اعدام‌های پی در پی در ایران نشانه چیست؟

نگاهی به فعالیت ماشین کشتار خامنه‌ای

گفتگو با کبری هادیلو

بچه خامنه‌ای از ابتدای سال جدید خیز جدیدی در اعدام جوانان میهن برداشته و روزی نیست که خبر از اعدام یک یا چند نفر از شورشگران یا مجاهدان اسیر منتشر نشود و یا حکم اعدامهای جدید اعلام نشود. این اعدامهای پی در پی نشانه چیست؟ در این قسمت از برنامه می‌خواهیم به این موضوع بپردازیم.

درست در شرایطی که مذاکرات رژیم و آمریکا در جریانه و جنگ فعالی وجود نداره در عوض ماشین کشتار خامنه ای فعال است. چرا اینطوری است؟ چون قاعدتا با اعدامهای بیشتر مخالفتها و نارضایتیهای بیشتری را تولید میکند؟‌ مشکل چیست؟

« در رابطه با جنگ یعنی جنگ رژیم با طرفهای خارجی یک واقعیتی هست اینکه ادامه این جنگها و نتیجه آن هرچه باشد جنگ مردم ایران نیست در این مدت به چشم دیدیم و لحظه مره حس کردیم. اما آخوندها بیشترین استفاده را از آن میکنند. یک قلم به بهانه جنگ سرکوب را شدیدتر میکنند و بقول شما ماشین کشتارشان را فعالتر میکنند. چونکه میخوان یک جنگ اصلی را پیش ببرند. جنگی که سالهاست بین حاکمیت ضدبشری و ضدایرانی آخوندی با مردم ایران در جریان است. یک طرف مردمی که از ستم و تبعیض و فقر و گرانی بیحد به تنگ آمده و خواهان نابودی این حاکمیت هستند. طرف مقابل رژیمی که هرگز فکر حل این مشکلات نبوده و نیست برعکس خودش عامل چنین وضعیتی است. طبعا نمیشه از یک پدیده که ماهیتش ضد انسانی و ضد ایرانی است انتظار داشت خلاف خصلت وجودی خودش عمل کنه. اعدام میکنه چون راهکار دیگه‌ای ازش برنمیاد. جواب دیگری برای مردم گرسنه و عاصی و بستوه آمده از اینهمه فشار ندارد. جامعه دنبال راه حله. و راه حل رو در قیامهای متعدد با هزاران شهید نشان داده جز در سرنگونی رژیم نمیبینه. و راه حل سرنگونی رو هم جز در مشی مبارزه قهرآمیز مجاهدین و کانونهای شورشی با این رژیم نمی بینه. پس اعدام میکنه تا به گمان باطل خودش جلو این روند شتابان سازمانیافتگی قیام و شورشگری عمومی رو بگیره. چون دوام و بقای خودش را در نابودی نیروی برانداز میبینه. این اون جنگ اصلی است که در جامعه ما جریان دارد. مشکل رژیم هم دقیقا همینه سنگینترین بمبارانها را با همه خساراتش ازجمله مرگ رهبرش میپذیره ولی تاب تحمل شلیک سلاح دست‌ساز یک جوون شورشی را ندارد چون آنچه رژیم را سرنگون میکند بمباران کشورهای دیگر نیست نیروی رزمنده جسور جان برکف روی زمین داخل خاک ایران است. و میشه نتیجه گرفت در یک کلام مجتبی هم مثل پدرش میخواهد با این اعدامها نیروی براندازش را از صحنه خارج کند.«

این تلاشهای رژیم برای گسترش اعدامها چه نتایجی برایش داشته است؟

«ظاهر امر این است که با حذف فیزیکی جوانان شورشگر و کانونهای شورشی صورت مساله سرنگونی رژیم پاک میشود یا حداقل به تاخیر میافتد. اما در عمل میبینیم که اینطور نیست. هر روز بدون اغراق باید گفت هرروز فرهنگ ایستادگی در مقابل این رژیم و مبارزه در مسیر براندازی در بین مردم گسترش پیدا میکند. شما ببینید بعد از اعدام فرمانده وحید و یاران وفادارش چه موجی از حمایت در سراسر جهان راه افتاد. همچنین در داخل ایران فعالیتهای کانونهای شورشی همچنان ادامه داره. در حدی که اخبارش میرسه تقریبا روزی نیست که یک حرکت و فعالیت از این عزیزان نداشته باشیم. درحالیکه میدانند نصب فقط یک پلاکارد در حمایت از مجاهدین میتونه به قیمت زندان و شکنجه و اعدام تمام شود ولی به اینکار ادامه میدهند.

کارزار سه شنبه‌های نه به اعدام بیش از دوسال است که ادامه دارد. این هفته ۱۲۲ کارزار هست.

جوانهای دلیری که خواهان سرنگونی و آزادی ایران هستند با شنیدن خبر فعالیتهای هم سن و سالهایشان بفکر تهیه سلاح میافتند و مشی مبارزه انقلابی را پیش میگیرند. همین جوانی که دیروز اعدامش کردند جوان شورشگر، عباس اکبری فیض آبادی از فرزندان دلاور مردم نایین را به اتهام «محاربه، تخریب عمدی اموال عمومی به قصد مقابله با نظام و اخلال در نظم و امنیت، اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت داخلی کشور» و «حمله به فرمانداری شهرستان و مراکز تامین امنیت» در جریان قیام دی ماه اعدام کردند

رسانه‌های رژیم را که مرور میکنیم خبرهای دستگیری، حکم اعدام فراوان در آنها هست. اما گاها از دستشان در میرود و اخبار هلاکت مزدورانشان بدست جوانان شورشگر را هم میدهند. 

آنچه رژیم از این جنایتها بدست آورده چیزی نیست جز محکومیت و انزجار بیشتر در بین مردم دنیا، رویگردانی بیشتر مردم ایران از آخوندها و بیشترو قویتر شدن انگیزه‌ها برای براندازی این نظام منفور که نمود بیرونی آن را در گسترش اکتها و عملیات انقلابی کانونهای شورشی میبینیم. کانون شورشی همان سرمایه‌ای است که رقم زننده سرنوشت و تعیین کننده سرانجام نبرد بین مردم و آخوندهای جنایتکار است. سرانجامی دردناک برای جنایتکاران و خوش یمن و مبارک برای خلق قهرمان ایران.»