سه‌شنبه‌های نه به اعدام؛ چرا اعتصاب زندانیان از ۶۲ به ۶۴ زندان رسید؟

از پشت دیوارهای زندان تا گسترش یک کارزار سراسری؛ پروین فیروزان، زندانی سیاسی دهه ۶۰ و شاهد قتل‌عام سال ۶۷، از معنای تداوم و گسترش اعتصاب‌های «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» می‌گوید.

گفتگو با پروین فیروزان

امروز در ۶۴ زندان کشور، اعتصاب غذا توسط زندانیانی که به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» پیوسته‌اند، ادامه داشت. همراه هستیم با خانم پروین فیروزان، از زندانیان سیاسی دهه ۶۰ و شاهدان قتل‌عام سال ۶۷، تا به این کارزار نگاهی داشته باشیم.

آیا گسترش اعتصاب به ۶۴ زندان، نشانه قدرت این کارزار است؟

هفته پیش دو زندان دیگر هم به جمع زندان‌های اعتصابی پیوست و از ۶۲ زندان به ۶۴ زندان رسید. شما خودتان که سال‌ها در زندان بودید، این را چطور تفسیر می‌کنید و چه معنایی دارد؟

پروین فیروزان:
ابتدا می‌خواستم درود بفرستم به این همبستگی و رزم مشترک که هر سه‌شنبه تبدیل شده به نماد اعتراض و مبارزه برای کسب کرامت انسانی و احترام به حیات انسانی؛ که انعکاس صدای مادرانی است که چشم‌به‌راه هستند، خانواده‌هایی که رنج می‌کشند و انسان‌هایی که باور دارند و با امید زنده‌اند و برای فردای روشن و عدالت مبارزه را ادامه می‌دهند.

و می‌گویند که قدرت سرکوب در دیوارهاست، اما قدرت انسان در اراده و باور اوست که پشت همین دیوارها زنده است و هر بار گسترده‌تر می‌شوند.

اما چرا این‌گونه است و راز ماندگاری و سرفرازی چیست؟

هرچه مقاومت بالابلندتر باشد، پرچم حق برافراشته‌تر خواهد شد و حق در میدان مقاومت ریشه می‌دواند. و هرچه ایستادگی‌اش بیشتر باشد، شاخ و برگش همه جهان را دربر خواهد گرفت.

همان‌طور که زندانی سیاسی، علی معزی، گفت: بذری که شهریور سال ۴۴ کاشته شد، الان به صورت درختی تنومند و تکیه‌گاهی استوار برای مردم شده است؛ چون با رود خروشان خون بهترین فرزندان خلق آبیاری شده است.

و یا سیدمهدی وفایی‌ثانی گفت: هیچ نیرویی قادر به ممانعت از پیشروی و شکوفایی مجاهدین نمی‌شود؛ چون خودش تکامل را در خود ایجاد کرده است، با پرداخت هزینه. به همین دلیل شکوفا و بالنده است.

و یا پریسا کمالی می‌گوید: وجود سازمانی انسان‌ساز براساس صدق و فدا که ۶۱ سال با ایستادگی در مقابل هرگونه دیکتاتوری شاه و شیخ، مسیری پرستاره را ساخت، اگر در سمت درست تاریخ ایستاده‌ام، مدیون سازمان هستم. و یا می‌گوید سازمان چشم‌های مرا در برابر حقایق روشن کرد و امروزه نه‌تنها باعث امید، بلکه نعمت بر من تمام است.

و یا فروغ تقی‌پور و ارغوان فلاحی که گفتند: ما با صدای پویا می‌خوانیم و با چشم‌های وحید می‌نگریم، با پاهای بابک گام برمی‌داریم و با قلب مهدی به مردم عشق می‌ورزیم.

و یا وحید بنی‌عامریان گفت: اگر بهای زنده ماندن دست شستن از نام مجاهد خلق است، پس ننگ بر این زندگی؛ این از آن شما باد. و در جای دیگر می‌گوید: چنان درسی به رژیم بدهیم که معنای کانون شورشی را بار دیگر بفهمد و به عیان ببیند که چگونه نسل‌های پیاپی از چشمه جوشان تبیین جهان می‌نوشند و زنده می‌شوند و برمی‌خیزند، تا پای جان و بی‌منت می‌رزمند و تکثیر می‌شوند؛ حتی اگر دست‌شان بسته شود، به صورت کثیف دژخیمان تف می‌اندازند.

به قول حنیف‌نژاد قبل از اعدامش گفت: همان نیروی عظیمی که ما را به این حد رساند، قادر است ما را حفظ کند و در کنف حمایت خود گیرد و از هیچ فیضی محروم ندارد و به اذن خودش باز هم بالا و بالاتر از این‌ها برساند.

و این قانون تکامل است که شکوفایی و بالندگی هرچه بیشتر را دارد.

من یادم می‌آید که ما برای هر تماس داخل زندان و گرفتن یک خبر و هماهنگی، چقدر زمان می‌گذاشتیم با مورس. یک بار که برادران را برای تنبیه به اتاق گاز در گوهردشت آوردند، آنجا متوجه شدیم کنار فرعی ما اتاق گاز است؛ چون همه‌جا با چشمان بسته می‌رفتیم.

و یا وقتی در فرعی از سلول‌های انفرادی آمدیم، متوجه شدیم انتهای راهرو تاریک‌خانه بود که گاهی خواهران را برای تنبیه به آنجا می‌بردند. داخل خود زندان به این سختی ارتباط بود، وای به حال اینکه یک زندان از یک شهر با شهر دیگری هماهنگ باشد.

آیا افزایش اعدام‌ها می‌تواند به نفع رژیم تمام شود؟

از جمله اقدامات رژیم، افزایش اعدام‌ها و افزایش احکام اعدام است. آیا این اقدامات تأثیراتی به نفع رژیم ندارد؟

پروین فیروزان:
هرگز؛ علامت ترس از قیام و برای حفظ بقای خودش که به یک بند وصل است.

رژیم برای کنترل تهران بزرگ در این ایام ۵۱ هزار نیروی سرکوب به‌کار گرفته است؛ شامل ۲۱ هزار نیروی انتظامی و ۳۰ هزار نیروی سپاه و بسیج. این در بیرون زندان و داخل زندان هم احکام ظالمانه و غیرانسانی را صادر می‌کند.

مثلاً سعید ماسوری بعد از ۲۶ سال حبس، پرونده‌اش دوباره علیه او گشوده شده است. در تاریخ ۴ مهر به شعبه دوم دادگاه کرج احضار شده است و اتهام اعلام‌شده، تبلیغ علیه نظام است.

و یا پریسا کمالی، نیمه‌شب ۱۷ شهریور، زندانی سیاسی ۴۰ ساله را بدون اطلاع قبلی از بند خارج کرده و به زندان بندرعباس تبعید کردند.

و یا پرونده‌سازی برای علی یونسی که پنج سال زندان به او اضافه شد و قرار بود آذرماه ۱۴۰۵ آزاد شود.

بعد از این همه قیام، چه بخواهد و چه نخواهد، رژیم در نقطه سرنگونی است. هرچه سرکوب بیشتر است، مقاومت بیشتر است.

الان حتی ناظران بین‌المللی هم اذعان می‌کنند. عفو بین‌الملل در گزارش اخیر خود درباره سرکوب اعتراضات ۱۴۰۱ گفت که نام ۸۷ مقام ایرانی را برای بررسی و تحقیقات درباره فعالیت‌های سرکوبگرانه مطرح کرده است.

و یا همزمان پارلمان اروپا هم در مواضع خود نسبت به سرکوب و اعدام معترضان و وضعیت زندانیان در ایران ابراز نگرانی کرده و بر ضرورت احترام به حقوق بنیادین و حق حیات تأکید کرده است و با سیاست‌هایی که با قاتلان مردم ایران، زندانیان جرایم عمومی و زندانیان سیاسی سر سازش داشته باشد، مخالفت اعلام کرده است.

و خواستار سازوکار مؤثر برای پاسخگویی درباره نقض حقوق بشر در ایران هستند و خواهان مجازات عاملان و آمران کشتار و قتل‌عام زندانیان و معترضان هستند.

و الان سرنگونی بیشتر از همیشه در چشم‌انداز است و اجتناب‌ناپذیر است و نقش تعیین‌کننده را همین مقاومت دارد.