افتخار به شکنجه در محضر تاریخ

گزارشی از روزنامه معروف سوئدی داگنزنی هیتر

«هر چه در پرده نهان باشد عیان خواهد شد» این روزها شاهد بالاگرفتن افشاگریهای رسانه‌های جهان از ماهیت دیکتاتوری سلطنتی هستند که چند وقتیه که تلاش میشه در زرورق دموکراسی‌خواهی اون رو بپوشانند. از جمله روزنامه معروف سوئدی داگنزنی هیتر روز ۳۰ آوریل در مطلبی مفصل به جنایات دیکتاتوری سلطنتی پرداخته و به امروز رسیده و نوشته: افتخار آشکار به شکنجه در محضر تاریخ، وقتی پسر شاه جنایات پدرش را انکار می‌کند.

روزنامه سوئدی داگنزنی‌هیتر که معتبرترین روزنامه این کشور است در ارتباط با سفر پر مناقشه بچه شاه به سوئد روز سی ام آوریل ۲۰۲۶ نوشته است:

شاه در سرکوب و شکنجه آموزگار حکومت آخوندی بود.  همین خشونت و خودکامگی به انقلابی انجامید که توسط خمینی مصادره شد. ‌ افتخار آشکار به شکنجه در محضر تاریخ،وقتی پسر شاه جنایات پدرش را انکار می‌کند. دوران حکومت پدرش دوره‌یی تاریک با پیامدهای فاجعه‌بار بود. ماندن در آینده‌یی خیالی آسانتر از روبه‌رو شدن با تاریخی است که دیده و ثبت شده است

داگنزنی هیتر سپس به گزارشهای معتبر بین المللی زمان دیکتاتوری سلطنتی پرداخته و می‌نویسد: زندانیان سیاسی از شکنجه شهادت داده‌اند

روش‌هایی که در گزارش سازمان عفو بین الملل ذکر شده عبارت‌اند از:

شلاق، ضرب‌وشتم، شوک الکتریکی، کشیدن ناخن‌ها و دندان‌ها و بستن زندانیان به فلز داغ‌شده. به‌عنوان نمونه از اصغر بدیع‌زادگان یاد می‌شود

که گفته شده او را تا حدی بر روی صفحه فلزی سوزاندند که قسمت پایین بدنش فلج شد و تنها می‌توانست با کمک دست‌هایش روی زمین کشیده شود

به گفته عفو بین الملل شهادت‌هایی مبنی بر مرگ افراد در زیر شکنجه نیز غیرمعمول نیست.

در این مقاله آمده است :  تمامی زندانیان سیاسی در دادگاههای نظامی محاکمه می‌شوند و جلسات رسیدگی پشت درهای بسته برگزار می‌ شوند. این ساواک است که بدون حکم دادگاه، دستور بازداشت افراد را صادر می‌کند و خود نیز تحقیقات را آماده می کند؛ تحقیقاتی که هیچ محدودیت زمانی ندارد و بعداً مبنای کیفرخواست قرار می‌گیرد. متهم حق انتخاب وکیل ندارد و وکلای تعیین‌شده اغلب افسران بازنشسته نظامی هستند که لزوماً صلاحیت حقوقی ندارند.

زندانیان سیاسی شامل مخالفان مسلمان، اقلیت‌های قومی، مارکسیست‌ها، الهی‌دانان، کارگردانان تئاتر، بازیگران، استادان دانشگاه و نویسندگان بودند. سازمان عفو بین‌الملل اشاره می‌کند که با وجود فعالیت‌های چریکی در برخی گروه‌ها، روشن است که بسیاری از زندانیان سیاسی در اقدامات خشونت‌آمیز دخالتی نداشتند. اعترافات اجباری تحت شکنجه نیز وجود داشت.

بسیاری از روشنفکران زندانی شدند:  احمد شاملو، یکی از تأثیرگذارترین شاعران ایرانی، در دوران شاه زندانی بود؛ شاعر و نمایشنامه‌نویس ایرانی سعید سلطانپور چندین بار در دوران شاه زندانی شد و بعدتر به دست حکومت اسلامی اعدام گردید؛  شاعر و استاد ادبیات رضا براهنی بازداشت شد و ۱۰۲روز تحت شکنجه قرار گرفت؛ منتقد ادبی و روزنامه‌نگار فرج سرکوهی بیش از پنج سال زندانی بود. نمونه‌های بسیار بیشتری نیز وجود دارد.

خشونت رژیم کنونی سرکوبگرانه‌تر است و کشتارهایی که انجام می‌دهد گسترده‌تر. اما برای درک این سرکوب باید دانست چه کسی بنیان آن را گذاشت. شاه از این نظر آموزگار حکومت آخوندی بود. اعترافات اجباری تلویزیونی که امروز در ایران پخش می‌شود، در دوران شاه نیز وجود داشت. همان‌طور که امروز، در زمان شاه هم ارتش به سوی معترضان غیرمسلح شلیک می‌کرد. همان‌گونه که امروز، از سفارتخانه‌ها برای نظارت بر ایرانیان خارج از کشور استفاده می‌شد.

روزنامه سوئدی داگنزنی هیتر در پایان می ‌نویسد: بله، قابل درک است که رضا پهلوی نمی‌خواهد درباره عملکرد پدرش صحبت کند. در نهایت، همین خشونت و خودکامگی بود که به انقلابی انجامید که بعداً توسط خمینی مصادره شد. این مسئولیتی بسیار سنگین است که بر دوش پدر او قرار دارد.