چرا مردم از نان شب می‌زنند اما به سیمای آزادی کمک می‌کنند؟ پشت‌پرده مالی یک رسانه ۲۴ ساعته

برنامه همیاری با سیمای آزادی در شرایطی آغاز شد که رژیم حاکم بر ایران در ضعیف‌ترین و متشتت‌ترین وضعیت خود قرار دارد. از بهمن‌ماه ۱۴۰۲ تا کنون، رژیم ضربات جبران‌ناپذیری خورده است؛ از دست دادن ولی‌فقیه و فرماندهان ارشد نظامی، همراه با بلاتکلیفی و هراس در تداوم جانشینی، نظام را در تنور جنگ گرگ‌ها و بحران‌های عمیق گرفتار کرده است. در سطح منطقه‌ای نیز، نیروهای نیابتی رژیم فروپاشیده‌اند و ادعاهای گذشته پاسدار سلیمانی مبنی بر ساختن پنج ارتش منطقه‌ای پوچ شده است. علاوه بر این، ۷۱ بار محکومیت بین‌المللی به دلیل نقض حقوق بشر، رژیم را در انزوای کامل جهانی قرار داده است.

در سوی دیگر این معادله، جامعه ایران در وضعیت کاملاً انفجاری قرار گرفته است. برخلاف تصور رژیم که می‌خواست با موج اعدام‌ها و ایجاد رعب و وحشت جامعه را ساکت کند، خشم مردم پرخروش‌تر شده است. کانون‌های شورشی با پاسخی ۱۰ تا ۲۰ برابری در برابر هر اقدام جنایتکارانه رژیم، عملیات‌های آتشین خود را از زاهدان تا شمالی‌ترین و غربی‌ترین استان‌های کشور گسترش داده‌اند. در این میان، پرسش اساسی این است که هزینه‌های سنگین یک رسانه ماهواره‌ای ۲۴ ساعته مستقل چگونه در این شرایط وخیم معیشتی تامین می‌شود؟ پاسخ در همبستگی شگفت‌انگیز ملی نهفته است. حامیان خارج از کشور با فروش املاک، انجام کارهای چندسفته و اختصاص درآمدهای تجاری خود، شریان مالی این رسانه را زنده نگه داشته‌اند.

شگفت‌انگیزترین بخش همیاری، حضور اقشار کم‌درآمد و محروم داخل کشور است. کارگرانی که حقوق ۱۰ روز خود را اهدا می‌کنند یا زنانی که از سفره کم‌رنگ خانواده‌شان برای سیمای آزادی سهم می‌گذارند، نشان‌دهنده جایگاه و پایگاه عمیق اجتماعی این رسانه است. در شرایطی که روزنامه‌های خود رژیم معترفند حقوق یک کارگر تنها برای ۳ روز اول ماه کفایت می‌کند، بخشیدن دستمزد چند روز کاری به سیمای آزادی، یک پرداخت حماسی و فوق‌العاده است. تک‌تک این ریال‌ها مدال شرف و افتخاری است که نشان می‌دهد سیمای آزادی نقطه امید، تکیه‌گاه و صدای واقعی توده‌های در حال قیام است.