زیرحرکت‌های اعتراضی، اقیانوسی از نارضایتی است

آیا زیر پوست جامعه اقیانوسی از نارضایتی در حال شکل‌گیری است؟

بنا به خبرهای منتشرشده در رسانه‌های حکومتی و شبکه‌های اجتماعی، تنها در بازه زمانی اول تا دهم مهر امسال، بین ۳۰ تا ۵۰ حرکت اعتراضی در نقاط مختلف کشور برگزار شده است. این عدد البته به‌شدت محتاطانه است؛ چرا که به علت پراکندگی گزارش‌ها در رسانه‌های محلی، کانال‌های تلگرامی، حساب‌های کارگران و همچنین احتمال نادیده‌گرفتن تجمع‌های کوچک که فقط در شبکه‌های محلی منتشر شده‌اند، شمار واقعی می‌تواند بیشتر از این باشد.

اما این گزارش نمی‌خواهد به آن حرکت‌های اعتراضی جمعی و گروهی بپردازد.

آیا اعتراض فقط در خیابان و تجمع دیده می‌شود؟

چرا که فراتر از تمامی حرکت‌های اعتراضی صنفی اقشار مختلف، جامعه ایران اکنون با رخساره‌های جدیدی از اعتراض روبه‌روست که نشان می‌دهند عنصر شورش و طغیان اکنون به سلول‌سلول جامعه ایران، یعنی به فردفرد مردم این سرزمین، راه یافته است.

نگاهی به برخی از شکوه و شکایت‌های تند مردم در «تک‌گویی»هایی که منتشر می‌کنند، گواه درستی این نکته است.

هموطن دیگری توضیح می‌دهد که سه روز تمام وقت باید مسافرکشی کند تا بدهی‌اش را بدهد و به نقطه صفر برسد، بدون این‌که یک لقمه نان بخورد.

این خشم پنهان، چه زمانی شعله‌ور می‌شود؟

این‌ها نمایی از آن دریای آتشی است که زیر پوست شهر، در آستانه شعله‌کشیدن است.