دومین روز گردهمایی جهانی ایران آزاد در پاریس ـ ۳۱ خرداد ۱۴۰۵ ـ دیوید جونز

دیوید جونز – وزیر برگزیت در دولت انگلستان ۲۰۱۷-۲۰۱۶، وزیر ولز ۲۰۱۴-۲۰۱۲

«خانم رجوی، همکاران، دوستان و به خصوص دوستانم در اشرف۳ که اکنون از طریق تکنولوژی می‌تونم تعداد بسیاری از شما رو اینجا ببینم، خیلی مایه خوشبختی‌ست که اینجا با شما هستم دوباره امروز.

ولی باید بگم که این افتخار با یک کم تاسف و ناراحتی همراه هست، به خاطر وقایع دیروز. بیش از صد هزار نفر می‌خواستند تجمع کنند در مرکز پاریس تا تظاهرات کنند، تا نشون بدهند حمایتشون رو از شورای ملی مقاومت ایران. ولی جلوشون گرفته شد توسط حکمی که کمتر از ۴۸ ساعت قبل از تظاهرات، زمان برگزاری تظاهرات اعلام شد.

این به رغم این واقعیت بود که شورای ملی مقاومت و مقام‌های فرانسوی توافق کرده بودند بر سر برگزاری تظاهرات و شروطش چند و چند هفته قبل. و می‌شه تصور کرد چه اتفاقی افتاد که این روند رو انقدر سریع قبل از تظاهرات بیان شروع کنند. خیلی دیر وقت در روز بود که اصلاً فرصتی وجود نداشت که بشه یک حکم علیه این ممنوعیت به دست آورد.

و من باید بگم که این منعکس‌کننده واقعیت مقام‌های فرانسوی نیست که از یک روند به اصطلاح قانونی استفاده نکرده‌اند تا یک تظاهرات هزاران نفر قابل احترام جلوگیری کنند که می‌خواستند حمایتشون رو برای آزادی در ایران ابراز کنند.

و من اعتقاد دارم که دولت فرانسه باید به صحبت‌های منتسکیو، فیلسوف برجسته فرانسوی، توجه کنند که گفت: «استبدادی وحشی‌تر از اونی وجود نداره که تحت پوش قانون و به اسم عدالت وارد بشه.»

پس همه ما از اتفاقات دیروز ناراحت شدیم. ولی اینها به ما یادآوری می‌کنه چیزی رو که از قبل می‌دونستیم، که مبارزه برای آزادی در ایران مبارزه ساده‌ای نخواهد بود.

همچنین البته فکر می‌کنم که به ما یک چیز دیگر رو هم نشون داد؛ یک انگیزه بیشتر برای اینکه این پیام رو به جهان تکرار کنیم که مردم ایران دیکتاتوری رو در هر شکلی رد می‌کنند.

اونها رژیم حاکم مذهبی رو رد می‌کنند و نمی‌خواهند بازگردند به گذشته شاه. آنچه آنها دنبالش هستند، آنچه آنها در پی آن هستند، یک آینده دموکراتیک است. ایرانی بر پایه آزادی، عدالت و حقوق بشر، برابری بین زن و مرد، حاکمیت قانون و انتخابات آزاد. این دیدگاه آنها و دیدگاهی است که در برنامه ۱۰ ماده‌ای خانم مریم رجوی متبلور شده است.

اما شور و حال و اتحادی که دیروز در پاریس دیدیم، نه فقط در یک مرکز بلکه در چند نقطه در سراسر شهر، یک مسئولیت به ما میده؛ به همه اونهایی که یک مسئولیت‌های عمومی دارند.

مدت‌هاست که دولت‌های غربی سیاست مماشات رو به پیش برده‌اند. زمان بیش از حد طولانی اونها دنبال این بودند و امیدوار بودند به صورت ساده‌لوحانه که مماشات و گفتگو رژیم رو مدره خواهد کرد و باعث میشه که به حقوق بشر و دموکراسی مثلاً احترام بذاره. ولی تجارب تلخ به ما نشون داد که این سیاست شکست خورده.

و واقعیت اینه که بزرگترین تهدید به رژیم از خارج از ایران نیست، بلکه از خود مردم ایرانه. چه در خیابان‌های تهران جمع شده باشند، چه در خیابان‌های پاریس.

رژیم از شجاعت زنان می‌ترسه که حاضر نیستند، زنانی مثل مریم رجوی، که حاضر نیستند تن بدن و تسلیم بشن. از اراده جوانانی می‌ترسه که حاضر نیستند تسلیم کنند آینده‌شون رو. از زندانیان سیاسی می‌ترسه که حاضر نیستن اعتقاداتشون رو کنار بگذارند و از مقاومت سازمان‌یافته‌ای می‌ترسه که همچنان چالش سرکوب رو به چالش می‌کشه، به رغم تهدیدهای فردی که براشون داره.

به خاطر همین هست که رژیم بر پایه دستگیری، سرکوب، کشتار و شکنجه و اعدام در واقع کارشو ادامه میده. بخاطر همین می‌خواد اینو ممنوع کنه که حتی بیان تو کشورهای دیگه تظاهرات کنند. چون مشروعیت دموکراتیک نداره.

ولی این علامت قدرت نیست. این نشان‌دهنده ضعف شدید رژیم هست در برابر مردم ایران که حاضر نیستند در واقع تن بدن به خواسته‌های رژیم و تسلیم بشن.

امروز رژیم با مشکلات سیاسی و اجتماعی شدیدی مواجهه و خواست آزادی، خواست تغییر برای مردم ایران هیچ‌موقع اینقدر قوی نبوده.

من فکر می‌کنم که سیاست درست همچنان این باشه که همون که خانم مریم رجوی گفتند؛ راه حل سوم، نه جنگ نه مماشات، بلکه تغییر دموکراتیک. تغییر دموکراتیک توسط مردم ایران که خودشون اونو رقم بزنند.

برخی میگن که آینده ایران بر اصل در این هستش که سلطنت و شاه برگردند. من مخالفم. آینده ایران نباید بازگشتی به گذشته باشه. این آینده باید تصمیم گرفته بشه توسط مردم ایران، خود مردم ایران.

پیشرفت هیچ‌موقع یک دفعه‌ای به وجود نمی‌آد، بلکه با شجاعت، اعتقاد و مهم‌تر از همه پایداری به وجود می‌آد. مبارزه برای ایران مستلزم اینه که همه این سه تا رو داشته باشیم و همه ما امروز نقش داریم در اون؛ در پارلمان‌هامون، در مطبوعاتمون، از طریق جامعه مدنی و مهم‌تر از همه از طریق همکاری بین‌المللی.

باید ادامه بدیم به حمایت از حق مردم ایران برای تعیین سرنوشت خودشان. چونکه واقعیت اینه که علتی که ما اینجا هستیم و آرمانی که ازش حمایت می‌کنیم، یک آرمان فقط صرفاً ایرانی نیست؛ یک آرمان جهانی در پی آزادی هست علیه سرکوب.

و من تماماً اطمینان خاطر دارم که اون روز فرا خواهد رسید که مردم ایران می‌تونن آزادانه دولت خودشون رو انتخاب کنند، اعتقاداتشون رو آزادانه بدون ترس ابراز کنند و اون جامعه بین‌المللی که شایسته اون هستند رو بسازند.

خانم‌ها و آقایون، مردم ایران به روشنی مبارزه‌شون برای آزادی رو کنار نگذاشتند و ما هم نباید اون رو کنار بگذاریم.»