سه‌شنبه‌های نه به اعدام؛ چرا مقاومت زندانیان متوقف نمی‌شود؟

۱۳۷ هفته اعتصاب غذا در ۶۲ زندان؛ پیام زندانیان چگونه از دیوارهای زندان عبور می‌کند؟

گفتگو با آزاده صبور

امروز کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام با اعتصاب غذای زندانیان در ۶۲ زندان کشور، صد و سی و هفتمین هفته خودش را ادامه داد. همراه هستیم با خانم آزاده صبور تا این کارزار را مورد بررسی قرار دهیم.

سه‌شنبه‌های نه به اعدام در این هفته چه تفاوتی با هفته‌های قبل داشت؟

آزاده صبور: درود می‌فرستم به زندانیان سرموضعی که ۱۳۷ هفته است در ۶۲ زندان به اعتصاب غذای خودشان ادامه می‌دهند. به نظر من، تفاوت با هفته‌های قبل، به میزان مقاومت زندانیان و سرموضع بودن زندانیان نسبت به هفته‌های قبل است. این را هم می‌شود از پیامی که زندانیان از زندان در سالگرد تأسیس سازمان دادند، بررسی کرد.

از زندانیان زیر حکم اعدام، مثل محمدجواد ثانی و ارغوان فلاحی، تا برادر مجاهدم علی معزی و خواهر عزیزم پریسا کمالی که به خواست و اصرار خودشان پیامشان از رسانه‌های مقاومت پخش شد.

زندانی که زیر حکم اعدام است، برای سالگرد تأسیس سازمان پیام می‌فرستد و به اجرای حکم اعدام، «بیا بیا» می‌گوید و آن زندانی که حکم اعدام ندارد، مجاهد بودن و سرموضع بودنش را تأیید می‌کند و از هر شکنجه و ابتلایی استقبال می‌کند...

وقتی خواهر عزیزم پریسا کمالی در پیامش به مناسبت سالگرد تأسیس سازمان گفت:

«چه باشکوه و پربرکت است این روز؛ روز تأسیس سازمانی انسان‌ساز که بر صداقت و فداکاری استوار است. سازمانی که طی ۶۱ سال مبارزه، با پایداری در برابر اشکال گوناگون دیکتاتوری، چه دیکتاتوری شاه و چه دیکتاتوری آخوندها، مسیری ستاره‌نشان و آغشته به خون و فداکاری را به‌سوی آزادی، برقراری عدالت و آبادانی گشود.»

این پیام‌ها از دیوار زندان‌ها عبور می‌کنند و به سراسر جهان می‌رسند. نشان‌دهنده ناتوانی دستگاه امنیتی در برابر درهم‌شکستن اراده تغییر هستند...

این تغییر، هر قیمتی که می‌خواهد داشته باشد، کانون شورشی عزم جزم کرده و قیمت آن را با جانش، آن هم در زندان، زیر شدیدترین فشار و شکنجه، می‌پردازد.

چرا پیام زندانیان سیاسی به کابوسی برای دستگاه سرکوب تبدیل شده است؟

شما چطور این نامه‌های زندانیان را برجسته می‌کنید؟

آزاده صبور: این پیام‌ها تأکیدی بر سرموضع بودن این زندانیان است.

اتفاقاً الان که در سالگرد قتل‌عام ۶۷ هستیم، که در عرض چند ماه بیش از سی‌هزار زندانی سیاسی سرموضع سربدار شدند... رژیم سال گذشته دادگاهی برای محاکمه مجاهدین راه انداخت و علناً در آن تأکید کرد که حکم همه مجاهدین اعدام است.

اینکه این زندانیان این پیام‌ها را می‌دهند، یک سیلی به گوش اختناق رژیم است. رژیم هر توطئه‌ای را برای درهم‌شکستن مجاهدین به کار برد، ولی چه پاسخی گرفت؟

این زندانیان با صراحت از مجاهدین حمایت می‌کنند و عواقب آن را می‌پذیرند!

این پیام را جامعه می‌گیرد؛ وقتی در سیاه‌ترین اختناق و سرکوب، کانون‌های شورشی مجاهدین در سالگرد تأسیس سازمان، ۶۱ عملیات و بیش از ۱۵۰ پراتیک انقلابی که دست‌کمی از عملیات ندارد، انجام می‌دهند.

رژیم با وجود این حجم از سرکوب، چرا هنوز نتوانسته شعله مقاومت را خاموش کند؟

سه سال است هر جمعه در زاهدان شعله قیام را روشن نگه داشته‌اند...

با همه سرکوبی که وجود دارد، از محدودیت اینترنت و سرکوب دیجیتالی گرفته تا سیرک‌های شبانه و گشت‌های مختلف و دستگیری و اعدام، رژیم مثل تخم چشم از اختناق حفاظت می‌کند.

اما به دلیل حضور کانون شورشی و نقشی که در جامعه داشت، رژیم نتوانست به هدفش برسد و برای جلوگیری از قیام، از ۹ اسفند مزدورانش را در خیابان‌ها نگه داشته تا جلوی قیام را بگیرد.

همه این‌ها نشان می‌دهد مقاومت از سرکوب پیشی گرفته.