قیام آبان ۹۸؛ وقتی اعترافات سران رژیم از ترس سقوط پرده برداشت

چرا حاکمان از گستردگی قیام آبان به وحشت افتادند؟ اعترافات مهره‌های اصلی رژیم از چه ضربه‌ای به ساختار قدرت خبر می‌دهد؟

قیام آتشین و شکوهمند آبان ۹۸، لرزه بر اندام دیکتاتوری آخوندی انداخت و نشان داد که رژیم آخوندی در برابر قیامی سازمان‌یافته و آتشین تا چه اندازه آسیب‌پذیر است. اقرارهای بی‌واسطه و صریح مهره‌های اصلی رژیم، بخشی از ضربات مهلکی را که مردم با شجاعت تمام به این نظام وارد کردند، به‌خوبی نشان می‌دهد.

این اعترافات، سند هراس حاکمانی است که عمق ضربه وارده در جریان قیام مردم را احساس کردند. این سخنان نه تحلیل دشمنان رژیم، بلکه شهادتی از درون ساختار قدرت و روایتی از لرزه‌ای است که قیام آبان بر ارکان حکومت انداخت.

اعتراف سران رژیم به گستردگی و شدت قیام آبان ۹۸

آخوند علیرضا ادیانی، مسئول عقیدتی‌سیاسی نیروی انتظامی، حوادث آبان ۹۸ را در مقایسه با سال‌های ۷۸، ۸۸ و ۹۶، «پیچیده‌تر و فجایع آن عمیق‌تر» توصیف کرد.

او اذعان داشت که در یک روز، «۱۶۵ شهر در ۲۵ استان و در ۹۰۰ نقطه کشور ناامنی» ایجاد شد؛ وضعیتی که به گفته او، «از نظر وسعت و شدت به‌مراتب خشن‌تر و تا حدی متفاوت‌تر از فتنه‌های سال‌های گذشته» بود.

پاسدار سرتیپ سالار آبنوش، سرکرده عملیات بسیج، با صراحتی کم‌سابقه گفت: «به‌عنوان کسی که در صحنه بودم، معتقدم فقط خدا ما را نجات داد.»

این جمله، عمق هراس و احساس نزدیکی به سقوط را در میان مقامات رژیم نشان می‌دهد.

پاسدار دریادار علی فدوی، جانشین وقت سرکرده سپاه، در توصیف وقایع روز اول قیام اذعان کرد که «در برخی مواقع این اغتشاشات انسان را یاد کربلای ۴ می‌انداخت». کربلای ۴ از عملیات‌های پر تلفات و شکست‌خورده رژیم در جنگ ضد میهنی بود.

پاسدار یدالله جوانی، معاون سیاسی سپاه پاسداران، این وقایع را «با این گستردگی و ابعاد در طول عمر چهل‌ساله رژیم، در نوع خود بی‌نظیر» خواند.

وی تأکید کرد که اعتراضات سال‌های ۸۸ و ۹۶، از نظر گستردگی، در ابعادی بسیار کوچک‌تر از حوادث آبان ۹۸ قرار داشتند.

پاسدار جوانی به گسترش قیام در «۲۹ استان و صدها شهر» اشاره کرد و استان اصفهان را مثال زد که به گفته او، در «۱۱۰ نقطه» درگیری رخ داده بود.

از حمله به مراکز حکومتی تا اعتراف به ناتوانی در مهار اعتراضات

آخوند ذوالنوری، رئیس وقت کمیسیون امنیت مجلس رژیم، اعلام کرد که «در یک روز ۸۰۰ نقطه در سراسر کشور درگیری بود و ۹۰۰ پمپ بنزین در کشور آتش زده شد».

عبدالرضا رحمانی فضلی، وزیر کشور اسبق رژیم، نیز به حمله به «بیش از پنجاه مورد پایگاه و پاسگاه نظامی» اذعان کرد.

صدها بانک، کلانتری، استانداری، فرمانداری، پایگاه بسیج و سپاه و مراکز حوزه علمیه نیز مورد حمله و تخریب گسترده قرار گرفتند.

آخوند ذوالنوری درباره سازمان‌دهی و شیوه عمل معترضان گفت:

«کسی در اطراف بهارستان مسلح دستگیر شد که محل اختفای ۵۰ کلت را لو داد.

به یک پایگاه بسیج ۵۰ نارنجک اشک‌آور زدند تا بتوانند آن را تسخیر کنند. این‌ها آموزش‌دیده بودند؛ تیم‌های چهار تا هشت‌نفره. این‌ها مأمور بودند و خمیرهای خاصی داشتند که وقتی به ستون یا دیوار می‌زدند، دیوار را می‌شکافت، ستون را از کار می‌انداخت و تخریب می‌کرد.

تیم‌هایی بودند که می‌توانستند با شمارش تا سه قفل را بشکنند و وارد شوند. یک تیم می‌آمد و این کارها را انجام می‌داد، تیم بعدی کار بعدی را انجام می‌داد. فردی به خیابان می‌آمد و با دادن یک شعار، جلوی ماشین را می‌گرفت؛ همین که چهل تا پنجاه نفر جمع می‌شدند، فرار می‌کردند و از داخل جمعیت بیرون می‌رفتند.»

رحمانی فضلی نیز اذعان کرد که «۵۰۰ نفر از اشرار در حال حرکت به صداوسیما» بودند که با «ورود به‌موقع نیروهای انتظامی»، در فاصله سه کیلومتری متوقف شدند. این روایت، از نگاه مقام‌های حکومتی، نشان‌دهنده تهدیدی جدی برای یکی از مهم‌ترین ابزارهای تبلیغاتی و کنترلی رژیم بود.

قطع اینترنت؛ اعترافی دیگر به هراس رژیم از گسترش قیام

رحمانی فضلی درباره قطع اینترنت در جریان قیام آبان ۹۸ گفت:

«مجبور شدیم اینترنت را به‌صورت مقطعی و موضعی قطع کنیم. دستور دادیم نخست محدودسازی شد و بعد نتیجه گرفتیم که باید مسدودسازی شود.»

این اقدام اضطراری، بخشی از واکنش حکومت به گسترش اعتراضات و تلاش برای محدود کردن اطلاع‌رسانی و ارتباط میان معترضان بود. قطع اینترنت همچنین مانع انتشار آزادانه اخبار و تصاویر سرکوب و وقایع خیابانی شد.

قیام آبان ۹۸؛ چرا این خیزش به نقطه عطفی در رویارویی مردم و رژیم تبدیل شد؟

قیام آبان ۹۸، شکنندگی رژیم را آشکار کرد. در مجموع، اعترافات سران رژیم سندی تاریخی از ابعاد این خیزش و نگرانی حاکمان از گسترش آن است.

این قیام نه‌تنها یک اعتراض مقطعی، بلکه نقطه عطفی مهم بود که ضعف‌های ساختاری و آسیب‌پذیری‌های عمیق رژیم را آشکار ساخت و نشان داد خواست آزادی و تغییر تا چه اندازه ریشه‌دار و نیرومند است؛ نیرویی که حتی با سرکوب وحشیانه نیز نمی‌توان آن را خاموش کرد.

لرزه‌های آن خیزش همچنان در ارکان قدرت احساس می‌شود و نشانه‌ای از تداوم خواست تغییر در ایران است.