به قرآن گرسنه‌ایم. دیگه چکار کنیم؟ پیش کی شکایت کنیم؟ پیش کی حرف بزنیم؟ به خدا آرزوهامونو فراموش کردیم. از صبح تا شب کار می‌کنیم، فقط سفره‌هامون خالی نباشه.
به خدا قسم، ما کارگرا با یه آدم بیکار فرقی نداریم. همه‌مون داریم درد می‌کشیم از گرسنگی. به فکر هیچی نیستیم، فقط گرسنه‌مونه. به قرآن مجید، به اینجامون رسیده. نابود شدیم. شب و روز داریم درد می‌کشیم از گرسنگی.
بابا، گرسنه موندیم، گرسنه‌مونه، خب چکار کنیم؟ هرچقدر حرف بزنیم، کسی گوش نمی‌ده. داریم از گرسنگی می‌میریم. ما هیچی نمی‌خوایم، بابا، نمی‌تونیم غذا بخریم، نمی‌تونیم بخوریم. سفره‌هامون خالیه. به خدا چه شب‌هایی که با نون خالی خوابیدیم. نون می‌خوریم، هیچی نداریم.»
لطفاً به اشتراک بگذارید:
نظر و پیشنهاد شما
برای بهبود وب‌سایت سیمای آزادی، دیدگاه و پیشنهاد خود را با ما در میان بگذارید.
خبرهای مرتبط
