از پشت صحنه تا فریادهای خیابان؛ پیام اشرف‌نشان‌ها در نیویورک چه بود؟

چه کسانی پشت صحنه تظاهرات بزرگ نیویورک ایستاده‌اند؟

گفتگو با مهندس مسعود ابوعلی

در ادامه برنامه همراه هستیم با مهندس مسعود ابوعلی، یکی از اشرف‌نشان‌های سخت‌کوش که سال‌هاست بی‌نام و نشان در همه این تظاهرات‌ها حضور داشته و برای برگزاری آنها تلاش کرده است.

قرار بود ما دیروز در این برنامه همراه با آقای ابوعلی باشیم، اما در دقایق آخر برای انجام کارهای خدماتی مربوط به برگزاری این تظاهرات فراخوانده شدند و به هر حال، الان خوشحالیم که همراه هستیم با مهندس مسعود ابوعلی.

سلام عرض می‌کنم خدمت شما، آقای مهندس. خیلی خیلی خوشحالیم که در خدمت شما هستیم. واقعاً خسته نباشید از همه تلاش‌هایتان برای برگزاری این تظاهرات؛ هم پشت صحنه و هم فریادهایی که در خود تظاهرات سر دادید. ما اتفاقاً در یکی از مصاحبه‌ها هم شما را دیدیم.

در هر حال، واقعاً درود و ممنون که در این لحظات هم لطف کردید و در این برنامه شرکت کردید.

اجازه بدهید سلامی عرض کنم به کانون‌های شورشی عزیز که نور چشم مردم ایران هستند و زندانیان سیاسی که الان در بند رژیم هستند و تمام ایرانیان شریفی که بار و زحمت سفر را متحمل شدند و خودشان را به نیویورک رساندند برای ایجاد این تظاهرات باشکوه و چشمگیر.

آقای ابوعلی، به نظر شما در این دو روز که ما شاهد برگزاری این تظاهرات باشکوه بودیم، برجسته‌ترین نکات صحبت‌های حامیان مقاومت چه بود؟ چه موضوعات و عناوین و عباراتی بیشتر در ذهن شما ثبت شد؟

از «نه جنگ، نه مماشات» تا «راه‌حل سوم»؛ سخنرانان بر چه نکاتی تأکید کردند؟

بله، خب سخنرانان زیادی داشتیم. اجازه بدهید از ژنرال کلارک نقل قول کنم که صحبت‌هایشان بسیار به دل نشست.

ایشان در شروع صحبت‌هایشان دیروز گفتند که سال‌هاست غرب با یک سیاست ناتراز، یا به قول خودشان، با رژیم ایران برخورد می‌کند؛ سیاستی که همان سیاستی است که سال‌ها مقاومت ایران هم فریاد زده: مماشات و جنگ از خارج، راه‌حل مسئله ایران نیست.

ایشان به سیاست غلطی که غرب طی سالیان بر آن تکیه داشته، انگشت گذاشت و گفتند که این سیاست غلط است. سیاست تعامل و مماشات با رژیم یا جنگ از خارج غلط است و باید به همان راه‌حل سومی که سال‌هاست مقاومت ایران و رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت بر آن تأکید می‌کنند، یعنی «راه‌حل سوم؛ نه جنگ، نه مماشات»، توجه کرد.

ایشان گفتند که شرایط در منطقه اکنون تغییر کرده، صرفاً به‌خاطر همان سیاست‌های غلط؛ ولی الان رژیم ضعیف شده و الان موقع کار، الان موقع تهاجم است و شما ایرانیانی که اینجا جمع شده‌اید، صدای ایرانیانی باشید که در ایران صدا ندارند. با هم می‌توانید این کار را انجام بدهید.

همچنین ژنرال کیت کلارک روی مسئله خاصی انگشت گذاشت. ایشان گفتند باید همه‌چیز را گفت؛ اینکه چرا، چه شد، چه چیزی نباید می‌شد، چه چیزی غلط است و چه چیزی درست است. ولی برای اینکه بدانیم چه باید باشد و برای حرکت به جلو، ایشان روی مسئله سازماندهی انگشت گذاشتند.

گفتند تشکیلاتی که سازماندهی داشته باشد، که شما دارید؛ تشکیلاتی که نیرو روی زمین داشته باشد، که شما دارید؛ تشکیلاتی که یک برنامه مشخص و تدوین‌شده برای آینده ایران داشته باشد، که خانم مریم رجوی و شورای ملی مقاومت، برنامه ده‌ماده‌ای را اعلام کرده‌اند؛ دولت موقت اعلام شده و شما آن برنامه را هم دارید.

پس شما همه‌چیز برای پیروزی دارید و این اراده و عزم شما ایرانیان است که می‌تواند این رژیم را به زیر بکشد.

کارلوس سن، سفیر در دانمارک، سفیر کینگز، ریک سناتور ترسیلی و همه روی همین مسائل انگشت گذاشتند؛ اینکه شرایط تغییر کرده و ما باید مترصد باشیم که از نیروهایمان به‌طور دقیق، شفاف و درست به جلو استفاده کنیم و کار را به سرانجام برسانیم.

رودی جولیانی، شهردار نیویورک، هم واقعاً تاریخچه‌ای مدون از مبارزات مردم ایران و مبارزات مقاومت ایران و سازمان مجاهدین خلق را به تصویر کشیدند.

همه روی این مسئله انگشت گذاشتند و به تمام آنهایی که الان وارد سازمان ملل می‌شوند، هیئت‌ها و هیئت‌های مختلف از دولت‌های مختلف، گفتند که گوش کنید، صدای ما را بشنوید. این نماینده رژیم، نماینده فرستاده رژیم، نماینده مردم ایران نیست.

رژیمی که ترور می‌کند، رژیمی که به کشورهای همسایه حمله می‌کند، رژیم سپاه پاسدارانی که کارش قتل و کشتار در داخل است و کشتار همین مردم محروم را انجام می‌دهد، نماینده این مردم نیست.

نمایندگان مردم ایران اینجا، در جلوی سازمان ملل، دارند فریاد می‌زنند.

همه روی این مسائل، میهن عزیز، انگشت گذاشتند و اظهار امیدواری کردند که ما همه‌چیز برای پیشروی و رو به جلو، برای جمهوری دموکراتیک داریم.

بسیار عالی. موضوعات بسیار مهم و قابل توجهی را اشاره کردید، آقای مهندس. از جمله شما اشاره کردید به اینکه همه شرکت‌کنندگان و سخنرانان روی شرایط متفاوت امسال انگشت گذاشتند.

اگر ممکن است در این رابطه هم توضیح بفرمایید که شرایط برگزاری این تظاهرات نسبت به سال‌های قبل چه تفاوتی دارد؟

تظاهرات امسال چه تفاوتی با سال‌های قبل داشت؟

خب، اجازه بدهید توجه کنیم به تمام سؤال‌هایی که ما اینجا جمع می‌شدیم و صدای مردم ایران را فریاد می‌زدیم؛ سؤال‌هایی که درباره سیاست مماشات، سیاست اول دولت‌ها، به‌خصوص دولت‌های غربی، مطرح می‌شد و گوش شنوایی و چشم بینایی برای آن وجود نداشت.