تظاهرات نیویورک از نگاه میدانی؛ چهار نسل ایرانی در یک صحنه

از یک کارزار یک‌ماهه و برنامه‌های اعتراضی تا حضور گسترده جوانان؛ شهناز فلاح از آنچه در دو روز تظاهرات گذشت می‌گوید

گفتگو با شهناز فلاح

در تظاهرات بزرگی که هموطنانمون در نیویورک طی دو روز پیاپی برگزار کردند، می‌شه این موضوع رو از زوایای مختلفی بررسی کرد.

اما توی این قسمت از برنامه، همراه می‌شیم با دیگر مهمان برنامه‌مون، خانم شهناز فلاح، مدیر ائتلاف بین‌المللی زنان علیه بنیادگرایی، که در مسیر بازگشت از تظاهرات فکر کنم به ما وصل شدن و بسیار خوشحالیم که با خانم فلاح همراه هستیم.

می‌دونیم که خب اونجا الان هموطنانمون مشغول و باز هم مشغول وظایف دیگه‌ای هستن. خواستم از شما اول سؤال کنم که به عنوان کسی که خودتون اونجا بودید، مشاهدات میدانی شما از این دو روز تظاهرات برای مقاومت ایران چه بود؟ و اونجا برای ما گزارش بدید که واقعاً چه گذشت.

ببین، این یک کارزار بسیار، بسیار عظیمی بود؛ یعنی یک برنامه‌ریزی بسیار قوی که فقط به یک یا دو روز مختص نمی‌شد.

تقریباً یاران ما بیش از یک ماه بود که در نیویورک بودن و در جای‌جای نیویورک برنامه داشتن، میز کتاب داشتن و مردم رو آگاه می‌کردن و می‌گفتن که چرا اومدن به نیویورک، برای چی اینجا حضور دارن و دعوتشون می‌کردن که در برنامه بیست‌ودوم و بیست‌وسوم سپتامبر شرکت کنن.

خب، برنامه‌های زیادی بود؛ از جمله شمع‌گذاری شبانه به یاد شهدا.

همچنین برنامه دیگه‌ای بود که در مقر هتل این ملعون، پزشکیان، بود که این سه روز رو ما خوشبختانه تونستیم اونجا شرکت بکنیم و تعداد بسیار زیادی از همه‌جا جمع شده بودن.

در مقابل مقر پزشکیان می‌گفتن که تروریست رژیم، جای او در سازمان ملل نیست و شعار «نه شاه می‌خواهیم، نه ملا؛ لعنت به دیکتاتورها» رو سر داده بودن.

بعد از اون هم که روز بیست‌ودوم و بیست‌وسوم، هزاران هزار ایرانی شرکت کردن.

یعنی وقتی دارم می‌گم شرکت کردن، تعدادی از این‌ها برای بیست‌وسوم اومدن، تعدادی برای بیست‌ودوم اومدن و تعدادی برای هر دو روز. و این رو به این دلیل دارم می‌گم که یعنی شرکت‌کنندگان در روز، همون افراد ثابتی نبودن که در روز بعد هم شرکت کرده باشن؛ تعداد خیلی بیشتر از این بود.

این در حالی هست که البته خیلی‌های دیگه هم دلشون می‌خواست که صددرصد در این برنامه حضور داشته باشن، چون اهمیت خاصی داشت، ولی نتونستن.

در اینجا، چهار نسل رو می‌تونستین مشاهده کنین که شرکت‌کننده وجود داره.

همچنین برنامه بسیار عظیمی به لحاظ سیاسی با سخنران‌های بسیار قوی؛ خود آقای رودی جولیانی و آقای سناتور توریسلی، دو تا ژنرال و همچنین کارلا سنز.

آوردن همین‌ها توی همچین برنامه‌ای، خودش کار بسیار بسیار عظیم و منظمی لازم داره.

و یک رابطه تنگاتنگ و بسیار مهم در جایی که آقای توریسلی و آقای رودی جولیانی خودشون رو مجاهد خطاب کردن، گفتن ما مجاهدین داریم با این رژیم مبارزه می‌کنیم و خواهان یک حکومت دموکراتیک هستیم.

و همه این‌ها توی یک چیز با همدیگه هم‌زبان بودن و اون هم این بودش که ایران آزاد فقط با شورای ملی مقاومت ممکن هست.

با کانون‌های شورشی بسیار روی کانون‌های شورشی و مردم مبارز ایران تأثیر صحبت می‌کردن و می‌گفتن که اون‌ها هستن که در واقع از درون بایستی که این کار رو انجام بدن.

خانم فلاح، الان شما اشاره کردین به چهار نسل، ولی حضور پررنگ نسل جوان در تصاویر در شبکه‌های اجتماعی بسیار بسیار واضح و در واقع گیرا بود؛ چشمگیر بود.

فکر می‌کنم بسیاری هم به همین موضوع اشاره کردن؛ این نسل جوانی که خیلی مصمم و بااراده به صحنه اومده.

بذارید یک سؤال دیگه هم از شما بکنم.

چون الان به‌خوبی شرح دادید کل این، در واقع به قول معروف، این کمپین یک‌ماهه و چه برنامه‌ریزی می‌خواد و چه میزان افرادی که در این کمپین شرکت کردن در طی یک ماه.

اما فکر می‌کنید پیام این تظاهرات رو به هموطنانمون در داخل ایران چه بود؟

از نظر شما، به‌خصوص شما که نمایندگی می‌کنید یک بنیادی از ائتلاف بین‌المللی برای زنان رو، به‌خصوص برای زنان ایران و برای جوانان ایرانی، آیا فکر می‌کنید که این پیام رسید، اون‌جوری که شما می‌خواستید یا خیلی دیگه از برگزارکنندگان این تظاهرات می‌خواستن؟

مطمئنم که این پیام رسیده به ایران.

ببینید، چرا که ملت ایران، همین جوان‌ها، همین کانون‌های شورشی، همون‌هایی که در خیابان‌ها هستن، معترضین، متحصنین و کسانی که سه‌شنبه کارزار «سه‌شنبه‌های اعتصاب» در زندان‌ها رو به سر می‌برن، که خودشون از درون زندان پیام هم می‌فرستن، همه این‌ها، خلق قهرمان ایران، این پیام رو گرفت که مردم ما در بیرون از ایران، در سراسر دنیا، این کارزار رو لحظه‌ای ترک نخواهند کرد.

هستن، چرا که بایستی که صدای اون‌ها باشن؛ بایستی که به ملل جهان بگن که این ایران، یک ایران دموکراتیک باید باشه؛ توسط کی؟ توسط کانون‌های شورشی.

و اون‌ها هم دیدن جوان‌ها رو؛ دیدن جوان‌های مثل خودشون رو توی صحنه.

دخترها و پسرها رو دیدن، نوجوان‌ها رو دیدن که در اون گوشه ایستاده بودن و پلاکارد دستشون بود.

همچنین شعار می‌دادن:

«دموکراسی، آزادی، با مریم رجوی.»