اشرفنشانها؛ سفیران مقاومت برای رساندن صدای زندانیان ایران به جهان
۱۴۰۵/۵/۲۸
از کف خیابانهای آمریکا تا مقابل سازمان ملل؛ چرا تظاهرات سپتامبر امسال میتواند صدای اعدامشدگان و زندانیان سیاسی ایران را بلندتر کند؟
گفتگو با علیرضا صدیقی
اشرفنشانها در شهرهای مختلف جهان، فیالواقع بهمثابه سفیران مقاومت مردم ایران عمل میکنند. اما سفیرانی که سنگبنای کارشون، برعکسِ سفرهای رسمی، ارتباطات با مقامات رسمی کشورها نیست؛ بلکه کارشون از کف خیابون و از کوچه و بازار شروع میشه. جایی که افکار عمومی شکل میگیره. و از همین جاهاست که اشرفنشانها توانستند به حمایت اکثریتهای پارلمانیِ بسیاری از مجالس ملی و سنای کشورها دست پیدا کنند. این روزها هم در سال جنگِ جنگها با رژیم هستیم. اشرفنشانها در گوشه و کنار جهان سخت مشغولاند. اجازه بدید با آمریکا بریم، همراه بشیم با آقای علیرضا صدیقی و ببینیم اونجا چه میگذره.
آقای صدیقی، در مورد اقدامات مختلف اشرفنشانها و اینکه این روزهاشون چطور میگذره صحبت کردیم. شما اگه میشه توضیح بدید مشغول چه اقداماتی هستید؟
بله، اقدامات که زیاده، ولی با توجه به محدودیت وقت، من سعی میکنم به چند نمونه مشخص از اونها اشاره کنم. اولین موردش آکسیونهای سهشنبههای نه به اعدامِ که در شهرهای مختلف آمریکا، همراه با زندانیان مقاوم و مبارز در داخل ایران، اشرفنشانها و ایرانیان آزادیخواه هم در آمریکا در شهرهای مختلف این سهشنبههای نه به اعدام رو برگزار میکنند. از جمله همین دیروز، ما در جنوب کالیفرنیا، در شهر ایروین، سهشنبههای نه به اعدام رو برگزار کردیم که اتفاقاً با استقبال مطبوعات مواجه شد. با تلویزیون فاکسنیوزِ لسآنجلس گزارش زندهای از این آکسیون پخش کرد و با آقای ناصر شریف، نماینده ایرانیان آمریکایی جنوب کالیفرنیا برای دموکراسی در ایران، مصاحبهای انجام داد.
علاوه بر این، ایرانیان ساکن آمریکا با نمایندگان خودشون، با سناتورها، با نمایندگان کنگره، تماسهای مستمری دارند، برای اینکه اونها رو در جریان نقض فاحش حقوق بشر، اعدامها، زندانیان سیاسی، شکنجهها و همه این موارد نقض حقوق بشر در ایران قرار بدند و از اونها بخوان که این اعدامها رو محکوم کنند و تا هر حدی که میتونند سعی کنند با فشار روی رژیم ایران، این اعدامها رو متوقف کنند. این یکی دیگر از تلاشهای ما در این رابطه است.
و سومین موردی که میخواستم اشاره کنم، تماس ایرانیان با مطبوعات، رادیو تلویزیون و سایر سوشالمدیا، فعالیتهاشون در شبکه اکس و فیسبوک و جاهای دیگه در رابطه با افشاگری برای این نقض حقوق بشر و اعدامهایی که، گستردهای که صورت میگیره و سعی کنند تا هر حد امکان، آگاهیرسانی کنند به جامعه ایرانی ساکن آمریکا و حتی جامعه آمریکایی و بهخصوص سیاستمدارانی که میتونند از نفوذ خودشون برای فشار بر رژیم استفاده کنند.
از سهشنبههای نه به اعدام تا لابی با کنگره؛ اشرفنشانها چگونه صدای ایران را به آمریکا میرسانند؟
علاوه بر این، ما همانطور که اطلاع دارید، در ماه سپتامبر یک تظاهرات بسیار بزرگ، مثل هر سال، در جلو سازمان ملل داریم، در همزمان با جلسه سالانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد که با سران کشورها صورت میگیره. در این رابطه هم ما از همین الان شروع کردیم به آگاهیرساندن به ایرانیان و سایر اقشار جامعه آمریکایی و از اونها دعوت میکنیم که به این تظاهرات بزرگ برای نه به اعدام بپیوندند.
بله، شریکاید. اجازه بدید علیرغم اینکه به نکات مختلفی اشاره کردید، من تمرکز کنم رو همین تظاهرات ماه سپتامبر در مقابل سازمان ملل. فکر میکنید امسال چه تفاوتی داره با سالهای قبل؟ چون هر سال این تظاهرات توسط مقاومت ایران در مقابل سازمان ملل برگزار میشه.
از ابعاد مختلفی شاید بشه تفاوت این تظاهرات امسال رو با سالهای گذشته، سالهای گذشته توضیح داد. ولی من خودم، با توجه به اینکه خودم من یک زندانی سیاسی در دهه ۶۰ بودم، همزمان با قتلعام سال ۶۷ هم یکی از شاهدانش بودم و الان هم ما در سیوهشتمین سال این قتلعام هستیم، من میخوام درسی که از اون قتلعام گرفتیم و پروسهای که طی این ۳۸ سال از سایر شرایط گرفته میشه که الان اشاره میکنم، به این نتیجه برسیم که چرا تظاهرات امسالِ سپتامبر خیلی مهمه.
در سال ۶۷ چرا رژیم تونست بیش از ۳۰ هزار زندانی سیاسی رو در کمتر از یکیدو ماه اعدام کنه؟ برای بیخبری جامعه جهانی. یعنی رژیم تونست در نهایتِ خفا، در نهایتِ پنهانکاری، با قطع ملاقاتها، با عدم هیچگونه اطلاعرسانی و بایکوت خبری کامل، در تابستان سال ۶۷، بیش از ۳۰ هزار تا رو اعدام کنه.
از سکوت ۶۷ تا فریاد امروز؛ آیا اطلاعرسانی میتواند مانع تکرار قتلعام شود؟
حالا ما میآییم جلو. میبینیم که رژیم بعداً تلاش داشت همین قتلعام رو در اشرف ۱ و در لیبرتی انجام بده. ولی خوشبختانه نتونست. چرا؟ بهخاطر اطلاعرسانی، بهخاطر فشار سیاسی که از ابعاد مختلف، که یکی از ابعادش دهها تظاهرات، تحصنی بود که در همین آمریکا، در واشنگتن دیسی، در نیویورک صورت میگرفت، تماسهایی که بود.
پس ما با مقایسه این دو تا میبینیم که ما، ایرانیان خارج کشور، ایرانیان ساکن آمریکا، میتونیم نقش خیلی مؤثر و عملی داشته باشیم برای جلوگیری از اعدامها که خودش میتونه مسیر سرنگونی رو هموار کنه.
بنابراین امسال هم، با توجه به اینکه در ماههای اخیر رژیم دست به اعدامهای گسترده زده و فشار زیادی هم همچنین به زندانیان وارد میآره، ما اخیراً دیدیم که امکانات پزشکی، امکانات صنفی در زندانها بسیار بده، بنابراین ما با حضور خودمون در تظاهرات سپتامبر، در سهشنبه ۲۲م و چهارشنبه ۲۳م سپتامبر، در جلو سازمان ملل، جایی که تمامی رهبران کشورها هستند و بهخاطر اون هزاران خبرنگار و مطبوعات اونجا حضور دارند، صدای خودمون رو به قویترین وجهی برای جلوگیری از اعدام، برای فشار بر روی رژیمِ دربندکشِ آخوندی بیاییم.
بنابراین امسال یک سال سرنوشتسازی از این جهته. برای اینکه گفتم دو تجربه گذشته نشون داد که نقش ما در خارج کشور چقدر میتونه مؤثر باشه در جلوگیری از اعدامها و در جلوگیری از قتلعام زندانیان سیاسی، ما میتونیم بسیار کمککار باشیم.
بله، بسیار درود میفرستم به شما با این روحیه و با این عزم جزم، هم خودتون هم اشرفنشانها که کمر همت بستید برای دفاع هر چه بیشتر از زندانیان در داخل میهنمون و رسوندن صدای آنها به گوش جهانیان. براتون آرزوی موفقیت میکنیم. سپاسگزارم از اینکه تو برنامه ما شرکت داشتید.
خیلی ممنون از این فرصتی که به من دادید. امیدوارم که همه ایرانیان آزادیخواه رو در نیویورک در سپتامبر بتونیم ببینیم.
لطفاً به اشتراک بگذارید:
خبرهای مرتبط
