موج اعدام‌ها در ایران؛ چرا رژیم با وجود هزینه بین‌المللی باز هم اعدام می‌کند؟
۱۴۰۵/۷/۱۴
از محکومیت ۴۶ کشور در ژنو تا هشدارهای مجمع عمومی؛ آیا تشدید اعدام‌ها نشانه قدرت است یا هراس از جامعه‌ای که هر روز بیشتر به نقطه انفجار نزدیک می‌شود؟
گزارش و گفتگو با بابک رهنورد
اینجا سالن بزرگ شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در مقر اروپایی‌اش در ژنو هست که اجلاس‌های خودش رو از اواخر شهریور هر سال شروع می‌کنه و به وضعیت حقوق بشر در کشورها می‌پردازه. امسال شصت‌وسومین دوره‌اش هست که شاهد موجی از محکومیت‌ها در این اجلاس از طرف نمایندگان شرکت‌کننده علیه رژیم آخوندی بودیم. مهم‌ترین اونها بیانیه ۴۶ کشور علیه جنایات رژیم بود. شصت‌وسومین نشست شورای حقوق بشر از ۷ سپتامبر تا ۷ اکتبر ۲۰۲۶ در ژنو برگزار می‌شود.
این بیانیه رو دانیل باتلینر، نماینده کشور لیختن‌اشتاین، از طرف ۴۶ کشور عضو سازمان ملل خواند که استفاده مداوم و فزاینده از مجازات اعدام در ایران رو به‌شدت محکوم می‌کنند.
از سخنرانان دیگه اجلاس حقوق بشر، رئیس بنیاد تمرکز بر آسیا بود که در صحبت‌هاش گفت: در ایران، وضعیت بیش از پیش رو به بحران رفته است. از ابتدای سال ۲۰۲۶، مقامات بیش از ۹۵۰ مورد اعدام را به اجرا درآورده‌اند که شامل حداقل ۲۶ معترض پس از شکنجه و محاکمه‌های بسیار ناعادلانه بوده است.
وقتی جهان اعدام‌ها را محکوم می‌کند، چرا موج اعدام‌ها متوقف نمی‌شود؟
یک هفته قبل از این اجلاس، در مجمع عمومی سازمان ملل متحد هم سخنرانی‌های آتشینی علیه جنایات وحشیانه حاکمیت آخوندی در سازمان ملل از طرف کشورها صورت گرفت، از جمله:
نماینده استرالیا گفت: استرالیا کارزار بی‌رحمانه رژیم ایران در زمینه بازداشت‌های خودسرانه و توسل به اعترافات اجباری، شکنجه و مجازات اعدام برای خاموش کردن صدای مخالفان و دگراندیشان سیاسی را محکوم می‌کند.
رین تامسار، نماینده کشور استونی، در سخنرانی خودش گفت: ما همچنان از استفاده گسترده از مجازات اعدام، عمیقاً نگران هستیم. رژیم ایران باید به تعهدات بین‌المللی خود در زمینه حقوق بشر پایبند باشد، به بازداشت‌های خودسرانه پایان دهد و پاسخگویی را تضمین نماید.
نماینده آلمان در سخنان خودش در کمیته سوم مجمع عمومی ملل متحد گفت: ما از سرکوب وحشیانه اعتراضات در ایران در آغاز سال ۲۰۲۶، از جمله یافته‌های مربوط به نقض شدید حقوق بشر، به‌شدت خشمگین و منزجر هستیم؛ نقض حقوق بشری که در حد جنایت علیه بشریت است.
و بالاخره سخنرانی نماینده ایسلند، خانم آنا یوهانس‌دوتیر، گفت:
وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران همچنان رو به وخامت است و ایسلند نسبت به افزایش شدید استفاده از نیروی مرگبار و بازداشت‌های گسترده برای سرکوب اعتراضات، و همچنین افزایش چشمگیر موارد اعدام و استفاده از مجازات اعدام به عنوان ابزاری برای ارعاب و کنترل، عمیقاً ابراز نگرانی می‌کند.
این بود نگاهی به برخی محکومیت‌های بین‌المللی علیه موج اعدام‌ها توسط رژیم آخوندی. با ما همراه باشید تا لحظاتی دیگه گفت‌وگویی در مورد شدت‌یابی اعدام‌ها داشته باشیم.
موجی از اعدام‌ها، به‌خصوص اعدام زندانیان سیاسی و قیامی، توسط مجتبی خامنه‌ای سفاک به راه افتاده و دیروز هم دو جوان قیامی رو در اصفهان به دار آویخت. چرا در شرایطی که رژیم در جنگ خارجی سنگینی قرار داره، دست از این اعدام‌ها برنمی‌داره؟ همراه هستیم با آقای بابک رهنورد تا به این موضوع بپردازیم.
همین روزها ۴۶ کشور جهان رژیم آخوندی رو به خاطر همین اعدام‌ها و نقض وحشیانه حقوق بشر محکوم کردند. و در گزارشی که پیش از مصاحبه شما داشتیم، برخی از این موضع‌گیری‌ها رو چه در اجلاس حقوق بشر در ژنو و چه در کمیته سوم مجمع عمومی در نیویورک دیدیم.
خوب، آیا از نظر معادلات سیاسی این به ضررش نیست که چنین اعدام‌هایی رو افزایش می‌ده؟
بابک رهنورد: «بگذارید اول کمی صحنه را تشریح کنیم، ببینیم رژیم در چه وضعیتی داره این جنایات، یعنی اعدام‌ها و به‌طور خاص اعدام شورشگرها رو انجام می‌ده. این تشریح خیلی به ما کمک می‌کنه در پاسخ به سؤال شما که خیلی واضح است، رژیم برای هر اعدام یک هزینه بسیار سنگین سیاسی می‌ده، به‌خاطر اینکه مقاومتی هست که اونها را انعکاس می‌ده و به خون‌خواهیش بلند می‌شه، اما چرا این کار رو می‌کنه؟
ببینید، درگیر یک جنگ خارجی سنگین هست؛ جنگی که بارش رو زمین نگذاشته و طرف حسابش هم مثلاً یک کشور همسایه مثل زمان عراق نیست که در تعادل نظامی مساوی و متعادل باشند. طبیعی است که باید همه مسائل رو از اون جنگ خارجی بچینه؛ یعنی نباید، به قول خودشون، گسل یا تضادهای دیگری رو فعال کنه. یعنی باید یک تصویری از خودش نشون بده که مثلاً یکپارچه همه پشتش هستند و در داخل هیچ مشکلی نداره و همون تبلیغاتی که در سیرک‌های شبانه‌اش می‌کنه. در این سیرک‌ها وانمود می‌کنه که ملت همین اراذل و اوباش هستند که میایند پول می‌گیرند، پرچم تکون می‌دن و همه موافق نظام هستند.
از اون طرف تا دلتون بخواد اقتدارنمایی می‌کنه که بله، ما سلاح‌های ناشناخته داریم و دست بالا رو داریم و تنگه هرمز رو بستیم و الان می‌خواهیم باب‌المندب را ببندیم. اهالی کشورهای منطقه باید جمع کنن برن و یا باید برگردن به دوران شترسواری و از این تبلیغات.
کینگ مجتبی هم که اصلاً تعارف رو کنار گذاشت و گفت با یک نوع محاسبه ما قدرت چهارم دنیا هستیم و یا مدل محاسبه دیگه، قدرت اول دنیا هستیم.
حالا اینها رو داشته باشید؛ همین قدرت اول جهان که با ابرقدرت جهان درگیر نظامی هست، میاد روزانه از همون مردمی که ادعا می‌کنه که همه پشتش هستن اعدام می‌کنه.
یعنی در عمل نشون می‌ده که تهدید واقعی نه دشمن خارجی، نه حمله خارجی، همین جامعه عاصی است که خودش رو در همین جوون‌های شورشگر نشون می‌ده؛ همون جامعه‌ای که برای مهارش باید روزانه اعدام کنه.
همون جامعه‌ای که از ترس قیامش مجبور شده انواع و اقسام مزدوراش با انواع ادا و اطوار بیاره خیابون تا به‌زعم خودش به مردم چنگ و دندون نشون بده.
پس برگردیم به جواب سؤال شما: بله، اعدام‌های روزانه ضرر سیاسی و دیپلماتیک براش داره، منزویش می‌کنه، دست مماشاتگرها برای ادامه استمالت از این رژیم می‌بنده، اما اگر با اعدام می‌خواد موجودیت خودش رو حفظ کنه، یعنی خوب می‌دونه که چه طوفانی در راهه و به خیال باطل خودش می‌خواد جلوی این طوفان رو بگیره.»
آیا اعدام‌ها واقعاً توانسته‌اند اعتراضات و مقاومت را مهار کنند؟
آیا این اقدامات وحشیانه قضائیه آخوندها برای رسیدن رژیم به اهدافش تأثیری هم داشته؟ و صحنه چطوریه؟
بابک رهنورد: «قطعاً خیر. اگر این جنایات مشکل رژیم رو حل می‌کرد، باید دیگر شاهد اعتراضات اقشار به‌جان‌آمده جامعه نبودیم.
اگر جواب می‌داد، باید عملیات کانون شورشی رو به کاهش می‌گذاشت، نه اینکه کمّاً و کیفاً رشد کنه که رشد کمی و کیفی نشان‌دهنده اقبال عمومی جامعه و به‌طور خاص جوون‌هاست. شما نگاه کنید به همین امروز؛ ۲۰ پاسخ آتشین سریع کانون‌های شورشی در ۱۶ شهر کشور علیه مراکز سرکوب و غارت و دجالگری رژیم، در پاسخ به اعدام شورشگران سرموضع و سربدار، در حالی که دشمن ضدا‌نسانی بعد از سربه‌دار کردن علیرضا سپاهی و علیرضا رئیسی... همین امروز در ۶۶ زندان کشور اعتصاب غذای هزاران زندانی علیه اعدام رو در سه‌شنبه‌های نه به اعدام داریم.
هر جمعه در زاهدان، هر سه‌شنبه در سراسر ایران و به مناسبتی شاهد انبوهی عملیات و پراتیک کانون‌های شورشی هستیم.
بنابراین اگر این اعدام‌ها جواب می‌داشت، باید رژیم این اقدامات رو کم می‌کرد، نه اینکه تشدید کنه و مانورهای رنگارنگ جان‌فدا بگذاره؛ نه اینکه سیرک‌های شبانه‌اش رو اعدام بده؛ نه اینکه قضائیه دژخیمش هر روز خط و نشون بکشه؛ نه اینکه پاسداران بیان تلویزیون رژیم پارس‌خوابی بکنن.
پس موضوع نه‌تنها برای رژیم حل نشده، بلکه بدتر هم شده. یعنی از قضا در جامعه انفجاری، این اقدامات موجب ترس نمی‌شه، بلکه محرک و انگیزه بیشتری می‌شه. می‌تونید به آمار کانون‌های شورشی نگاه کنید.»
لطفاً به اشتراک بگذارید:
نظر و پیشنهاد شما
برای بهبود وب‌سایت سیمای آزادی، دیدگاه و پیشنهاد خود را با ما در میان بگذارید.
خبرهای مرتبط
