هفتاد و دومین محکومیت دیکتاتوری آخوندی در ارگانهای ملل متحد به‌دلیل نقض فاحش حقوق‌بشر و نگاهی به این تحول سیاسی

گفتگو با حمید اسماعیل‌زاده

هفتاد و دومین قطعنامه ملل متحد در مجمع عمومی این سازمان علیه نقض فاحش و سیستماتیک حقوق‌بشر در ایران به تصویب رسید.

روز پنجشنبه ۲۷ آذر ۱۴۰۴ مجمع عمومی ملل متحد، طی قطعنامه‌ای نقض وخیم، گسترده و سیستماتیک حقوق‌بشر توسط رژیم ایران را محکوم کرد. این قطعنامه که با ۷۸رأی مثبت در برابر ۲۷رأی منفی، به تصویب رسید هفتاد و دومین قطعنامه ملل متحد علیه نقض حقوق‌بشر در ایران است.

شماری از کشورها که به این قطعنامه رأی منفی دادند عبارتند از: ارمنستان، الجزایر، اریتره، بلاروس، بونئی، بورکینافاسو، برندی، تاجیکستان، چین، روسیه، زیمباوه، سریلانکا، سودان، کوبا، کره شمالی و ویتنام.

قطعنامه مجمع عمومی افزایش هشداردهنده، مستمر و گسترده استفاده از مجازات اعدام را به‌شدت محکوم کرده و اجرای احکام اعدام بر اساس اعترافات اجباری، بدون دادرسی عادلانه، به‌صورت مخفیانه یا بدون اطلاع خانواده و وکیل را نقض فاحش تعهدات بین‌المللی رژیم ایران می‌داند و تأکید می‌کند که رژیم ایران از اعدام به‌عنوان ابزار سرکوب سیاسی برای ساکت کردن مخالفان، معترضان و شرکت‌کنندگان در اعتراضات مسالمت‌آمیز استفاده می‌کند و نسبت به اعمال نامتناسب این مجازات علیه زنان و اقلیت‌های قومی و مذهبی ابراز نگرانی جدی می‌نماید.

قطعنامه هم‌چنین اعدام افراد زیر ۱۸ سال را نقض آشکار میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی و کنوانسیون حقوق کودک دانسته و خواستار توقف فوری آن شده است. شکنجه، خشونت جنسی و مبتنی بر جنسیت، رفتارهای غیرانسانی و تحقیرآمیز، قطع عضو و مجازات‌های به‌شدت نامتناسب، بازداشت‌های خودسرانه، ناپدیدسازی اجباری، نقض سیستماتیک حق دادرسی عادلانه، محرومیت زندانیان از درمان پزشکی و سرکوب هدفمند زنان و دختران و تبعیض سیستماتیک علیه آنان محکوم شده و نسبت به مرگ‌های مشکوک در بازداشت ابراز نگرانی جدی کرده است.

همه می‌دانیم که این قطعنامه جنبه اجرایی ندارد. می‌خواهیم ببینیم که نکات برجسته و جدید این قطعنامه کدام هستند؟ آیا این هم ضربه‌ای به رژیم آخوندی محسوب می‌شود؟