اعتراض ۳۰۶ انجمن در ۱۹ کشور جهان؛ چرا اعطای جایزه آزادی به بازمانده دیکتاتوری سلطنتی بحث‌برانگیز شده است؟
۱۴۰۵/۸/۵
طوبی حق‌شنو، مسئول انجمن پگاه در اشتوتگارت: آیا می‌توان از دموکراسی سخن گفت، اما مبارزه مردم ایران با هر دو شکل استبداد را نادیده گرفت؟
گفتگو با طوبی حق‌شنو
این روزها، هم‌زمان با موج اعتراض‌های ایرانیان آزاده و جوامع ایرانی هوادار مقاومت در کشورهای مختلف جهان، به اعتراض‌ها علیه تصمیم یک بنیاد آلمانی می‌پردازیم. در این برنامه با خانم طوبی حق‌شنو، مسئول انجمن پگاه، انجمن زنان ایرانی در اشتوتگارت، همراه می‌شویم تا درباره این موضوع بیشتر بشنویم.
خانم طوبی حق‌شنو، می‌شود بفرمایید موضوع اعتراض شما و دوستانتان چیست و به چه صورت اعتراض خود را بیان کرده‌اید؟
چرا اعطای جایزه آزادی به پسر دیکتاتور سابق ایران اعتراض‌برانگیز شده است؟
طوبی حق‌شنو: بله، همان‌طور که مطلع هستید، بنیادی در آلمان به نام بنیاد فریدریش ناومان، که به حزب دموکرات‌های آزاد آلمان، یعنی حزب اف‌دی‌پی (FDP)، نزدیک است، تصمیم گرفته جایزه‌ای تحت عنوان «جایزه آزادی ۲۰۲۶» را به مردم ایران اختصاص بدهد.
اما نکته اینجاست که قرار است این جایزه طی مراسمی در یکی از کلیساهای تاریخی فرانکفورت، به نام پولس‌کیرشه، به پسر دیکتاتور سابق ایران تعلق بگیرد؛ در واقع، قرار است جایزه به امانت به او سپرده شود تا به‌زعم برگزارکنندگان، در فردای آزادی ایران به نمایندگان واقعی مردم ایران اهدا شود.
این تصمیم پرسش‌ها و واکنش‌های بسیاری را به همراه داشته است. پرسش ما این است که چطور می‌توان از آزادی و دموکراسی صحبت کرد، اما مبارزه چندین‌ساله آزادی‌خواهان را که در تمام این سال‌ها با هر دو شکل استبداد، چه با تاج و چه با عمامه، مبارزه کرده‌اند، نادیده گرفت؟
اعتراض ما، مخالفان این تصمیم، واکنشی مقطعی به تحولات سیاسی روز نبوده و نیست؛ بلکه واکنشی ریشه‌دار است. ما بر این باوریم که هیچ جامعه‌ای بدون آزادی، برابری و به‌رسمیت‌شناختن حقوق شهروندان خود نمی‌تواند به دموکراسی واقعی دست پیدا کند.
همان‌طور که اطلاع دارید، در همین رابطه بیانیه‌ای از جانب ۳۰۶ انجمن در ۱۹ کشور جهان تنظیم شده است. این انجمن‌ها از طریق این بیانیه اعتراض خود را به این بنیاد رسانده‌اند و بیانیه را برای آن ارسال کرده‌اند.
انجمن پگاه چگونه به اعتراض علیه این تصمیم پیوست؟
طوبی حق‌شنو: در جنوب آلمان نیز، همان‌طور که شما اشاره کردید، انجمنی به نام پگاه، انجمن زنان ایرانی در اشتوتگارت، فعالیت می‌کند. این انجمن طی سال‌ها فعالیت خود را بر دفاع از حقوق بشر، افشای نقض حقوق زنان در ایران و حمایت از آزادی، برابری و کرامت انسانی متمرکز کرده است. من هم یکی از اعضای این انجمن هستم.
انجمن پگاه نیز جزو همان ۳۰۶ انجمنی است که با اعطای این جایزه مخالفت کرده‌اند و بیانیه را امضا و برای این بنیاد ارسال کرده‌اند.
اگر بخواهم درباره محور اصلی این بیانیه توضیح بدهم، باید بگویم که مردم ایران تجربه تاریخی هر دو شکل دیکتاتوری را پشت سر گذاشته‌اند. مخالفت با دیکتاتوری مذهبی کنونی، مطلقاً به معنای تطهیر استبداد سلطنتی گذشته یا پذیرش بازگشت به آن نیست.
مردم ایران، همان‌طور که می‌دانیم، در سال ۱۳۵۷ یک‌بار استبداد سلطنتی را به زباله‌دان تاریخ انداختند. امروز، اعطای جایزه از جانب یک نهاد خارجی به بازمانده همان استبداد سلطنتی، با مفهوم واقعی آزادی منافات دارد و رسماً توهین به آزادی‌خواهانی است که سالیان متمادی برای رسیدن به آزادی، دموکراسی و برابری مبارزه کرده‌اند و چه‌بسا جان‌های بسیاری را نیز در این راه فدا کرده‌اند.
نکته جالب دیگر این است که این مکان تاریخی، یعنی پولس‌کیرشه در فرانکفورت، با تاریخ پارلمان‌خواهی و دموکراسی در آلمان ارتباط دارد. همین موضوع حساسیت این تصمیم را بیشتر می‌کند.
در پایان، فقط می‌توانم بگویم که این بیانیه ۳۰۶ انجمن، در واقع بیانگر یک اصل بنیادین است: آینده ایران باید به دست مردم ایران تعیین شود.
نامه ۱۲۹ ایرانی مقیم اروپا چه نکته‌ای را مطرح می‌کند؟
بله، علاوه بر بیانیه ۳۰۶ انجمن، چه واکنش‌های دیگری در این زمینه صورت گرفته است؟
طوبی حق‌شنو: بله، جدا از بیانیه ۳۰۶ انجمن، یکی دیگر از واکنش‌های مهم، نامه ۱۲۹ تن از ایرانیان مقیم اروپا به همین بنیاد است.
این افراد اعلام کرده‌اند که در آکسیون‌ها، میز کتاب‌ها و فعالیت‌های سیاسی خود که با مجوزهای رسمی در شهرهای مختلف جهان برگزار می‌کردند، بارها مورد تهاجم و هجوم مبلغان آلترناتیو ارتجاعی و استعماری قرار گرفته‌اند
لطفاً به اشتراک بگذارید:
نظر و پیشنهاد شما
برای بهبود وب‌سایت سیمای آزادی، دیدگاه و پیشنهاد خود را با ما در میان بگذارید.
خبرهای مرتبط
