گره اصلی در کدام بن‌بست؟

اختلاف بر سر مذاکره در نیویورک بالا گرفت؛ اما پشت این کشمکش درونی، ترس مشترکی وجود دارد که هر دو باند رژیم، هر کدام از مسیری متفاوت، تلاش می‌کنند با آن مقابله کنند.

با رفتن پزشکیان و عراقچی به نیویورک به‌منظور مذاکره، شکاف درونی رژیم بر سر این موضوع فعال شد. جماعتی از اصلاحاتی‌ها به پزشکیان توصیه می‌کردند زودتر مسیر مذاکره را هموار کند و جماعتی از باند خامنه‌ای و پایداری‌چی‌ها فریاد برآوردند: در تله مذاکره نیفتید.

اما هر دو جماعت ترس مشترکی داشتند. این ترس از چیست که باز کردن گره‌اش را در دو مسیر متفاوت دنبال می‌کنند؟

به‌محض مطرح شدن استفاده از فرصت مجمع عمومی سازمان ملل برای مذاکره توسط پزشکیان و عراقچی، از چند سوی نظام حملات علیه این ایده شروع شد.

ثابتی ـ عضو مجلس ارتجاع ـ ۳۱ شهریور:
«خطرناک‌ترین اتفاق این است که در چنین چالشی شما یک رئیس‌جمهوری داشته باشید که خودش می‌گوید من نمی‌فهمم، یک وزیر خارجه‌ای داشته باشید که موقع جنگ می‌گوید مذاکره، موقع صلح می‌گوید مذاکره، موقع نه جنگ نه صلح هم می‌گوید مذاکره؛ اصلاً گزینه دیگری بلد نیست. این خطرناک‌ترین اتفاق است. بعد هم با یک برچسب وحدت و مسائل این‌طوری، وفاق، همه را بخواهند سرکوب بکنند.»

«که آقا هر چه ما می‌گوییم درست است، همه هم باید مثلاً به ساز ما برقصند. خب، ما عقل داریم؛ به ساز شما نمی‌رقصیم.»

این «ما» که به ساز مذاکره‌جویان نمی‌رقصد، کیست؟ کسی آدرس دقیق نمی‌دهد، اما با اشاره، بالای نظام را نشان می‌دهند.

خبرگزاری نیروی تروریستی قدس، روز اول مهر، با حمله به پاسدار عراقچی، هم‌قطار سابق خود و نماینده این نیرو در وزارت خارجه که اکنون به مقام نخست این وزارت رسیده، خطاب به او می‌نویسد:

«آقای عراقچی با «اصرار» نماینده آمریکا، ویتکاف، در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل دیدار کرده است.»

«این دیدار در حالی صورت می‌گیرد که شنیده‌های ما می‌گوید نهادهای تصمیم‌گیر و سیاستگذار در کشور تأکید کرده بودند که چنین اقداماتی برخلاف مصالح ملی است و نباید انجام شود؛ آقای عراقچی توضیح دهند که چنین کاری با چه مجوزی صورت گرفته است؟»

«آقای عراقچی حداقل در این باره رسماً عذرخواهی کند.»

ترس مشترک دو باند رژیم چیست؟

ریشه این ترس مشترک در بن‌بست مذاکره را یک کارشناس حکومتی، در تجمع شبانه مزدوران نظام در خیابان، به روشنی اذعان می‌کند.

تلویزیون رژیم ـ عبدالکریمی، کارشناس حکومتی ـ ۲۸ شهریور:
«این‌قدر که از مسائل داخلی می‌ترسم، از مسائل خارجی و بیگانگان وحشت ندارم. شکاف دیگه فاصله طبقاتی عظیمی است که در این جامعه وجود داره. حوادث دی‌ماه رو فراموش نکنید...»

این کارشناس نظام تهدید اصلی را درست تشخیص داده. آنچه در تقدیر نظام است، انفجار عظیم اجتماعی برای پاک کردن ایران از نظام فاشیستی مذهبی؛ چیزی که خواسته قیام‌آفرینان دی‌ماه بود و کانون‌های شورشی مسیرشان را ادامه می‌دهند