واکنش رژیم آخوندی به خیزش دانشجویان در دانشگاههای مختلف کشور
۱۴۰۴/۱۲/۹
گفتگو با احسان شریفی
موضوع خیزش بزرگ دانشجویان و استمرار اون در طی هفته اخیر واکنشهای متعددی رو در دستگاه رژیم آخوندی گذاشته و هراس از استمرار اون در اظهاراتشان پیداست. در این قسمت از برنامه میخواهیم به این موضوع بپردازیم
چرا در یک هفته گذشته و بعد از سرکوب خونین قیام شاهد بالا گرفتن قیام در دانشگاههای کشور بودیم؟
«پرسش بسیار مهمی هست و ریشه اون به چند ماه پیش برمیگرده. اگه یادمون باشه رژیم در اواخر آذرماه که داشت در جهت مدیریت بحران و قبل از گرون کردن بنزین خودشو آماده میکرد، به بهانه سرما و شیوع آنفولانزا دانشگاهها رو تعطیل اعلام کرد و گفت کلاسها آنلاین باید برگزار بشه. اساساً ولی ترس شون از این بود که دانشگاه محل تجمع دو خطر عمده برای رژیم هست: آگاهی و تشکل یابی.
یعنی اون چیزی که در فضای ملتهب میتونه جرقه قیام رو بوجود بیاره و برای همین پیشاپیش دانشگاه بسته شد. تو قیام دی ماه اساساً دانشجوها همه کف خیابون بودن و خیلیاشون شهید شدن. یعنی در واقع طرح مدیریت رژیم اینجا شکست خورد.
بعد از قطع اینترنت و سرکوب خونین رژیم فکر میکرد دیگه قیام رو سرکوب کرده و برای روحیه دادن به نیروهای خودش، برای منکوب کردن جامعه و برای قدرتنمایی برای طرف حسابهای خارجی گفت همه چی به حالت عادی برگشته و همراه با بازگشایی دانشگاه گفت خودمون برای قربانیان به قول خودشون اغتشاش چهلم برگزار میکنیم. تو سخنرانی ۲۸ بهمن هم خامنهای تلاش کرد خون مردمی که خودش کشته رو تصاحب کنه و یک دوگانه «معترض – مأمور خارجی» روایت سازی کرد که هم از انفجار خشم مردم جلوگیری کنه و هم خون رو از دستاش بشوره. اما دانشجوها میزشو چپ کردن و قیام رو شعلهور کردن.»
چرا صحبت از قیام میکنید؟ معیار شما برای این عنوان گذاری چیست؟
«علتش اینه که شعارها در کادر مخالفت مورد تحمل رژیم نبود. رژیم با تعریف خودش حاضره صدای معترض یا شعار «دانشجو داد بزن، حقتو فریاد بزن». اما آخه دانشجوها شعار مرگ بر خامنهای و امسال سال خونه، سیدعلی سرنگونه دارن سر میدن.
یادمون نره که الان نزدیک به ده ارگان سرکوبگر تو دانشگاه فعال هستن.
حراست دانشگاه هست که به وزارت اطلاعات وصله
بسیج دانشجویی
بسیج اساتید
بسیج کارمندی که هر سه اینها به سپاه وصلن
کمیته انضباطی که به وزارت علوم گزارش میده
معاونت دانشجویی
بعد هم مزدوران خارجی و سهمیهای که تو دانشگاههای مختلف حضور دارن و غلظت امنیتی رو بالا بردن
بعد هم تعداد زیادی از مزدوران رژیم که تحت عنوان کادر دانشگاهی و استادیار استخدام شدن حضور دارن و همیشه بیانیههای مطلوب رژیم رو اینها از طرف دانشگاه امضا میکنن
همه اینها هم زیر نهادی به اسم نمایندگی ولی فقیه کار میکنن.
بعد هم صدها دوربین امنیتی و نظارتی که همه رو رسد میکنن. یعنی خلاصه دانشجویی که سرش به کار خودش نباشه و مطابق میل دیکتاتور عمل نکنه، ریسک پرونده سازی و اخراج رو به جونش میخره. یعنی ما با یک محیط شبه زندان طرفیم. اما تو همین جو اختناق، بعد از کشتاری که رخ داد، شاهد بودیم که از دانشگاه تهران تا امیرکبیر و شریف و الزهرا و بعد شهرهای دیگه، این قیام گر گرفت و تکثیر شد.
مجری3: پس چه نتیجهای از این موضوع میخواین بگیرین؟ چون ممکنه هر لحظه این اعتراضات مهار بشه.
مهمان: صورت مسئله اصلی همینه: سرنگونی و ستیز با این رژیم الان روی میز همه جامعه ایران قرار داره. دهها هزار خانوادهای که تو قیام فعلی و قیامهای گذشته شهید دادن، تو روزهای گذشته چهلم عزیزانشون رو برگذار کردن. هر کدوم از این مراسم خودش یک خیزش علیه رژیم بود. دیگه نمیشه از شروع یا پایان قیام صحبت کرد. الان در فازی هستیم که هر امکان تجمعی میتونه جرقه قیام باشه و این هم محدود به یک جغرافیا یا برهه زمانی نیست. مردم فقط منتظر فرصت هستن و رژیم هم با همه رفتارش نشون میده که همینو میدونه.»
شعارهای محوری در این دور تظاهرات دانشجویان چه بود؟
«همانطور که گفتم شعار محوری مرگ بر خامنه ای بود و اینکه تا آخوند کفن نشود این وطن وطن نشود. یا قسم به خون یاران ایستاده ایم تا پایان. و البته یک شعار محوری هم شعارها علیه هر دو دیکتاتوری بود: یعنی «مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر»، یا « نه سلطنت نه رهبری دموکراسی برابری» بخصوص که عوامل رژیم هم تلاش میکردن با ترفندهای مختلف شعارهای بچه شاه رو سر بدن در بین دانشجویان. مرزبندی با دود دیکتاتوری گذشته و حال همون چیزیه که در شأن دانشگاه هست و آزادی و دموکراسی رو تضمین میکنه.»
چشمانداز این جنبش را چطور ارزیابی میکنید؟
«همونطور که گفتیم، این قیام دانشجویی بعد از قیام سراسری داره اتفاق میفته و اتاق فکرهای رژیم هم دنبال خوابوندن قیام هستن. چه فردا دانشگاه رو تعطیل بکنن چه با دستگیری گسترده واکنش نشون بدن، خشم تو دلها و اذهان رو نه تنها کمتر نمیکنن، بلکه بیشتر میکنن. دانشجوها مثل بقیه مردم ایران میدونن که هر چقدر هم اون جریان انحرافی قدرت تبلیغاتی داشته باشه و جو رو پر بکنه، اما برای جنگیدن با این نظام هیچ راه حلی نداره و فقط آویزون قدرتهای دیگه برای حمله خارجیه. اما تنها روش سرنگونی این رژیم، نه از آسمون، بلکه کف خیابون با استراتژی «آتش جواب آتش» و قیام سراسری سازمانیافته صورت میگیره. فکر میکنم دانشجوها هم این رو فهمیدن که شعار دادن: «وای به روزی که مسلح شویم».
لطفاً به اشتراک بگذارید:
خبرهای مرتبط
