سخنان نمایندگان ۳۲ انجمن جوانان هوادار مقاومت با حضور خانم مریم رجوی - قسمت اول - ۲

حنیفه خیری – نایب‌رئیس مؤسسهٔ تحقیقات سوئد
سلام به بینندگان و همهٔ مهمانان این برنامه.
ایران واقعاً یک فرهنگ علمی بسیار قوی دارد؛ آدم‌هایش بسیار بااستعداد، باهوش و اهل علم هستند و فرهنگِ علمیِ آنجا ریشه‌دار است. ما هرگاه خواسته‌ایم استخدام انجام دهیم، بهترین نامزدها همیشه ایرانی‌ها بوده‌اند در مقایسه با کشورهای اروپایی. آنها برای پیشبرد جامعهٔ خودشان هزینهٔ زیادی می‌پردازند؛ مثلاً در تحقیقات، در تحصیلات، در جذب، نگه‌داشت و پیش‌بردِ متخصصان سرمایه‌گذاری می‌کنند تا آنان را نگه دارند.
ولی رژیم ایران به‌جای این‌که متخصصان را نگه دارد، آنها را به زندان می‌اندازد؛ نابغه‌ها را دستگیر می‌کند، افرادِ با استعدادش را سر چوبهٔ اعدام می‌کشد. این سیاست، سیاستِ ساختن سرزمین و جامعه نیست. در واقع چه می‌کند؟ سیاستی پیش می‌برد که تنها هدفش حفظِ نظام خودش است؛ یعنی استراتژی‌ای که نوآوری، امید و چشم‌اندازِ آینده را در سرزمین از بین می‌برد و اجازه نمی‌دهد جوانان باور کنند که می‌توانند ایرانِ بهتری داشته باشند.
به‌نظر من، ما که در خارج هستیم، وظیفهٔ بزرگی بر دوش داریم: باید صدای کانون‌های شورشی داخل ایران باشیم؛ ظرفیت و تواناییِ آنها را به‌رسمیت بشناسیم و کمک کنیم دیگران نیز این ظرفیت را به‌رسمیت بشناسند. راستش، خودِ ما نیز در این سال‌های اخیر شاهد بوده‌ایم که مجاهدین و این مقاومت چگونه ناممکن‌ها را ممکن ساخته‌اند. مثلاً چند روز دیگر هفتمِ آبان خواهد شد؛ چند سال پیش چه کسی فکر می‌کرد که از آن موشک‌بارانِ لیبرتی، مجاهدین سالم بیرون بیایند؟ باورش سخت بود، اما با رهبریِ شما خواهرِ مریم، توانستیم این عزیزان را به اشرفِ ۳ بیاوریم — اشرفِ ۳ را در چند ماه ساختند.
حال اگر این رهبری را با استعدادهایِ داخلِ ایران که هنوز شکفته نشده‌اند و این جمعیت ترکیب کنیم، ببینید چه می‌توانیم بکنیم. ایران را واقعاً می‌توانیم آباد کنیم و به قولِ شما، خواهرِ مریم، «می‌توان و باید».

دکتر علی باقری – استاد دانشگاه و پژوهشگر، دانشگاه علوم کاربردی توماس مور، بروکسل
خیلی ممنون. ابتدا سلام می‌کنم به شما، خواهرِ مریم؛ بسیار موجب افتخار من است که در این جمعِ جوانان و دوستان حاضر در آلمان و سایر کشورها شرکت می‌کنم. واقعاً از این‌که وقت می‌گذارید برای جوانان، بسیار ارزشمند و قدردان هستیم.
در رابطه با مسائلِ انرژی: کشوری که جزو ده کشور برتر دنیا در زمینهٔ منابع معدنی است، دومین تولیدکنندهٔ گاز جهان و چهارمین تولیدکنندهٔ نفت جهان، وقتی با بحرانِ انرژی روبه‌رو می‌شود، مسلّماً با یک مشکلِ سوءمدیریت مواجه نیست، بلکه با یک فاجعهٔ ساختاری و یک غارتِ سیستماتیک روبه‌رو است؛ رژیم تمام منابعِ کشور را برای حفظِ دستگاه سرکوب به‌کار می‌گیرد. وقتی دو هزار میلیارد دلار از جیب و سفرهٔ مردم صرف پروژهٔ بمب‌سازی اتمی رژیم می‌شود و برای هر بشکهٔ نفتِ فروخته‌شدهٔ ایران هشت دلار تخفیف داده می‌شود و همین پول‌ها صرف نیابتی‌ها و دستگاهِ سرکوب می‌گردد، مشخص است که تمام زیرساختها و منابعِ مملکت در دستِ یک سیستمِ سرکوب است.
اگر به آمارها نگاه کنیم — چون وقتی کسی دلش برای کشور می‌سوزد، سعی می‌کند روی آن کار کند و بهبودش دهد — در زمینهٔ نیروگاهها بازده یا راندمان نیروگاههای ایران کمتر از ۳۸ درصد است، در حالی که در کشورهایی با استاندارد بین‌المللی این رقم از ۴۵ درصد بالاتر است. حدود ۲۰ درصد از گازِ تولیدی کشور ما صرفاً در فرآیند انتقال و مصرف هدر می‌رود. و اگر در زمینهٔ انرژی‌های نو صحبت کنیم، کشور ما، طبق گفتهٔ خواهرِ زلال، با ۳۰۰ روز آفتابی در سال، کمتر از یک درصد انرژی خورشیدی را وارد ساختار شبکه کرده است؛ در حالی که این رقم در ترکیه ۱۵ درصد است — این نشان‌دهندهٔ همان غارتِ سیستماتیک منابع برای حفظِ دستگاهِ سرکوب است.
فردایِ سرنگونی، جوانانِ ما مملوّ از انرژی خواهند بود. کانون‌های شورشی واقعاً پتانسیلِ عظیمی دارند؛ اگر به رژهٔ سی مهر نگاه کنید، می‌بینید چقدر آیندهٔ کشور ما را انسانهای فداکار و از جان‌گذشته شکل می‌دهند. همراهیِ حضورِ این جوانان در داخل و خارج کشور ما را به ایرانِ آزاد و آباد خواهد رساند. ما در تاریخ خود تجربه‌هایی بسیار ویژه در اشرفِ یک، لیبرتی و اشرفِ سه داریم که از زمینِ خاکی شهری بنا کردیم. خاطره‌ای دارم که اگر وقت باشد خواهم گفت: آقای جولیانی، اگر اشتباه نکنم، وقتی اشرفِ سه را دیدند گفتند برای ساختن شهری که شما در پانزده ماه ساختید، ما باید پانزده سال کار می‌کردیم و صدها پروندهٔ فساد داشتیم — این تجربه‌ای است که سازمانِ مجاهدین در آینده برای ایران خواهد آورد و هیچ شکی در آن نیست؛ زیباترین وطن را خواهد ساخت.

اجتماع جوانان در آلمان – حسن امانی
با سلام و درود به خواهرِ مریم عزیز و تمامِ اشرف‌نشانانِ راهِ آزادی. من حسن امانی هستم، معروف به فرزاد، از فعالانِ قیامِ ۱۴۰۱. از سالِ ۹۵ از طریق سیمایِ آزادی با سازمانِ مجاهدین خلق ایران ارتباط برقرار کردم و مسیرِ زندگی‌ام تغییر کرد. پسرم مهدی که آن زمان ده ساله بود، این شبکه را به من معرفی کرد و من از او آگاه‌تر شدم، به‌گونه‌یی که تمام امکانات را فراهم کردم. در سالِ ۱۴۰۱، به‌گفتهٔ خودش، دستش در دستانِ برادرِ مسعود بود و شب و روز نداشت. کانونِ هوادارانِ مجاهدین را در شهرِ کرمانشاه تأسیس کرد. با تمامِ توان در قیام شرکت می‌کردم. در این قیام هم دخترم و هم پسرم هدفِ گلولهٔ پلاستیکی قرار گرفتند.
پسرم به من گفت اگر در میانِ دستگیر شدگان کسی در تلفنِش عکسِ رضا پهلوی داشت، با هیچ مشکلی برخورد نمی‌کرد و سریع آزاد می‌شد؛ اما هر کس که هوادارِ مجاهدین بود با زندان، شکنجه و اعدام روبه‌رو می‌شد. در آنجا بود که متوجه شدم نقشِ کانون‌های شورشی در قیام تا چه اندازه مهم است و آنها کابوسِ خامنه‌ای هستند. امروز درود می‌فرستم به کانون‌های شورشیِ قهرمان که علی‌رغمِ اختناقِ سنگین، امیدِ قیام را در دل‌های مردم زنده نگه می‌دارند. یادِ بهروزِ احسانی، مهدی حسنی و دیگر زندانیانِ سیاسی و مبارزی که زیرِ تهدید اعدام هستند را گرامی می‌دارم — آنانی که با ایمان و وجدانِ پاک در قیام ایستاده‌اند. در پایان، به‌گفتهٔ خواهرِ مریم، راه‌حلِ ایران راه‌حلِ سوم است: نه جنگ، نه مماشات، بلکه سرنگونی به‌دستِ مردمِ ایران و مقاومتِ سازمان‌یافتهٔ آنان. مردم از این رژیم خسته‌اند، اما هرگز نمی‌خواهند به دیکتاتوریِ سلطنتی بازگردند، که نسلِ قبل از من آن را به زباله‌دانِ تاریخ انداخته بود؛ ما نیز اجازهٔ بازگشت به آن را نخواهیم داد. درود به مقاومتِ سازمان‌یافته، با ایمان به آزادی و امید به پیروزیِ مردمِ ایران. از شما سپاسگزارم.