ایران ـ اعتراضات هفته ـ هفته سوم آذر ۱۴۰۴

اعتراضات علیه ستم و سرکوب رژیم آخوندی

روز سه‌شنبه ۱۸ آذر، کارگران مجتمع گاز پارس جنوبی پس از ۱۸ هفته اعتراض پیاپی، یک تظاهرات گسترده با جمعیتی انبوه را در عسلویه برگزار کردند. با وجود مسدود شدن مسیرهای اصلی توسط نیروهای حکومتی، بیش از پنج‌هزار تن از کارگران و خانواده‌هایشان در این اجتماع بزرگ گرد آمدند و به‌صورت منظم و متحد به سمت ساختمان فرمانداری راهپیمایی کردند. تظاهرات عسلویه به گفتهٔ شاهدان، از نظر تعداد، گستردگی و انسجام، یکی از بزرگترین اعتراضات ثبت‌شده در صنعت نفت محسوب می‌شود.

کارگران در حالی که با صدای بلند شعار می‌دادند: «حاصل دسترنج ما، گمشده سهم ما»، «وعده وعید کافیه، سفره ما خالیه»، و «توپ، تانک، فشفشه، پیمانکار باید حذف بشه!»، خواستار پایان دادن به استثمار سیستماتیک و مضاعف خود و پرداخت مطالبات عقب‌افتاده شدند. آنها شعار می‌دادند: «دو به دو اداری، نبرد با بیگاری»، «حقوق حقه‌مان را می‌خواهیم، تا روز آخر ایستاده‌ایم»

نوزدهم آذرماه ۱۴۰۴ در پایتخت و شهرهای بزرگ، نه فقط شاهد تجمعات صنفی، بلکه ناظر بر انفجار متمرکز نارضایتی‌هایی بودیم که ریشه در ساختار معیوب اقتصادی و فلج قانونگذاری دارند. این روز که صحنه هم‌زمانی اعتراضات کارگران نفت و برق، کارکنان حوزه رفاه اجتماعی و واردکنندگان کالاهای اساسی بود، به‌روشنی از گسست عمیق اجتماعی و فروپاشی اعتماد به نهادهای رسمی حکایت می‌کند. این موج گسترده از خشم و خروش، فراتر از مطالبه افزایش حقوق، در واقع اعتراضی است به ماهیت ستم و سرکوب اقتصادی که لایه‌های مختلف جامعه را درهم‌می‌کوبد.

کانون اصلی خیزش ۱۹ آذر، اجتماع یک‌هزار نفر از نیروهای شرکتی سازمان‌های نفت و برق بود که قلب نظام قانونگذاری، یعنی مجلس را با شعارهایی تلخ و کوبنده احاطه کردند. مطالبه این کارگران، ریشه‌کن کردن سیستم واسطه‌گری پیمانکاران و اجرای «طرح تبدیل وضعیت» بود. شعار «در حق ما جفا شده، قانون چرا رها شده»، چکیده‌ای از حس خیانت‌دیدگی طبقه‌ای است که می‌بیند وعده‌های قانونی، ابزاری برای به تعویق انداختن عدالت شده‌اند.

عبارت تکان‌دهنده «توپ، تانک، فشفشه، پیمانکار حقشه» استعاره‌ای است از جنگ طبقاتی پنهانی است که در آن، کارگر قراردادی زیر فشار حداکثری قرار می‌گیرد تا سود پیمانکاران تضمین شود. این کارگران با فریاد «ظلم و ستم کافیه، سفره ما خالیه»، فقر را به زبان سیاسی ترجمه کردند.

در شیراز نیز، کارکنان کارخانجات مخابراتی با بیان این پرسش که «با چی زندگی کنیم؟»، پرده از رویه‌های ظالمانه‌ای برداشتند که در آن، فریاد حق‌خواهی ماه‌هاست که بی‌پاسخ مانده و تنها با تهدید مواجه شده است.