آمریکا و رژیم ایران در آستانه رویارویی اقتصادی جدید؛ هرمز همچنان در رکود و نفت در مسیر صعود

پزشکیان ضمن دفاع از تفاهم‌نامه اخیر و ادامه مسیر مذاکره، گفت هدف دولت جنگ نیست بلکه اصلاح جامعه است. او تأکید کرد مذاکره به معنای تسلیم نیست و جمهوری اسلامی در «اوج قدرت» وارد گفت‌وگو شده است.

پزشکیان از تفاهم‌نامه اخیر دفاع کرد و گفت: «ما تفاهم‌نامه را وا ندادیم. در اوج قدرت رفتیم و نشستیم.» او مدعی شد در این توافق، بخش عمده خواسته‌های مطرح‌شده متوجه طرف مقابل بوده و موضوعاتی مانند رفع تحریم‌ها، پایان محاصره و بازگرداندن منابع مالی ایران در مذاکرات مطرح شده است.

او تأکید کرد: «وقتی می‌گوییم مذاکره می‌کنیم، به این معنی نیست که می‌خواهیم تسلیم کسی بشویم.» پزشکیان گفت جمهوری اسلامی حقوق خود را در مذاکرات پیگیری خواهد کرد و ایستادگی مردم را پشتوانه این روند دانست.

پزشکیان در بخش دیگری از سخنان خود هشدار داد که پس از عبور از بحران‌ها نباید وحدت و مشارکت ملی فراموش شود و گفت نباید در زمان جنگ از همه سخن گفت اما پس از رسیدن به آرامش، جامعه دوباره به رقابت‌های جناحی بازگردد.

ملاهای ایران یک رژیم گانگستری با اسلحه‌ای [هدف گیری شده] به سمت سر جهان هستند

نویسنده: استروان استیونسون

لحظاتی وجود دارد که یک رژیم آخرین تظاهر به تمدن را از بین می‌برد و خود را آنطور که واقعاً هست نشان می‌دهد. آخرین اعلامیه ایران یکی از این لحظات است. در ۱۶ اوت، سرلشکر امیر حاتمی، فرمانده کل ارتش ایران، ۳۰ هزار دلار جایزه برای هر کسی که یک سرباز آمریکایی را بکشد یا دستگیر کند و او را به مقامات ایرانی تحویل دهد، اعلام کرد. حاتمی در یک بزرگنمایی عجیب و غریب گفت که اگر عامل یک زن ایرانی باشد، این جایزه دو برابر خواهد شد. رژیم حتی پیشنهاد داد که سلاح مورد استفاده در قتل را خریداری کرده و آن را در موزه قرار دهد. این اعلامیه به طور گسترده، از جمله توسط روزنامه تایمز، گزارش شده است.

این به سختی زبان یک دولت مسئول است. این زبان یک سازمان گانگستری است. تصور کنید اگر یک دولت غربی به جنایتکاران برای آدم‌ربایی یا قتل سربازان خارجی پول پیشنهاد دهد، چه واکنشی نشان داده می‌شود. محکومیت جهانی، اخراج‌های دیپلماتیک و درخواست پاسخگویی وجود خواهد داشت. با این حال، تهران ظاهرا معتقد است که می‌تواند برای سر نظامیان آمریکایی قیمت تعیین کند، در حالی که همچنان انتظار امتیازات دیپلماسی بین‌المللی را دارد.

رژیم ایران دهه‌ها را صرف تکمیل این شکل عجیب از کشورداری کرده است: تهدید مستقیم، حمله غیرمستقیم، استخدام نیروهای نیابتی، استخدام جنایتکاران، گروگان‌گیری و سپس نشستن پشت میز مذاکره و درخواست امتیاز. این جایزه صرفاً آخرین نمونه آن است.

ایران شبکه گسترده‌ای از نیروهای نیابتی مسلح را در سراسر خاورمیانه ایجاد کرده است. حزب‌الله در لبنان، حوثی‌ها در یمن، حماس و جهاد اسلامی فلسطین، به همراه شبه‌نظامیان شیعه متعدد در عراق و سوریه، از ایران سلاح، بودجه، آموزش یا پشتیبانی لجستیکی دریافت کرده‌اند. سرویس تحقیقات کنگره ایالات متحده وسعت این شبکه را مستند کرده است، در حالی که مقامات ضد تروریسم ایالات متحده همچنان حمایت ایران از گروه‌های مسلحی را که به منافع آمریکا، اسرائیل و غرب حمله می‌کنند، شناسایی می‌کنند.

ترفند مورد علاقه تهران، واگذاری خشونت به پیمانکاران است. ملاها می‌توانند موشک و پهپاد ارسال کنند، اما در مواقع مناسب می‌توانند ادعا کنند که برخی از شبه‌نظامیان ظاهراً مستقل به ابتکار خودشان عمل کرده‌اند. آنها می‌توانند تروریست‌ها را مسلح کنند در حالی که وانمود می‌کنند دیپلمات هستند. آنها می‌توانند مخالفان را در خارج از کشور تهدید کنند در حالی که اصرار دارند ایران به حاکمیت سایر کشورها احترام می‌گذارد. شواهد این واگذار کردن مجرمانه، غیرقابل چشم‌پوشی شده است. در ژوئیه ۲۰۲۵، بریتانیا به ایالات متحده، کانادا و متحدان اروپایی پیوست و عملیات اطلاعاتی ایران را با هدف قتل، آدم‌ربایی و آزار و اذیت مردم در اروپا و آمریکای شمالی محکوم کرد. بیانیه مشترک به طور خاص هشدار داد که سرویس‌های اطلاعاتی ایران به طور فزاینده‌ای با سازمان‌های جنایی بین‌المللی برای هدف قرار دادن روزنامه‌نگاران، مخالفان، شهروندان یهودی و مقامات سابق همکاری می‌کنند.

اتحادیه اروپا پا را فراتر گذاشته است. در سال ۲۰۲۵، شبکه زیندشتی را تحریم کرد و آن را به عنوان یک سازمان جنایی مرتبط با وزارت اطلاعات و امنیت ایران شناسایی و آن را به ترور و سایر اقدامات سرکوب فراملی متهم کرد. بریتانیا متعاقباً شبکه تبهکاری فاکستروت مرتبط با ایران را تحریم کرد و به استفاده رژیم از باندهای تبهکار برای تهدید مردم در سراسر اروپا اشاره کرد.

در ژوئیه ۲۰۲۶، بریتانیا دوباره پا را فراتر گذاشت و سپاه پاسداران (IRGC) را تحت اختیارات جدید تهدید دولتی قرار داد و جنبش اسلامی اصحاب حق، یک سازمان مرتبط با ایران که متهم به حملاتی در بریتانیا است را تحریم کرد. این مشخصه یک دولت گانگستری است: وقتی عوامل خودش خیلی آشکار هستند، به دنیای زیرزمینی تبهکاران دست می‌برد و از خدمات اراذل و اوباش، قاچاقچیان، قاچاقچیان مواد مخدر و آدمکش‌ها استفاده می‌کند.

سپس تجارت گروگان‌گیری وجود دارد. برای تهران، حبس بارها به یک ابزار چانه‌زنی تبدیل شده است. اتباع خارجی و افراد دارای تابعیت دوگانه به اتهامات مشکوک دستگیر شده‌اند، تحت بازداشت خودسرانه قرار گرفته‌اند و سپس برای مذاکرات دیپلماتیک به پول نقد انسانی تبدیل شده‌اند. پارلمان بریتانیا به صراحت نگرانی‌های خود را در مورد بازداشت خودسرانه افراد دارای تابعیت دوگانه توسط ایران و عدم دسترسی عادی کنسولی ثبت کرده است. پیام به طرز تکان‌دهنده‌ای ساده است: با مسئولیت خودتان به ایران بیایید، رژیم را در هر کجای دنیا به چالش بکشید، ممکن است هدف قرار بگیرید؛ با آن مخالفت کنید، ممکن است بستگانتان به اهرم فشار تبدیل شوند.

اکنون رژیم، مشوق نقدی آشکاری برای قتل یا ربودن سربازان آمریکایی اضافه کرده است. و این در حالی است که تهران همچنان به رویارویی خود بر سر تنگه هرمز ادامه می‌دهد. ایران اصرار داشته است که به تنهایی تصمیم می‌گیرد چه زمانی این آبراه استراتژیک باز شود، در حالی که امارات متحده عربی نیروهای ایرانی را به حمله به کشتی‌های تجاری مرتبط با شرکت ملی نفت ابوظبی، گروه انرژی مستقر در ابوظبی، متهم کرده است. این تنگه پیش از درگیری تقریباً یک پنجم نفت قابل تجارت جهان را حمل می‌کرد، و تلاش تهران برای تسلیحاتی کردن این آبراه را به تهدیدی تبدیل کرد که بسیار فراتر از ایالات متحده امتداد داشت.

غرب بالاخره باید این الگو را تشخیص دهد. حاکمان ایران کمتر مانند یک دولت متعارف و بیشتر مانند سران یک سازمان جنایی عظیم رفتار می‌کنند. سپاه پاسداران به عنوان بازوی اجرایی عمل می‌کند. نیروی قدس در خارج از کشور فعالیت می‌کند. شبه‌نظامیان نیابتی، سربازان پیاده یکبار مصرف را فراهم می‌کنند. شبکه‌های جنایی، قاتلان قابل انکار را فراهم می‌کنند. گروگان‌ها ارز چانه‌زنی را فراهم می‌کنند. سازمان‌های تروریستی عمق استراتژیک را فراهم می‌کنند. دیپلمات‌ها ظاهری محترمانه ارائه می‌دهند. و دولت‌های غربی همچنان با این ظاهر طوری رفتار می‌کنند که انگار واقعیت است.

دیگر بس است. دولتی که برای سربازان آمریکایی جایزه تعیین می‌کند، از سازمان‌های تروریستی حمایت می‌کند، باندهای جنایتکار را برای قتل و آدم‌ربایی مخالفان به کار می‌گیرد، اتباع خارجی را گروگان می‌گیرد و کشتیرانی بین‌المللی را تهدید می‌کند، هرگونه ادعایی برای رفتار دیپلماتیک عادی را از دست داده است. قرار است روابط دیپلماتیک همزیستی مسالمت‌آمیز بین کشورهای متمدن را تسهیل کند. آنها هرگز نباید به پوششی محافظ برای گانگستریسم تحت حمایت دولت تبدیل شوند. بنابراین پاسخ باید روشن باشد.

دموکراسی‌های غربی باید روابط دیپلماتیک خود را با تهران قطع کنند، مأموران اطلاعاتی را که خود را به عنوان دیپلمات جا می‌زنند اخراج کنند، مراکز نفوذ رژیم را ببندند، تحریم‌ها علیه سپاه پاسداران و وزارت اطلاعات را تشدید کنند و هر جنایتکاری را که مسئول سرکوب فراملی است، تحت پیگرد قانونی قرار دهند. مهمتر از همه، دولت‌ها باید از پاداش دادن به گروگان‌گیری دست بردارند و از تظاهر به اینکه دور دیگری از مذاکرات مودبانه به نوعی جمهوری اسلامی را به یک دولت عادی تبدیل می‌کند، دست بردارند. جایزه ۳۰ هزار دلاری نقاب را کنار زده است. رژیم ایران فصل آزاد را برای سربازان آمریکایی اعلام کرده است. جهان متمدن باید با اعلام پایان مصونیت دیپلماتیک ملاها از عواقب، واکنش نشان دهد.