جایگزین شایسته برای حاکمیت مردم ایران

به‌دنبال اعلام دولت موقت توسط شورای ملی مقاومت ایران در اسفندماه گذشته موجی از حمایت و همبستگی در میان هموطنان و شخصیتهای سیاسی برخاست. بحث اینه که جایگزین شایسته برای حاکمیت مردمی در ایران کیه و چه ویژگیهایی باید داشته باشد.

در روزهای پایانی اسفند تظاهرات بزرگ ایرانیان آزاده و اشرف‌نشانها در هامبورگ آلمان بازتاب گسترده‌ای هم در رسانه‌ها داشت. در این تظاهرات سخنرانان از آلمان یکی از محورهای مهم گفتگوی خودشون رو مورد توانمندی جایگزین شایسته برای انتقال حاکمیت به مردم ایران ایراد کردند.

آقای توماس لوتسه نماینده‌ٔ پیشین مجلس فدرال آلمان در تظاهرات ایرانیان در هامبورگ در بیست و سوم اسفند 1404 در سخنانی برای هموطنان ما گفت: «خانم‌ها و آقایان، من تا سال گذشته نماینده بوندستاگ بودم، بسیار امیدوارم و آرزو می‌کنم که ایران به‌زودی آزاد شود، دموکراسی در ایران برقرار شود و سرانجام مردم ایران بتوانند آزادی را تجربه کنند. هم‌اکنون وضعیت سیاسی دشواری وجود دارد. من می‌دانم که سران رژیم ایران باید به زباله‌دان تاریخ انداخته شوند. یک ایران آزاد ضروریست که در آن مردم، آینده را رقم بزنند. باید این رژیم آخوندی سرنگون شود و از قدرت کنار برود. در آمریکا بحثهایی هست که بعدش چه کسی روی کار میاید؟ من می‌گویم آلترناتیوی وجود دارد، جنبش شما هست با برنامه ده ماده‌ایش. و هر بحثی اینجا صورت بگیرد، من ندیدم که حتی یکی در آلمان بتواند ایرادی از از یکی از مواد برنامه ده ماده‌ای بگیرد. این مسیر درست سیاسی‌ست، باید با هم به‌دنبال راه‌حل در ایران باشیم تا حکومتی در آنجا برقرار شود که برای دموکراسی و برای آزادی تلاش کند. من دلم می‌خواهد که روزی را بتوانم ببینم که در طول دوره زندگیم به یک ایران و تهران آزاد بروم، ایرانی که مستقل باشد، آزاد باشد و با دولتی مستقل. زمان یک ایران آزاد و صلح‌آمیز فرا رسیده، بیایید برای آن مبارزه کنیم»

در همین گردهمایی و تظاهرات آقای هلموت گویکینگ نماینده‌ٔ سابق پارلمان اروپا به این‌که ملیتها و قومیتهای ایران تنها در یک جمهوری دموکراتیک پس از انتقال حاکمیت به مردم ایران توسط دولت موقت، به‌طور واقعی به حقوق حقه‌ٔ خود می‌رسند گفت: «من نماینده پیشین پارلمان اروپا هستم باید به‌روشنی گفت که اروپا چه روابطی با رژیم آخوندها داشته، وضعیتی که الآن در آن هستیم در ایران، من به خانواده‌های اقلیتها و به اقلیتها و قومیت‌های مختلف فکر می‌کنم که چه درد و رنجی را متحمل می‌شوند در ایران. در حالی که آنها شایسته آزادی هستند و ثبات در منطقه. باید یک سیاست قاطعانه‌ای وجود داشته باشد و دهه‌هاست که چنین سیاستی وجود نداشته. دولتها می‌خواستند چنین روابطی داشته باشند و این به سود مردم ایران نیست. باید آنها یک ایران آزاد داشته باشند. خوشحالم که یک آینده و یک چشم‌انداز وجود دارد. خوشحالم که یک دولت انتقالی وجود دارد که می‌شود آن را به‌رسمیت شناخت. من از نمایندگان اروپایی می‌خواهم، از کشورها بخواهند که از اپوزیسیون حمایت کنند و به‌طور بین‌المللی این اپوزیسیون را به‌رسمیت بشناسند و بگویند این دولت انتقالی، دولت موقت در ایران هست. ما آخوندها را نمی‌پذیریم، ما سلطنت را نمی‌پذیریم و هیچ دیکتاتوری دیگری را نمی‌پذیریم، بلکه خواهان ایران آزاد و دموکراتیک هستیم و کشوری که در آ» مردم با خوشبختی بتوانند زندگی کنند. جنبش مقاومت اینجا یک دولت موقت را تشکیل داده، باید به‌طور رسمی بین‌المللی به‌رسمیت شناخته شود. با این دولت موقت است که حتی جنگ هم تمام می‌شود و می‌شود مردم را از چنگ آخوندها نجات داد.
ایران به مردمش تعلق دارد، به اقلیتهایی که آنجا هستند، به ملیتهایی که آنجا هستند، به همه مردم. باید ثبات در منطقه باشد و متضمن صلح در منطقه باشد. باید دولت موقت جنبش مقاومت و برنامه ده ماده‌ای را به‌رسمیت بشناسند»