تظاهرات مقاومت در پاریس چه پیامی به تهران فرستاد؟

گفتگو با سعید لگزیان

روز شنبه ۲۱ شهریور ۱۴۰۵ برابر با ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۶، پایتخت فرانسه، پاریس، میزبان تظاهرات گسترده اشرف‌نشان‌ها، یاران شورشگر و حامیان مقاومت ایران بود. این گردهمایی با حضور شخصیت‌های فرانسوی و حامیان مقاومت برگزار شد.

برای تصویر دقیق‌تر از آنچه در این گردهمایی گذشت، با آقای سعید لگزیان همراه هستیم که خودشان در این تظاهرات حضور داشتند و اکنون با ما همراه هستند.

آقای لگزیان، اگر امکان دارد گزارشی از این تظاهرات برای ما و بینندگان ارائه کنید؛ اینکه اهداف این گردهمایی چه بود، چه فضایی بر آن حاکم بود و این تجمع در چه شرایط سیاسی برگزار شد.

سالگرد قیام ۱۴۰۱؛ چرا هنوز صدای آن شنیده می‌شود؟

من هم در ابتدا می‌خواستم از طرف خودم و همه یاران مقاومت در فرانسه، انتخاب خواهر مجاهد مهناز میمنت را به عنوان مسئول اول سازمان، به خواهران مجاهدین تبریک بگویم.

همان‌طور که خودتان می‌دانید، ماه شهریور پر از سالگردها، اتفاقات و رویدادهای بسیار مهم است. یکی از مهم‌ترین این وقایع، قیام ۱۴۰۱ است که با خون مهسا ژینا امینی شعله‌ور شد و در امتداد آن، صفی از شهدا، از جوانان و دختران این سرزمین، به آن پیوستند؛ شهیدانی همچون سارینا، مهرشاد و خدانور که در جمعه خونین زاهدان و سپس در استان‌های مختلف کشور، از کردستان تا لرستان و سراسر ایران، نامشان در حافظه مردم باقی ماند.

از آنجا که در سالگرد آن قیام قرار داشتیم، پیام اصلی این گردهمایی این بود که صدای پای قیام در ایران بار دیگر شنیده می‌شود؛ قیامی بسیار بزرگ‌تر.

همان‌طور که امروز نیز میثم تأکید کرد و همچنین دو کانون شورشی از داخل ایران بر آن انگشت گذاشتند، شرایط جامعه ایران شرایطی انفجاری است.

آیا جامعه ایران در آستانه تحولی بزرگ قرار دارد؟

وضعیتی که پس از قیام ۱۴۰۴ نیز شاهد آن بودیم، این واقعیت را نشان می‌دهد. اگرچه شعار اصلی این تظاهرات «نه به اعدام» بود، اما اصل موضوع، ادامه قیام و تداوم مبارزه بود.

این قیام‌ها همچون دانه‌های تسبیح به یکدیگر متصل هستند و در چنین شرایط انفجاری، جز با سازماندهی، جز با کانون‌های شورشی و جز با یک مقاومت سازمان‌یافته نمی‌توان این مسیر را ادامه داد.

همان‌طور که بارها در این گردهمایی تأکید شد، این خشم و انفجار اجتماعی باید هدایت شود و در مسیر سرنگونی این رژیم قرار بگیرد.

شرایط جامعه ما و وضعیتی که امروز در کشور حاکم است، این واقعیت را به‌خوبی نشان می‌دهد.

رژیم در حال عبور از بحران‌هاست یا در میانه یک بن‌بست عمیق؟

وضعیت اقتصادی و بحران‌های بسیار شدیدی که گریبان‌گیر این رژیم شده‌اند، نشانه همین واقعیت هستند.

رژیم تلاش می‌کند ضعف‌ها، جنگ قدرت داخلی و چندپاره شدن ساختار خود را پنهان کند و این‌گونه وانمود سازد که چون هنوز سرنگون نشده، پس بسیار قوی و قدرتمند است و توانسته از بحران‌های خود عبور کند.

اما واقعیت چیز دیگری است.

اگر بخواهیم مثالی بزنیم، این رژیم شبیه بیماری لاعلاج یا بیماری سرطانی است که راه درمانی برای آن وجود ندارد. ممکن است در دوره‌ای کوتاه، علائم بیماری تا حدی مهار شود، اما اصل بیماری همچنان باقی است.

این رژیم نیز با گسترش سرکوب و افزایش اعدام‌ها تلاش می‌کند به جامعه جهانی چنین تصویری ارائه دهد که چون همچنان بر سر قدرت است، پس قدرتمند و باثبات است.

در حالی که وضعیت بحرانی جامعه، شرایط انفجاری کشور، مشکلات در روابط با جامعه جهانی و از همه مهم‌تر وجود یک نیروی سازمان‌یافته، آماده و دارای رهبری مشخص، به باور گوینده، مسیر تحولات آینده را رقم خواهد زد و می‌تواند راه را به سمت سرنگونی این رژیم باز کند.