بازتاب جهانی تظاهرات نیویورک؛ چرا صدای مقاومت ایران بیشتر شنیده شد؟

رسانه‌های جهان این بار چه چیزی را در تظاهرات نیویورک دیدند؟

گفتگو با فریدون سلیمی

تظاهرات بزرگ نیویورک طی دو روز گذشته با بازتاب‌های گسترده‌ای در رسانه‌های جهان همراه بود و می‌خواهیم در گفت‌وگو با آقای فریدون سلیمی به همین موضوع بپردازیم.

سلام عرض می‌کنم خدمت شما، آقای سلیمی، و ممنون که در این گفت‌وگو شرکت کردید.

با تشکر، من هم سلام دارم خدمت شما و همه بینندگان عزیز.

خواهش می‌کنم. آقای سلیمی، ما این بار شاهد توجه بیشتری از رسانه‌ها به تظاهرات مقاومت ایران در نیویورک بودیم؛ در حالی که معمولاً گفته می‌شود به دلیل سانسور، رسانه‌ها کمتر رویدادهای مربوط به مقاومت ایران را بازتاب می‌دهند. به نظر شما علت گسترش این بازتاب‌ها در این شرایط مشخص چیست؟

بله، ابتدا اجازه بدهید تبریک بگویم به هم‌وطنان عزیزمان، به یاران مقاومت و همچنین به ایرانیان آزاده‌ای که در دو روز گذشته در تظاهرات نیویورک، در جلوی سازمان ملل، واقعاً شاهکار آفریدند.

همان‌طور که الان هم گزارش‌های مستقیم آن پخش می‌شد، این تظاهرات در اعتراض به حضور پزشکیان و کرسی‌ای بود که توسط این رژیم به ناحق اشغال شده و او نماینده مردم ایران نیست.

واقعاً پیام پرقدرتی بود از جانب تظاهرکنندگان و این ایرانیان آزاده به همه جهان؛ اینکه مردم ایران پیامشان واقعاً صلح و آزادی است و رودرروی این رژیم، به دنبال سرنگونی آن هستند.

به هر حال، از این بابت این تظاهرات بسیار شایان تقدیر است و واقعاً باید به همه دست‌اندرکارانی که برای آن زحمت کشیدند، آفرین گفت و از آنها تشکر کرد.

از رویترز تا رسانه‌های فارسی‌زبان؛ چرا دیوار سانسور ترک برداشت؟

اما در رابطه با انعکاساتی که اشاره کردید، همان‌طور که می‌گویید، انعکاساتی از خبرگزاری رویترز که پخش مستقیم داشتند از قسمت‌هایی از این صحنه، یا آسوشیتدپرس، یا جِی‌اِس‌نیوز و تعدادی از رسانه‌های فارسی‌زبان که به این موضوع پرداختند، بازتابی بود که همان‌طور که اشاره کردید و سؤال کردید، برخلاف سانسوری است که واقعاً طی این مدت از جانب استعمار و ارتجاع اعمال می‌شود برای اینکه صدای آلترناتیو واقعی مردم ایران را خفه کنند.

اما می‌بینیم که این پیام پرقدرت بالاخره دیواره‌های این سانسور را شکافته و این واقعیت خودش را به رسانه‌ها تحمیل کرده است؛ اینکه به هر حال انعکاسی باشند از صدای آنها و پیامی که در این تظاهرات مشاهده شده است.

البته واقعیت چیست؟

واقعیت این است که از یک طرف، جهان و غرب روبه‌روی یک سردرگمی و بحران در مورد مسئله ایران و این رژیم هستند؛ رژیمی که دست از جاه‌طلبی‌های خودش برای بی‌ثباتی و ناامن کردن منطقه و جهان برنمی‌دارد و دهه‌هاست که به این سیاست ادامه می‌دهد.

از طرف دیگر، تمام راه‌حل‌هایی که غرب با رژیم رفته، هرکدام به جایی نرسیده و امروزه به‌وضوح بن‌بست این وضعیت را مشاهده می‌کنیم و شاهد آن هستیم.

چرا راه‌حل‌های گذشته به بن‌بست رسیده‌اند؟

شما در نظر بگیرید دهه‌ها سیاست مماشات با این رژیم، رژیم را در سیاست‌های جنگ‌افروزانه خودش جدی‌تر کرد.

کما اینکه در این چند ماه گذشته و در این ایام اخیر هم دیدیم که جنگ خارجی و تهاجمات خارجی، اگرچه این رژیم را تضعیف کرد، اما رژیم همچنان بر همان سیاست‌ها و همان بحران‌سازی‌ها ادامه می‌دهد.

چرا؟ چون واقعاً این رژیم، ذاتش و ماهیتش گره خورده و اصلاً در بحران و جنگ می‌تواند سرپا باقی بماند.

به همین خاطر، مطلقاً این رژیم حاضر نیست دست از سیاست‌های جنگ‌افروزانه خودش، از سیاست‌های موشکی خودش، از تروریسم خودش، از نیروهای نیابتی خودش و تقویت آنها و کارهایی که در منطقه می‌کند، بردارد. شاهدش هم هستیم.

به همین خاطر، جهان را هم آشفته و بحرانی و ناامن کرده است.

به هر حال، این واقعیت است.

اما این مقاومت بارها و بارها در دهه‌های گذشته و به‌طور خاص در ۲۲ سال گذشته تأکید کرده که با نادیده گرفتن راه‌حل اصلی، یعنی راه‌حل مردم و مقاومت ایران، یعنی پاسخ این رژیم در دست مردم و مقاومت سازمان‌یافته آنهاست و به‌جز آن، واقعاً راه‌حل دیگری وجود ندارد.

اما می‌بینیم که همه این راه‌حل‌ها تجربه شده‌اند؛ نه‌تنها چیزی را فروکش نکرده‌اند، بلکه وضعیت را وخیم‌تر و بدتر کرده‌اند.

چرا که واقعاً در طی تمام این سالیان گذشته، مقاومت ایران را نادیده گرفتند؛ نه فقط نادیده گرفتن، بلکه به‌اصطلاح به باج‌خواهی‌ها و امتیازاتی که رژیم می‌خواسته، تن دادند؛ اینکه در مقابل آن و به درخواست آن، دولت‌های غربی علیه این آلترناتیو اقدام کنند، جلوی آن را سد کنند، آن را در لیست ببرند، نمی‌دانم ۱۷ ژوئن برایش ببندند و سایر اقداماتی که در طی تمام دهه‌های گذشته علیه این مقاومت صورت گرفته است.

خب، به آن تن دادند و نتیجه‌اش را می‌بینیم که بحران‌های بیشتر بوده و وضعیتی که امروز با آن روبه‌رو هستیم.

به هر حال، آن واقعیت تلخی است که وجود دارد.

و از آن طرف هم، آن واقعیت بسیار روشن و پرتلألویی که از جانب این مقاومت وجود دارد و دارایی‌ای که وجود داشته، خودش را تحمیل کرده است؛ بالاخره می‌بینیم که در این پراتیک مشخص، این دیوار سانسور هم کنار زده شده و صدای خودش را به جهانیان رسانده است.