قفسه‌های پر، سفره‌های خالی؛ امنیت غذایی یا فقر غذایی؟

وقتی کالا هست، اما پول خریدش نیست؛ فاصله میان فروشگاه و سفره مردم هر روز عمیق‌تر می‌شود

قفسه‌ها پرند، رنگارنگ و وسوسه‌انگیز. وزیر جهاد کشاورزی نیز تایید می‌کند که امنیت غذایی کشور حتی برای یک روز هم با مشکل مواجه نشده و ذخایر استراتژیک مناسب است. اما آیا این پر بودن به معنای امنیت غذایی واقعی‌ست؟ آیا غذایی که در چند قدمی مردم است راهی به سفره‌های آن‌ها پیدا می‌کند؟ واقعیت تلخ این روزها در ایران، فاصله عمیق میان دسترسی فیزیکی به کالا و توان اقتصادی برای خرید کالا ایجاد کرده است.

سبد معیشت ۹۰ میلیونی؛ وقتی حقوق به نیمه هزینه زندگی هم نمی‌رسد

خبرگزاری حکومتی ایلنا روز ۲۶ مرداد از رقم حیرت‌انگیز ۹۰ میلیون تومان برای سبد معیشت نوشت. در حالی که حداقل دستمزد سال ۱۴۰۵ رقم ۱۵ میلیون تومان است و یک کارگر با تمام مزایا و افزوده‌ها و چند شیفت کار کردن هم به نیمی از ۹۰ میلیون تومان هم نمی‌رسد. تورم نقطه به نقطه مواد خوراکی و آشامیدنی‌ها در تیر ماه ۱۴۰۵ به ۱۲۸.۱ درصد رسیده است. رقمی که بسیار بالاتر از تورم عمومی ۸۷.۹ درصدی کشور است. این شکاف فاجعه‌ای خاموش را رقم زده است. مصرف سرانه گوشت قرمز نسبت به سال گذشته حدود ۵۰ درصد و گوشت مرغ به ۲۵ تا ۳۰ درصد کاهش یافته است. شرایط آن‌قدر وخیم است که دیگر به واردات گوشت قرمز نیز به دلیل کاهش شدید تقاضا نیاز نیست.

گوشت و مرغ هم طبقاتی شدند؛ سفره‌ای که زمانی عادی بود، حالا آرزوست

امروز گوشت، مرغ، تخم‌مرغ، حبوبات و حتی نان از کالای اساسی به کالاهای طبقاتی و دور از دسترس تبدیل شده‌اند. مردم آرزوی یک سفره‌ای را دارند که تا همین چند سال پیش برای اکثر خانواده‌ها در دسترس بود. یعنی فقر چند سال گذشته اکنون برای مردم رفاه محسوب می‌شود. واقعیت تلخ این است که اکنون برای اغلب مردم ایران دیگر موضوع توان خرید نیست بلکه بحران امنیت غذایی‌ست.