هئیت جوانان هوادار مقاومت؛ تظاهرات بزرگ ایرانیان در نیویورک همزمان با اجلاس مجمع عمومی ملل متحد

ایران واقعی کدام است؛ دیکتاتوری تهران یا جنبش مقاومت مردم؟

دوستان عزیز، همرزمان،

همان‌طور که امروز در این روز تاریخی اینجا حضور پیدا کرده‌اید، ما باید یک حقیقت واقعی و بنیادین را بفهمیم: رژیم تهران تلاش می‌کند دوام بیاورد، در حالی که مردم ایران دارند مبارزه می‌کنند تا آزاد شوند. نباید این دو را با هم قاطی کرد و دچار اشتباه شد.

این رژیم به‌شدت تلاش می‌کند ضعف خودش را در داخل پنهان کند و با بحران‌آفرینی در منطقه، تصویری از قدرت به نمایش بگذارد. ولی وقتی در مقابل جنگ و بحران این‌چنینی قرار می‌گیرد، مشروعیت دیگری از آن نشان داده نمی‌شود.

رژیم سرکوب می‌کند و خواسته‌های مردم برای آزادی را سرکوب می‌کند و می‌خواهد به کشورهای دیگر نشان بدهد که آلترناتیوی وجود ندارد و تنها انتخاب این است که با آن کنار بیایند.

در داخل ایران، فقط دستگیری، شکنجه، سرکوب و اعدام می‌بینیم. در واقع، این رژیم با زنان و دختران و جوانان ایران مقابله می‌کند و حقوق آنها را سرکوب می‌کند؛ حقوق کارگران، دانشجویان، کشاورزان و همه کسانی که در مقابل اعدام و سرکوب ایستادگی می‌کنند.

آیا این دیکتاتوری نماینده ایران است یا مردم معترض؟

به خاطر همین دیکتاتوری حاکم بر ایران، پیام امروز ما روشن است:

این ایران نیست؛ این دیکتاتوری حاکم بر ایران است.

ایران را جنبش مقاومت آن نمایندگی می‌کند؛ جوانانی که با سپاه پاسداران مقابله می‌کنند و فرهنگ مقاومتی دارند.

مرکز جنگ در ایران، ایران‌های شورشی و نمایندگانی هستند که در تمام ۳۱ استان حضور دارند؛ و ۶۱ سال مبارزه پرافتخار جنبش اصلی مقاومت، سازمان مجاهدین خلق ایران، که نسل پشت نسل، از جمعه به جمعه، آموخته‌اند که هرگز تسلیم نخواهیم شد و هرگز متوقف نخواهیم شد تا وقتی که ایران آزاد شود.

چرا مقاومت بر پرداخت هزینه آزادی تأکید می‌کند؟

اما مهم‌تر از همه، به همه این نسل‌ها و همرزمان می‌گویم که باید آماده باشند تا قیمتش را برای رسیدن به آزادی بپردازند.

و این از ناکجاآباد نیامده، بلکه از رهبری مسعود رجوی سرچشمه می‌گیرد؛ از پایداری و استقامتی که دهه‌ها ایستادگی و دهه‌ها جنگ و تبعید را پشت سر گذاشته است.

همه ما، جوانان ایران و ایرانیان، باید این اعتقاد را داشته باشیم که می‌شود این رژیم را سرنگون کرد و سرنگون خواهد شد.

این دلیل آن است که به‌رغم کشتار و قتل‌عام‌ها، حاکمان تهران از جوانان شورشی می‌ترسند؛ از کانون‌های شورشی می‌ترسند، از اشرف‌نشان‌ها و ساکنانش می‌ترسند و از سازمان مجاهدین وحشت دارند.

پس هرکس که طرفدار دموکراسی است، باید روی همین نیرو حساب کند و نه بر داخل رژیم.

ایران واقعی کجاست و چه آینده‌ای را دنبال می‌کند؟

چون ایران واقعی وجود دارد.

ایرانی که مبارزه‌اش دیروز شروع نشده است.

ایرانی که در برابر دیکتاتوری‌های شاه و حکومت‌های بعد از آن مقاومت کرده است.

و همان شورای ملی مقاومت ایران که آلترناتیو است، با برنامه ده‌ماده‌ای خانم مریم رجوی.