سه‌شنبه‌های نه به اعدام رزمی پایدار در زندانهای دیکتاتوری آخوندی

گفتگو با رضا شمیرانی زندانی سیاسی به مدت ده سال و از شاهدان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷

در ماههای گذشته با موج رکوردشکنی‌های رژیم در اعدام و سرکوب مواجه بودیم.

دبیرخانه شورای ملی مقاومت در اطلاعیه خود به تاریخ ۱۵ آذر ۱۴۰۴ از جمله نوشت: «دژخیمان خامنه‌ای در یک شقاوت کم‌سابقه در روز سه‌شنبه ۱۱ آذر ۲۹زندانی و در روز چهارشنبه ۱۲ آذر ۲۴زندانی را روانه چوبه‌های دار کردند.

چهارشنبه، کرم‌خدا سپهری در بجنورد، امین مهدوی در ماهشهر، مهران چابک‌سوار در نیشابور، سیاووش خسروی در کاشان، مجید نامجو در بوشهر، صابر زاهدی در شهرکرد، منوچهر احمدی در برازجان، آزاد چنگه در نقده، رعنا فرج‌اوغلی در تبریز، آرتام غفوری در مهاباد و صفا جوزی‌پور در گناباد حلق‌آویز شدند. اسامی سایر قربانیان در اطلاعیه قبلی آورده شد.

قربانیان سه‌شنبه عبارتند از: ملک گرایی در ایلام، عزیز شیخی در فردوس، حامد کزازی و یک زندانی دیگر در شیراز، امیررضا شاه‌محمدی در زنجان، فرشید کرمی در دامغان، اسفندیار زکی‌پور در قوچان، فریبرز نیازی در ملایر و محمدجواد امین‌پور در اردبیل. اسامی سایر زندانیان اعدام شده در اطلاعیه قبلی آورده شد.

هم‌چنین روز پنجشنبه ۱۳ آذر شمار دیگری از زندانیان اعدام شده‌اند که اسامی دو تن از آنان که تاکنون مشخص شده عبارتند از: حسینعلی یگانه در بیرجند و رحیم منصوری در کاشمر.

به این ترتیب شمار اعدام‌های دو هفته اول آذرماه به ۱۶۱تن از جمله ۴زندانی زن بالغ می‌شود. هم‌چنین در این دو هفته ۲زندانی با وحشیگری قرون‌وسطایی در ملأعام در سمنان به دار آویخته شدند».

می‌خواهیم ببینیم که این اعدامها چه مشکلی از رژیم حل می‌کند و چرا رژیم به خواسته‌های مجامع جهانی تن نمی‌دهد؟

فشارها و اقدامات رژیم از جمله اعدامها چه تاثیری تا به‌حال داشته است؟ آیا رژیم به نتایجی که دنبالش بود رسیده است؟ چرا؟