جیم هیگینز در بروکسل ریپورتر: گردهمایی ۲۰ ژوئن پاریس، مظهر اجماع جهانی برای بازنگری در قبال ایران است

جیم هیگینز نماینده پیشین پارلمان اروپا: تظاهرات ۲۰ ژوئن در پاریس منعکس کننده این اجماع رو به رشد است که زمان بازنگری در رویکردهای دیرینه نسبت به ایران فرا رسیده است

جیم هیگینز، سیاستمدار برجسته اروپایی و نماینده پیشین پارلمان اروپا، با کالبدشکافی بحران‌های چندلایه ناشی از اقدامات رژیم ایران در سطح بین‌المللی، تأکید کرد که ریشه تمام این چالش‌ها در داخل کشور نهفته است. هیگینز با اشاره به تظاهرات بزرگ پیش‌رو در ۲۰ ژوئن در پاریس، این رویداد را نقطه عطفی برای همسوسازی سیاست‌های غرب با خواست واقعی مردم ایران یعنی سرنگونی استبداد مذهبی و نفی استبداد سلطنتی دانست.

بروکسل ریپورتر- مقاله جیم هیگینز

جیم هیگینز در مقاله‌یی در بروکسل ریپورتر می‌نویسد: جامعهٔ بین‌المللی با چالش پیچیده‌تر ایران روبه‌روست - چالشی که در مناطق مختلف به‌طور متفاوتی بروز می‌کند. اما، از یک منبع سرچشمه می‌گیرد. برای ایالات متحده، این موضوع امنیت و ثبات استراتژیک است. برای اروپا، آزمونی برای امنیت انرژی، تروریسم و ​​تعهدات حقوق‌بشری است. برای کشورهای خاورمیانه، یک مسأله‌ٔ وجودی دخالت منطقه‌یی و بی‌ثبات‌سازی است.

با این حال، در تمام این دیدگاهها، یک واقعیت اجتناب‌ناپذیر می‌شود: ریشه‌ٔ بحران در داخل ایران نهفته است و راه‌حل نیز باید چنین باشد.

در ۲۰ ژوئن، صدها قانون‌گذار و چهره‌ٔ سیاسی از اروپا و آمریکای شمالی به تظاهرات ایرانیان در پاریس خواهند پیوست که منعکس‌کننده اجماع رو به رشدی است مبنی بر این‌که زمان بازنگری در رویکردهای دیرینه نسبت به ایران فرا رسیده است.

این سیگنال توسط وقایع داخل کشور شکل گرفته است. در ماه‌های اخیر، مردم ایران بهای سنگینی را برای مطالبه تغییر پرداخته‌اند. در جریان قیام سراسری اوایل امسال، هزاران نفر کشته و دهها هزار نفر دستگیر شدند. اکنون، پس از آن، رژیم سرکوب را از طریق موج جدیدی از اعدامها تشدید کرده است تا از قیام دیگری جلوگیری کند.

تمرکز رژیم ایران بر اعدام هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران نشان دهنده ارزیابی این رژیم از تهدید واقعی برای موجودیت آن است

تعداد قابل توجهی از اعدام‌شدگان یا منتظران اعدام هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران، جنبش مقاومت سازمان‌یافته اصلی هستند. این تمرکز نشان‌دهنده ارزیابی رژیم از محل تهدید واقعی است. وقتی که یک حکومت به‌طور سیستماتیک افراد را بر اساس تعلق به یک جنبش خاص هدف قرار می‌دهد، این صرفاً نشان‌دهنده سرکوب مخالفان نیست، بلکه در عین حال وجود یک جایگزین سازمان‌یافته را تصدیق می‌کند. بنابراین موج فعلی اعدامها نه تنها عملی سرکوبگرانه است، بلکه پذیرش آسیب‌پذیری رژیم نیز هست.

این الگو چیز جدیدی نیست. در سال ۱۹۸۸، رژیم اعدام دسته‌جمعی تقریباً ۳۰۰۰۰ زندانی سیاسی را انجام داد که اکثریت قریب به اتفاق آنها با سازمان مجاهدین خلق ایران مرتبط بودند. در آن زمان، سکوت بین‌المللی به‌عنوان رضایت تفسیر می‌شد. امروز، لحظه مشابهی در حال وقوع است.

شورای ملی مقاومت ایران هم سلطنت و هم حکومت دینی را رد می‌کند این شورا بر اساس طرح ۱۰ ماده‌یی خانم رجوی یک دولت موقت را اعلام کرده که شایسته تعامل جدی است

جیم هیگینز نماینده پیشین پارلمان اروپا که همزمان نایت رئیس پیشین احزاب مردم در این پارلمان بود، می‌افزاید: آنچه وضعیت فعلی را متمایز می‌کند این است که رژیم هرگز ضعیف‌تر از این نبوده است، در حالی که مقاومت سازمان‌یافته هرگز قوی‌تر از این نبوده است. در طول دهه گذشته، شبکه‌های مرتبط با سازمان مجاهدین خلق ایران نقش محوری در قیامهای سراسری ایفا کرده‌اند. حتی نهادهای خود رژیم نیز به‌طور فزاینده‌یی حضور مخالفان سازمان‌یافته داخلی را به جای تهدیدات خارجی تصدیق می‌کنند. به همین دلیل است که وقایع ۲۰ ژوئن اهمیت دارند.

گردهمایی پاریس بیان آشکار یک پویایی داخلی است، جامعه ایران که به‌رغم سرکوب شدید، هم‌چنان برای تغییر تلاش می‌کند. این امر نه تنها مهاجران، بلکه سیاست‌گذارانی را که تشخیص داده‌اند رویکردهای قبلی، چه تعامل و چه رویارویی، نتوانسته‌اند بحران را حل کنند، گردهم می‌آورد.

مردم ایران برای تغییر رژیم و ایجاد یک جمهوری دموکراتیک تلاش می‌کنند و هزینه سنگینی برای آن می‌پردازند. جامعه بین‌المللی باید تصمیم بگیرد که آیا سیاست‌های خود را با این واقعیت هماهنگ کند یا به‌دنبال رویکردهایی باشد که آن را نادیده می‌گیرد.

شورای ملی مقاومت ایران، ائتلافی که هم سلطنت و هم حکومت دینی فعلی را رد می‌کند، چارچوبی برای گذار دموکراتیک پس از سرنگونی رژیم را ارائه می‌دهد. رئیس‌جمهور منتخب آن، مریم رجوی، یک طرح ده ماده‌ای را با محوریت آزادی‌های اساسی، برابری جنسیتی و جدایی دین از دولت، تدوین کرده است. شورای ملی مقاومت ایران هم‌چنین بر اساس این چارچوب، یک دولت موقت را اعلام کرده است که شایسته تعامل جدی است.

برای اروپا، ایالات متحده و جامعه بین‌المللی گسترده‌تر، دیگر سؤال این نیست که آیا ایران در حال تغییر است یا خیر. سؤال این است که آیا آنها آماده پاسخگویی مناسب هستند یا خیر. پاسخ نه در بیانیه‌ها، بلکه در سیاست‌ها یافت می‌شود. و واضح‌ترین نقطه برای شروع گوش دادن، به تظاهرات پاریس در بیستم ژوئن است.