دومین روز گردهمایی جهانی ایران آزاد در پاریس ـ ۳۱ خرداد ۱۴۰۵ ـ لیندا چاوز

لیندا چاوز مدیر پیشین روابط عمومی کاخ سفید 

درود و سلام به کسانی که از اشرف به ما وصل می‌شن. خوشحالم که شما رو اونجا دیدم. ممنونم از شما. ممنونم خانم رجوی. من دو بار به اشرف رفتم. خانم رجوی شما به ما شجاعت و الهام می‌بخشید. من وقتی که اینجا اومدم پنجشنبه‌شب از دالاس احساس سنگینی می‌کردم. قلبم به درد می اومد و با ناامیدی به اینجا می اومدم. با بدبینی. چند سالی که اینجا اومدیم به‌خصوص در سال گذشته همه مون شاهد این بودیم که خب پیروزی رو در چشم‌انداز می‌دیدیم. فکر می‌کردیم که تغییر رژیم صورت بگیره و همین امسال صورت بگیره. ولی من بدبین بودم. چون برخلاف ژنرال کلارک اونچه که در یادداشت تفاهم دیدم همین روز قبلش در واقع منتشر شده بود. من در حالی اینجا اومدم که نگران بودم و یک مقدار بدبین بودم. بعد که رسیدم شنیدم که تظاهرات توسط فرانسه که در واقع یکی از قلبهای دموکراسی هست و حقوق‌بشر تصمیم گرفته شد این تظاهرات ممنوع بشه. جایی که مردم می‌خواستند حمایتشون رو ابراز کنند از مردم ایران. و بعد دیروز به این سالن اومدم. و به سخنرانان گوش کردم. اول به وزیر خارجه پیشین اوکراین آقای کولبا گوش فرا دادم. و مردم اوکراین همیشه من رو بهم الهام می‌بخشند. وقتی اون این رو گفت که وقتی مردم اوکراین اون تعریف کرد که مردم اوکراین در شروع جنگ چطور ممکن بود که اصلاً کشورشون رو از دست بدن. وضعیت رو طوری آقای کولبا تعریف کرد که ممکن بود در شروع همه فکر کنند که اوکراین از دست میره. ولی مردم اوکراین نگذاشتند

این کار این‌طور بشه وضعیت از خودشون حفاظت کردند. من هم‌چنین به نخست‌وزیر نخست‌وزیر پیشین رومن از رومانی، از رومانی گوش فرا دادم و یادم اومد بله دوران چائوشسکو رو و بعد فکر کردم به آمریکا که به دویست و پنجاهمین سال اعلام اعلامیه استقلال آمریکا نزدیک می‌شیم. پیشینیان من اون جنگ رو درش شرکت کردند. من خودم از در واقع میراث‌داران اون‌ها هستم. انقلاب آمریکا و اونها با بزرگترین قدرت جهان مقابله کردند، یعنی بریتانیای کبیر و ما موفق شدیم. با کارگران، با دهقانان، با روشنفکران همه با هم متحد شدند برای آزادی ما. و بعد خانم رجوی رو شنیدم. سخنرانی خانم رجوی که گفتند چه چیزی پیش رو هست. اون بدبین نبود. اون ناراحت نبود. او به ما امید می‌بخشه. چون به درستی گفت، به درستی می‌گویند که نمیشه تحمیل کنی آزادی رو با ریختن بمب. شاید کمک‌کننده باشه یا مثلاً برنامه هسته‌یی رو میزانی نابود کنیم، نیروی هواییشون رو نابود کردیم یا نیروی دریاییشون، ولی این کافی نیست. و نمی‌تونه از بیرون تحمیل بشه. اونچه باید اتفاق بیفته، این‌که مردم ایران به ایستند و مبارزه کنند. و من می‌دونم که مردمی که در این سالن هستند، اونهایی که در اشرف هستند، ایرانیان در تبعید در سراسر جهان خواهان انجام این کار هستند.

امروز هم ایشون نکته بسیار مهمی گفتند. مبنی بر این‌که می‌تونید قدرت رو در یک کشور عوض کنید ولی این رو با تحویل دادن این قدرت به کسی دیگه‌ای انجام نمی‌دید. باید استقلال رو به مردم ایران برگردوند و ما برای همین اینجا هستیم و براش به مبارزه ادامه خواهیم داد و من در تمام طول این مسیر در کنار شما خواهم بود. خیلی ممنون.