درگذشت پروفسور ژان زیگلر از حامیان مجاهدین و مقاومت ایران در نبرد با دو دیکتاتوری ـ پیام تسلیت خانم مریم رجوی

زندگینامه پروفسور ژان زیگلر، وجدان بیدار بشریت معاصر، متفکر برجسته و مدافع سرسخت آزادی و حقوق‌بشر و دوست بزرگ مقاومت ایران

ژان زیگلر، جامعه‌شناس برجسته سوئیسی، نماینده پیشین مجلس فدرال، گزارشگر ویژه پیشین ملل متحد و از شناخته‌شده‌ترین مدافعان حقوق‌بشر در جهان، روز ۲۰ خرداد ۱۴۰۵ در ژنو در سن ۹۲ سالگی درگذشت.

درگذشت او بازتاب گسترده‌یی در محافل حقوق بشری، سیاسی و رسانه‌یی جهان داشت.

فولکر تورک، کمیسر عالی حقوق‌بشر ملل متحد، از ژان زیگلر به‌عنوان «مبارزی برای مردم آسیب‌پذیر»، «قهرمانی برای منظومه حقوق بشر» و «شخصیتی فوق‌العاده نیرومند» یاد کرد.

خبرگزاری بلگا و RtS، رادیو و تلویزیون سراسری سوئیس، او را روشنفکری متعهد، وجدان بیدار عدالت اجتماعی، منتقد خستگی‌ناپذیر ستم و نابرابری و یکی از اثرگذارترین شخصیت‌های سیاسی و دانشگاهی سوئیس در بیش از نیم قرن اخیر توصیف کردند.

اما برای مقاومت ایران، ژان زیگلر تنها یک جامعه‌شناس برجسته یا مقام پیشین ملل متحد نبود. او بیش از نیم قرن، دوست، همراه و مدافع مقاومت مردم ایران بود. وی از دوستان وفادار شهید بزرگ حقوق‌بشر، دکتر کاظم رجوی، بود و در دوران دیکتاتوری شاه، به همراه او فعالیت‌های گسترده‌یی را برای آزادی و نجات برادر مجاهد مسعود رجوی از اعدام به پیش برد.

او از روزهای مبارزه علیه دیکتاتوری شاه، در کنار دکتر کاظم رجوی، تا سال‌های رویارویی با رژیم آخوندی، به دفاع از اشرف و اشرفیان و به حمایت از جنبش دادخواهی و فعالیت‌های خانم مریم رجوی پرداخت.

زندگی و مسیر مبارزاتی ژان زیگلر

ژان زیگلر در ۱۹ آوریل ۱۹۳۴ در شهر تون سوئیس متولد شد. در دانشگاههای برن، ژنو، پاریس و نیویورک حقوق و جامعه‌شناسی خواند. در سال ۱۹۶۴، دیداری با ارنستو چه‌گوارا، انقلابی بزرگ آمریکای لاتین، سرنوشت او را تغییر داد.

سال‌ها بعد بارها از این دیدار یاد کرد و گفت: «چه‌گوارا به من گفت اینجا، در قلب سیستم، باید مبارزه کنی، زیرا مغز هیولا اینجاست».

زیگلر بعدها می‌گفت این جمله مسیر تمام زندگی او را تعیین کرد. او به‌جای رفتن به آمریکای لاتین، تصمیم گرفت در قلب اروپا علیه بی‌عدالتی مبارزه کند. از نمایندگی پارلمان سوئیس تا دانشگاه ژنو و سپس سازمان ملل، زندگی او در دفاع از محرومان، قربانیان گرسنگی و ستمدیدگان جهان سپری شد.

خانم اریکا دویبر ـ زیگلر، همسر ژان زیگلر، تعهد مبارزاتی او و شکل‌گیری شخصیت مبارزش را این‌چنین توصیف کرده است:

اریکا دویبر ـ زیگلر، همسر ژان زیگلر

این تعهدی است که او از جوانی پذیرفته است. او اغلب آن را به ملاقاتش با «چه (گوارا)» نسبت می‌دهد که اینجا در ژنو، در هتل، فکر می‌کنم در سال ۱۹۶۵ رخ داد.

با چه در زمانی ملاقات کرد که او از چکسلواکی به کنفرانسی آمد. او با هواپیما از کوبا، از طریق پراگ، به ژنو و به کنفرانس شکر که اینجا در ژنو برگزار می‌شد آمده بود و به یک راننده نیاز داشت.

ژان یک ماشین کوچک داشت و پیشنهاد کرد که راننده‌اش باشد. ژان یک کمپین برداشت نیشکر در کوبا را به‌عنوان دانشجو انجام داده بود. او به آنجا رفته بود، با افرادی آشنا شده بود و با چه در آنجا آشنا شده بود. بنابراین برگشت و وقتی «چه» آمد، یک هفته با او همراهی کرد و او را به هر جا که می‌خواست برد و بعد می‌خواست با او برود. «چه» به او گفت: «اما جای تو اینجاست، تو در مغز هیولا هستی، اینجاست که باید بجنگی». و ژان این را خیلی جدی گرفت. او از یک خانواده پروتستان است. پدرش قاضی و سرهنگ بود. خب، پروتستانهای برنی بسیار راستگو هستند. او این تعهد را پذیرفت، تمام زندگی‌اش را وقف آن کرد و تا امروز مقاومت کرده است.

ژان خیلی اساسی درگیر خلق‌هایی بود که مبارزه می‌کنند؛ علیه استعمار، علیه فقر، علیه ظلم؛ چه آرمان فلسطین باشد و چه آرمان آفریقایی‌ها، در آن زمان مردم اریتره. من ژان را در چندین میدان نبرد همراهی کردم. او با توجه بسیار، موضوع آفریقای جنوبی را دنبال می‌کرد. خیلی به رئیس‌جمهور ماندلا نزدیک شده بود، وقتی او رئیس‌جمهور شده بود. وی را در دوران انتخابات دید و قبل از انتخابات هم آن را دنبال می‌کرد. از آنجایی که در انترناسیونال سوسیالیست بود، تصمیم می‌گرفت به میدانهایی برود که از همه شعله‌ورتر است و بیشتر می‌تواند او را نسبت به وضعیت نبردها به اشراف برساند. از این‌رو، مبارزه برای ایران یکی از مبارزاتی بود که به‌طور خاص برایش عزیز بود و آن هم به‌خاطر کاظم و این بدیهی است؛ چون با کاظم شخصاً آشنا بود.

نقش ژان زیگلر در سازمان ملل و دفاع از حقوق بشر

پروفسور ژان زیگلر در فاصله سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۹ نماینده مجلس فدرال سوئیس بود. وی که نقش تأثیرگذاری در ارگانهای حقوق‌بشر بین‌المللی و سازمان ملل داشت، از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ گزارشگر ویژه ملل متحد درباره تغذیه بود. خانم دویبر ـ زیگلر در این رابطه می‌گوید:

اریکا دویبر ـ زیگلر، همسر ژان زیگلر

ژان تحصیلاتش را در رشته حقوق بعد از جنگ شروع کرد، در زمانی که اعلامیه جهانی حقوق‌بشر در سال ۱۹۴۸ تصویب شده بود. سپس اولین مأموریت بزرگ حرفه‌یی‌اش را در کنار فرستاده ویژه هامر شولد در کنگو انجام داد، هم‌زمان با جنگ کنگو و ترور لومومبا و همه این تحولات. توانایی سازمان ملل در پایان دادن و مداخله در جنگ‌ها، خیلی روی او تأثیر گذاشت.

وقتی در ژنو زندگی می‌کنید، متوجه می‌شوید که سازمان ملل چه کارهایی می‌تواند انجام بدهد، از جمله از طریق آژانس‌های مختلفش، مثل سازمان بهداشت جهانی و دیگران. او توسط کوفی عنان فراخوانده شد تا گزارشگر ویژه حق غذا باشد. به این ترتیب اعتبار بسیاری کسب کرد، چون این موضعی هم‌تراز با معاون سازمان ملل است.

هشت سال در این سمت کار کرد. در این مأموریت دور جهان را زد و به همه کشورهایی رفت که درگیر گرسنگی هستند. او احترام عمیقی نسبت به فعالیت‌های مشخصی از سازمان ملل کسب کرد، مثل ارگان غذایی که کمکهای غذایی را فراهم می‌کند، حین جنگ افغانستان و از این قبیل؛ برنامه جهانی غذا که خیلی با آنها کار کرد.

بعد او، ژان زیگلر، وارد کمیسیون حقوق‌بشر شد و رئیس آن بود. او شاهد بود که شکایت‌های بیش از پیشی از هر سو به این کمیسیون می‌رسد و قدرت حل و فصل این جنگ‌ها و توان مداخله در آنها تضعیف می‌شود؛ به‌خاطر فقدان توافق دولتها، حق وتوی قدرتهای بزرگ و بی‌علاقگی کشورهای اروپایی. آنها خیلی نسبت به این مسائل بی‌علاقه هستند. این امر سازمان ملل را به‌نحو شدیدی تضعیف کرده است.

ژان زیگلر حدود بیست کتاب نوشت که برخی از آنها بازتابی گسترده یافتند. از جمله کتاب «سوئیس، طلا و مردگان» که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد و در آن از رفتار کنفدراسیون سوئیس در دوران جنگ جهانی دوم انتقاد می‌کند.

ژان زیگلر، شخصیت برجسته سوئیس، در ۹۰ سالگی کتاب دیگری منتشر کرد. عنوان این کتاب، پرسشی از این دوران بود: «امید کجاست؟» که دعوتنامه‌ای به مقاومت در برابر بحرانهای جهانی و بلایای معاصر هم‌چون جنگ‌ها، قحطی‌ها و نابرابریها به‌شمار می‌رفت.

آشنایی با مقاومت ایران

رابطه ژان زیگلر با مقاومت ایران به بیش از پنجاه سال پیش بازمی‌گردد. او در اواخر دهه ۱۹۶۰ در ژنو با دکتر کاظم رجوی آشنا شد. این آشنایی به دوستی عمیق و ماندگاری تبدیل شد.

دکتر کاظم رجوی، ژان زیگلر را با مقاومت ایران و با آرمان آزادی مردم ایران آشنا کرد. او درباره رابطه دکتر کاظم با مسعود رجوی گفته بود:

ژان زیگلر در گرامیداشت کاظم رجوی

پروفسور ژان زیگلر، استاد حقوق از سوئیس ـ نایب‌رئیس کمیته مشورتی شورای حقوق‌بشر ملل متحد

یکی از چیزهایی که بسیار مرا تحت تأثیر قرار می‌دهد نامه‌نگاریهای بین کاظم و مسعود است که هرازگاهی و بعضاً به‌طور تصادفی به دست من می‌رسید در این مکاتبات نه تنها می‌توان احترام عظیمی از سوی کاظم نسبت به برادرش حس کرد بلکه هم‌چنین می‌توان محبت عمیقی را نیز احساس کرد اعتماد متقابلی که بلافاصله به چشم من زد و بین این دو برادر مشهود بود که بسا بیشتر از یک همکاری و همبستگی سیاسی در کار است. عشقی عمیق بین آنها وجود داشت. برادری و تفاهم بدون کلام. و دیدن این دو نفر در کنار هم بسیار زیبا بود. تجسم یک برادری واقعی بود و من فکر می‌کنم مسعود نیروی زیادی به کاظم در مبارزه او می‌داد. امروز مسعود بدون کاظم است ولی من مطمئن هستم که یاد کاظم نه فقط برای ما مبارزان معمولی بلکه برای مسعود نیز نیرو بخش است، چه گوارا همیشه می‌گفت: انقلابیون شهید هرگز نمی‌میرند زیرا آنها مانند ستارگانی هستند که اگر چه مرده‌اند ولی نور آنها هم‌چنان تا قرنها به ما می تابد.

شهادت دکتر کاظم رجوی در سال ۱۹۹۰، نقطه‌عطف دیگری در زندگی ژان زیگلر بود. فقدان کاظم و ترور جنایتکارانهٔ او توسط تروریست‌های اعزامی رژیم در خاک سوئیس، تأثیر عمیقی بر ژان زیگلر گذاشت.

او از نخستین شخصیت‌های سیاسی و حقوق‌بشری اروپا بود که رژیم آخوندی را مسئول این ترور معرفی کرد.

زیگلر بارها از دکتر کاظم رجوی به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین مدافعان حقوق‌بشر در عصر معاصر یاد می‌کرد. او در تمام سال‌های پس از آن، صدای دادخواهی کاظم رجوی و قربانیان سرکوب در ایران باقی ماند

ژان زیگلر در گرامیداشت دکتر کاظم در ۴اردیبهشت ۱۳۸۲ گفته بود

گرامیداشت دکتر کاظم-۴ اردیبهشت ۸۲-نشریه مجاهد شماره ۶۲۴

امروز کاظم یک نمونه و سرمشق فوق‌العاده از زندگی خودش برای ما به‌جای گذاشته است.

با این چهره و با این شخصیت و این فداکاری او حضوری بسیار قوی در بین ما دارد. و برای همین می‌خواهم شعری از یک شاعر و همرزم سالوادور آلنده یعنی پابلو نرودا، برایتان بخوانم که کاظم اشعار او را خیلی دوست داشت. او این‌چنین سروده بود: «آنها خواهند توانست تمامی گلها را بکنند ولی هیچ‌گاه بر بهار غلبه نخواهند یافت».

و اگر روزی بهار دنیا از راه برسد، یکی از معماران آن، یکی از معماران دنیای عدالت و آزادی، کاظم رجوی بوده است.

ژان زیگلر در سال ۹۴ در تجلیل از مقاومت مجاهدان اشرف و لیبرتی تأکید کرد

ژان زیگلر

پخش در اخبار ۶ اردیبهشت ۹۴

پروفسور ژان زیگلر، استاد حقوق از سوئیس ـ نایب‌رئیس کمیته مشورتی شورای حقوق‌بشر ملل متحد

آخوندها امیدوار بودند که بتوانند مقاومت ایران را در سکوت تمام بکشند و له کنند و حذف کنند، کما این‌که هم‌چنانکه می‌دانید، هزاران شهید را به‌قتل رساندند، ولی به‌دلیل کاظم این کار برای آنها غیرممکن بود. وقتی به رزمندگانی که در لیبرتی زندانی هستند، و زندگی‌شان هر روز در خطر است فکر می‌کنم، آنرا ادامه مبارزه کاظم می‌بینم. فکر می‌کنم همه مردم آزاد دنیا قدردانی عمیقی به مقاومت ایران مدیون هستند، زیرا مبارزه‌یی که ساکنان زندانی مقاوم لیبرتی پیش می‌برند، مبارزه‌ای برای تمامی انسانیت است.

با اشغال عراق و آغاز فشارها علیه مجاهدین در اشرف، ژان زیگلر به یکی از فعال‌ترین حامیان اشرفیان در صحنه بین‌المللی تبدیل شد. او در ژنو، در سازمان ملل و در دیدار با مقام‌های ارشد بین‌المللی برای حفاظت اشرف تلاش بسیاری کرد و همواره بر علت فشار و توطئه‌های رژیم علیه اشرف و مجاهدین تأکید می‌کرد

اما شاید مشهورترین سخنان او درباره اشرف، در کنفرانس بین‌المللی ژنو در ۲۰ مرداد ۱۳۹۰ بیان شد.

ژان زیگلر

اخبار سیمای آزادی-۲۳ مرداد ۱۳۹۰

پروفسور ژان زیگلر، استاد حقوق از سوئیس ـ نایب‌رئیس کمیته مشورتی شورای حقوق‌بشر ملل متحد

مقر ملل متحد –ژنو

باید پرسید چرا اشرف این‌گونه رعشه به جان رژیم می‌اندازد. این رژیم تروریست که در سراسر جهان ترور می‌کند، رژیمی که هشتمین تولید کننده نفت در جهان است. چرا؟ جواب این است که چه گوارا آن را فرموله کرده است. او این را در یادداشتهای بولیوی، تحت عنوان تئوری «کانون»ها می‌گوید اگر در جایی یک کانون وجود داشته باشد، حتی اگر به‌لحاظ کمیت محدود باشد، به‌لحاظ جغرافیایی محدود باشد، این کانون ارزشهای دموکراتیک را ساطع می‌کند. تشعشع ارزشهای آزادی، تشعشع ارزشهای همبستگی بین‌المللی خواهد بود. این برای ستمگران غیرقابل تحمل است، حتی اگر قدرتمندترین حکومت ستمگر باشد. آنها نمی‌توانند وجود چنین کانونی را تحمل کنند. چرا که وجود چنین کانونی در نقطه‌ای از جهان است که مستمراً مشروعیت رژیم ستمگر را نابود می‌کند. ملاها خطر اشرف را خوب درک کرده‌اند.

شما لطف دارید و مرتباً انتشارات شورای ملی مقاومت را برایم می‌فرستید، که بسیار هم خوب تهیه شده‌اند. من با وحشت چند بار خواندم که ملاها پدر یا مادری را اعدام کرده‌اند، صرفاً به‌خاطر این‌که از فرزندشان در اشرف دیدن کرده‌اند. کوچکترین تماس با اشرف کل عمارت تروریستی ملاها را زیر سؤال می‌برد. سازمان ملل متحد نیز چیزی نفهمیده، اما ملاها خوب فهمیده‌اند

ما اینجا گردهم آمده‌ایم تا بقای اشرف را تضمین کنیم تا بتواند به درخشش خود ادامه دهد، نه این‌که در خفا باشد، بلکه بتواند نور ساطع کند و شهادت بدهد. آنها تجلی‌گر ارزشهای جهانشمول دموکراسی، آزادی و خودمختاری هستند.

در دو دهه اخیر، ژان زیگلر بارها در کنفرانس‌ها و اجلاس‌های بین‌المللی در کنار خانم مریم رجوی حضور یافت.

وی مقاومت ایران را یک آلترناتیو دموکراتیک در برابر استبداد مذهبی می‌دانست و بر ضرورت حفاظت مجاهدین در اشرف و لیبرتی تأکید می‌کرد

ژان زیگلر

اخبار سیمای آزادی – ۱۲ اسفند ۹۱

پروفسور ژان زیگلر، نایب‌رئیس کمیته مشورتی شورای حقوق‌بشر ملل متحد

خانم رئیس‌جمهور، آقایان و خانم ها، دوستان گرامی،

برای من یک افتخار است که بتوانم در برابر شما، این جمع چشمگیر، به سخنرانی بپردازم. می‌خواهم از خانم رجوی رئیس‌جمهور منتخب شورای ملی مقاومت ایران تشکر کنم که شهر ما و جمهوری ما را به دیدارشان مفتخر ساختند.

این برای مردم ژنو یک افتخار نادر و مهم است. و ما سرشار از قدردانی هستیم.

نکته دوم: این مقاومین ایرانی در خاک عراق چه کسانی هستند؟ طبعاً آنها دارند از آزادی‌شان و آزادی ما دفاع می‌کنند. آنها مایه افتخار بشریت هستند. آنها پیشتاز پیروزی انقلاب آینده در ایران هستند.

خطاب به جامعه بین‌المللی می‌گویم: ما اینجا هستیم تا از کشتاری که اعلام شده است جلوگیری کنیم نکته شخصی من مربوط به قدردانی عمیق و ستودن اعضای مقاومت ایران در خاک عراق است. آنها امانت‌دار شرافت کل بشریت هستند. بایستی که زنده بمانند تا انقلاب پیروز فردا در ایران را هدایت کنند. با تشکر.

زیگلر مجاهدین را پادزهر بنیادگرایی مذهبی می‌دانست و معتقد بود آنان نمونه‌یی از پیوند آزادی، عدالت اجتماعی و مبارزه برای کرامت انسان هستند.

ژان زیگلر

اخبار سیمای آزادی – ۲۱ اسفند ۸۹

ژان زیگلر، عضو کمیته مشورتی شورای حقوق‌بشر ملل متحد

ژنو – مقر اروپایی ملل متحد

مجاهدین خلق، انقلابیونی هستند، زنان و مردان با ایمان و مسلمانانی هستند که برای ارزشهای دموکراتیک و ارزش آزادی و حکومت قانون، جدایی دین از دولت، به نفع ارزشهای جهانشمول مبارزه می‌کنند. به این ترتیب این‌که آنها بتوانند ایران را آزاد کنند به همه ما ربط دارد، به همه ما ربط دارد، زیرا ضدیت با اسلام و نژادپرستی که اروپا را مسموم کرده است و هر روز بدتر می‌شود تنها توسط جنبشی می‌تواند خنثی شود که ریشه در ایدئولوژی اسلام داشته و به‌طور دموکراتیک در جهت ارزشهای جهانشمول و منشور ملل متحد و اعلامیه جهانی حقوق‌بشر مبارزه می‌کند.

پس از انتقال مجاهدین از عراق به آلبانی، ژان زیگلر به یکی از حامیان برجسته جنبش دادخواهی قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ تبدیل شد.

او بارها در اجلاس‌ها و کنفرانس‌های بین‌المللی خواستار به‌رسمیت شناختن این جنایت به‌عنوان جنایت علیه بشریت شد.

زیگلر می‌گفت: فداکاری زنان و مردان قهرمان سال ۶۷ هنوز موضوع روز است و تأکید می‌کرد: میراث آنان در نسل جوانی که امروز برای آزادی ایران برخاسته است، زنده مانده است.

او در سخنرانی تاریخی خود در اجلاس استماع جامعه مدنی در کلوپ ملی مطبوعات در ژنو بعد از قیام سراسری مردم ایران در ۱۲ بهمن سال ۱۳۹۶ گفت

ژان زیگلر

اخبار سیمای آزادی – ۱۷ بهمن ۹۶

پروفسور ژان زیگلر ـ نایب‌رئیس کمیته مشورتی شورای حقوق‌بشر ملل متحد

وضعیتی را که امروز در آن هستیم، یادآوری کنم. ما در شرایط خارق‌العاده‌ٔ هستیم و مردم ایران بار دیگر ب‍پاخاستند. نسل جدیدی برخاسته. جوانانی که تظاهرات کردند از جان گذشته هستند، چون می‌دانند که وقتی دستگیر می‌شوند، مورد شکنجه قرار می‌گیرند و به‌قتل می‌رسند و به این اشراف دارند. البته یک دلیل این از جان گذشتن‌ها همان‌طور که مطبوعات غربی نوشته‌اند، اعتراض علیه افزایش قیمتها و فقر اقتصادی و فساد آخوندهاست، اما در واقع آتشی که به جان آنها افتاده، آتشی است که توسط شهیدان سال۶۷ برافروخته شده است. آنها خواهان آزادی، دموکراسی و احترام به حقوق‌بشر هستند و جای شکی نیست که آنها از الگوی قهرمانانهٔ شهیدان سال ۶۷ انگیزه می‌گیرند. لذا به‌نحوی کاملاً فوق‌العاده می‌بینیم که فداکاری این مردان و زنان قهرمان در سی سال پیش هنوز هم موضوع روز است.

می‌خواستم در این فرصت یک نکته در رابطه با کاظم بگویم: من مدتها با یکی از همکارانم در شورای ملی به‌نام آقای «لوبا» صحبت کردم. او مشاور حکومتی در زمینهٔ عدالت و پلیس در ایالت «وو» بود. کاظم و خانواده‌اش نیز در «تانه» در همین ایالت زندگی می‌کردند. من از دولت و از این وزیر دادگستری ایالت درخواست کردم حفاظت کاظم رجوی را تأمین کنند. کاظم رجوی مخالفت کرد. دولت ایالتی موافقت کرد و درخواست کرد که او به دیدار آنها برود و گفت، ما نظارت و حفاظت توسط پلیس را در «تانه» در منطقهٔ سکونت او تأمین خواهیم کرد، ولی کاظم جواب داد: «هرگز!». من به او گفتم: «مگر دیوانه شده‌یی؟ چرا نه؟ خودت می‌دانی که تهدیدت کرده‌اند»؛ او پاسخ داد: «رفقای من در هیچ جای جهان حفاظت ندارند و من هم نخواهم داشت». او به همین دلیل کشته شد. اینها ارزش‌هایی است که از قهرمانان سال۶۷ به ارث رسیده است؛ و اکنون امید جدیدی با تظاهرات چند روز و چند هفته پیش مرتفع شده است. این تظاهرات قطعاً ادامه خواهند داشت و بهای آن نیز برای تظاهر کنندگان، خون است. جا دارد جمله‌یی از «ژان ژورس» را یادآوری کنم که می‌گفت: «این جاده مملو از جسد است، ولی انتهای آن به عدالت می‌رسد». آنچه امروز در ایران رخ می‌دهد، بیانگر امیدی درخشان است، چرا که (و نکات مقدماتی‌ام را با این یادآوری به پایان می‌رسانم)، چون میراث، الگو، شهادت و فداکاری زنان و مردان قهرمان سال۶۷ بار دیگر در نسل جوانی که امروز بپا خاسته احیا می‌شوند. آنها برای همان ارزش‌های دموکراسی، استقلال و آزادی در ایران برخاسته‌اند.

خبرگزاری سوئیس درباره آخرین سالهای زندگی ژان زیگلر تحت عنوان امید تا پایان نوشت:

ژان زیگلر در اواخر عمر در رسانه‌ها درباره رابطه‌اش با مرگ صحبت کرد و گفت: «زندگی ابدی فقدان قطعی مرگ است». او در سال ۲۰۲۴ در صحنه فیلمبرداری برنامه تلویزیونی #Helvetica گفت:

«این واضح است. و تکرار می‌کنم: عشق زیادی در جهان وجود دارد. باید منبعی از این عشق در جایی وجود داشته باشد». و این منبع خداست که جاودانگی می‌بخشد. "

این مرد پیچیده به امید زندگی پس از مرگ دل بسته بود؛ در کتاب "امید کجاست؟"، آخرین کتابش که در سال ۲۰۲۴ منتشر شد، او از خود می‌پرسید که در دنیای ویران شده از آتش و خون‌ریزی ما، امید را کجا می‌توان یافت. برای ژان زیگلر، امید"در تاب‌آوری" انسان‌ها نهفته است.

ژان زیگلر از نسل روشنفکرانی بود که تنها به نوشتن و سخن گفتن بسنده نکردند. او در کنار کسانی ایستاد که برای آزادی می‌جنگیدند.

امروز، یکی از صداهای رسای عدالت خاموش شده است. اما نام و یاد ژان زیگلر، در حافظه مقاومت مردم ایران و در خاطره اشرفیان و همه مدافعان آزادی و حقوق‌بشر، به‌عنوان دوستی وفادار و استوار باقی خواهد ماند.

 

پیام تسلیت خانم مریم رجوی

خانم مریم رجوی فقدان دریغ‌انگیز پروفسور ژان زیگلر، وجدان بیدار بشریت معاصر، متفکر برجسته و مدافع سرسخت آزادی و حقوق‌بشر و دوست بزرگ مقاومت ایران را به عموم آزادیخواهان، به مردم سوئیس و به همسر گرامی‌اش اریکا و خانواده و دوستدارانش تسلیت گفت.

ژان زیگلر نام و چهره‌ای آشنا برای عموم مردم ایران است که از ۵۵سال پیش و در پیچیده‌ترین شرایط با مجاهدین و مقاومت ایران همدرد و همدل بود، تلاشهای ارزنده و مؤثرش در کنار دکتر کاظم رجوی برای آزادی و نجات مسعود از اعدام در دهه ۵۰ در تاریخ و خاطره مردم ایران ماندگار است

او از جمله چهره‌هایی بود که با صدای رسا به دفاع از مجاهدین در اشرف در عراق در مقابل محاصره و حملات جنایتکارانه نیروی تروریستی قدس و دولت دست‌نشانده مالکی برخاست و نقشی مؤثر، و فراموشی ناپذیری در حفاظت آنها ایفا کرد.

او از پیشگامان کارزارهای بین‌المللی علیه اعدام زندانیان سیاسی در ایران به‌ویژه در قتل‌عام ۱۳۶۷ بود و از جایگاه خود در نهادهای حقوق‌بشری همواره بر ضرورت توقف مجازات اعدام تأکید می‌کرد و از جامعه جهانی می‌خواست که در برابر نقض سیستماتیک حقوق‌بشر در ایران سکوت نکند.

ژان زیگلر همواره و حتی در روزهای آخر عمر خود بر تخت بیماری به پیروزی مردم ایران ایمان داشت و می‌گفت: امید به آینده در توانایی مردم برای مقاومت در برابر استبداد و مبارزه برای آزادی نهفته است.

در این میان آنچه به ما تسلی خاطر می‌دهد این است که میراث فکری و عملی و ارزشهای او هم‌چنان الهام‌بخش نسل‌هایی خواهد بود که برای آزادی، عدالت و کرامت انسانی مبارزه می‌کنند.