صد و چهل و یکمین هفته کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام؛ چرا اعدام نتوانسته صدای جامعه را خاموش کند؟

از رکورد اعدام‌ها تا تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»؛ این مقاومت چه پیامی برای رژیم دارد؟

گفتگو با احمد ابراهیمی

در صد و چهل و یکمین هفته از کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام همراه هستیم با آقای احمد ابراهیمی، زندانی سیاسی به مدت ۱۰ سال و از شاهدان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷.

صد و چهل و یکمین بیانیه کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام چه نکاتی را مطرح کرده، به چه موضوعات مهمی پرداخته؟ اگر ممکنه گزارش مختصری بفرمایید.

بله. در صد و چهل و یکمین هفته، کارزار نه به اعدام زندانیان قهرمان، با اعلام اینکه مصادف هستش با روز نه به اعدام، روز جهانی نه به اعدام، روز ۱۰ اکتبر، اعلام داشتند که نقض بنیادین حیات از حقوق انسان‌هاست و اعدام‌ها به عنوان قتل حکومتی هستند.

رژیم آخوندی در سال ۲۰۲۵ با ۲۱۵۹ اعدام، رکورددار اعدام در جهان است.

در بیانیه‌شان همچنین به شصت و سومین اجلاس شورای حقوق بشر سازمان ملل اشاره کردند که ۴۶ کشور، نقض فاحش حقوق بشر و اعدام‌های گسترده را توسط حاکمیت آخوندی محکوم کردند.

خانم مای ساتو، گزارشگر ویژه حقوق بشر در مورد ایران، ضمن استقبال از بیانیه ۴۶ کشور، اعلام داشتند که همیشه ایشان نقض فاحش حقوق بشر و اعدام‌ها را در ایران برجسته کردند و از اعدام کودکانی که در سنین کم محکوم شدند و همچنین اعدام‌های فراقضایی، بدون روال دادرسی عادلانه و اعترافات اجباری، ابراز نگرانی کردند.

در بیانیه همچنین آمده که در هفته گذشته، با اشاره به اعدام‌های اخیر، رژیم آخوندی ۲۲ نفر را اعدام کرده که ۵ نفر از این ۲۲ نفر از دستگیرشدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ هستند.

همچنین هنوز هم رژیم آخوندی با صدور احکام ناعادلانه در بیدادگاه خودش ادامه می‌ده.

خب، رژیم آخوندی با این اعدام‌ها می‌خواهد برای جامعه ملتهبی که در رهایی خودش از آخوندها تلاش می‌کند، سدّی به وجود بیاورد.

ولی همبستگی و اتحاد و مقاومت مردم، این سدها را درهم خواهد شکست.

رژیم آخوندی فکر می‌کند که با اعدام‌ها می‌تواند جامعه را به سکون و سکوت بکشد، ولی همین‌طوری که تا حالا بارها ثابت شده، هرگز نتوانسته این کار را انجام بدهد و گواهش قیام‌هایی است که در ایران اتفاق افتاده.

در خاتمه این بیانیه از مردم ایران و خانواده‌های دادخواه و فعالان مدنی خواسته شده که در کمپین نه به اعدام فعالیت گسترده داشته باشند و اجازه ندهند که رژیم بتواند با این اعدام‌ها صدای مردم ایران را خاموش کند.

درود بر شما. ممنون از اشاره‌ای که کردید به بندهای این بیانیه. اما آقای ابراهیمی، اگر بخواهیم نگاهی داشته باشیم به روندی که این کارزار طی کرده و به قول امروزی‌اش یعنی ۱۴۰ و یکمین هفته رسیده، شما این روند را چطور ارزیابی می‌کنید؟ چه پیامی دارد این تداوم؟

چرا «نه به اعدام» به یک کارزار سراسری تبدیل شده است؟

بله، اتفاقاً من فکر می‌کنم که این کارزار نه به اعدام، کانون، یعنی مرکز ثقل استراتژی رژیم را برای ماندنش هدف قرار داده.

یعنی اعدام هرچه بیشتر.

شما نگاه کنید، اگر این اعدام‌ها نبود، رژیم چه جوری می‌تونست این فشار واقعاً طاقت‌فرسا را به ملت ایران بیاورد؟

ببینید، الان همین قیمت دلار سرسام‌آور است و این نتیجه مستقیم دارد؛ چرا که مردم ایران با عرضه خارجی، مایحتاج روزمره‌شان را تأمین می‌کنند.

و وقتی که رژیم این‌جوری قیمت‌ها را بالا می‌بره، نشان می‌ده که چه خشم و نفرتی مردم از این رژیم دارند؛ چون در مورد مایحتاج اولیه زندگی‌شان مشکل دارند.

همچنین سرکوب‌های اجتماعی. رژیم تنها و تنها با اعدام هستش که می‌تونه این جامعه را به سکوت بکشاند؛ البته به خیال باطل.

و این کارزار نه به اعدام، این مرکز ثقل این استراتژی را به چالش کشیده. به همین خاطر هم هست که ما هرچقدر که روزها می‌گذره، می‌بینیم که تعداد زندان‌هایی که به این کمپین اضافه شده بیشتر می‌شود و همچنین سایر اقشار جامعه به این کمپین می‌پیوندند.

الان ما این شعار «نه به اعدام» را در تظاهراتی که بازنشستگان، فرهنگیان، مخابرات و این‌ها در خیابان‌ها برگزار می‌کنند، می‌شنویم و این نشان‌دهنده این هستش که جامعه می‌داند که رژیم می‌خواهد با اعدام این کار را انجام بدهد.

آیا اعدام می‌تواند جامعه را به سکوت بکشاند؟

ولی من اینجا از آن مجاهد شهید، وحید بنی‌عامریان، الهام می‌گیرم و این حرف را می‌زنم که گفت، به رژیم گفت: شما قتل‌عام ۶۷ را انجام دادید که جامعه ما را ساکت کنید، ولی ما به آن قتل‌عام و آن رشادت‌ها و مقاومت‌ها نگاه کردیم و برخاستیم.

این اعدام‌ها اگر مقطعی بتواند جو رعب و وحشت ایجاد بکند، ولی در درازمدت خشم روزافزون و بیشتر خواهد بود که بنیادهای این رژیم را خواهد سوزاند.

شما نگاه کنید، این دو قیام که در سال‌های اخیر، به‌طور خاص، یکی در مورد بنزین، یکی در مورد بالا رفتن دلار؛ آیا مردم وضعشان بهتر شده که رژیم الان هم این دو تا کار رو کرد و مردم نتونستند واکنش مردم نبود؟

نه، بشیم در سایه جنگ، این قیام و اعدام‌ها، این‌ها توانست نگه دارد، ولی روزی خواهد رسید، به‌زودی، که دیگه این‌ها هم درد رژیم را دوا نخواهد کرد.

چرا که راهی غیر از این رژیم ندارد و مثل مردم همین‌طور روی زمین مانده و بایستی که هرچه زودتر این رژیم سرنگون شود و ملت ایران رهایی پیدا کنند.