نگاهی به وضعیت بیمارستان‌های تأمین اجتماعی؛ چرا برای یک سونوگرافی ساده باید هفته‌ها منتظر ماند؟

میلیون‌ها نفر حق بیمه می‌پردازند؛ اما آیا در برابر آن، حتی حداقل خدمات درمانی را دریافت می‌کنند؟

این روزها مردم برای دریافت کمترین خدمات درمانی از بیمارستان‌ها و کلینیک‌های تأمین اجتماعی با اعمال شاقه مواجه‌اند. کمی صبر کنید تا توضیح بدهم. ابتدا به این آمار نگاه کنید.

شمار بیمه‌شدگان تأمین اجتماعی در سال ۱۴۰۳، ۱۶ میلیون و ۵۲۲ هزار و ۹۹۴ نفر بوده است.

در سال ۱۴۰۴ این رقم به ۱۶ میلیون و ۸۵۵ هزار و ۷۶۰ نفر افزایش داشته؛ یعنی بیش از ۳۰۰ هزار نفر دیگر اضافه شده‌اند. این رقم نیز مربوط به پایان سال ۱۴۰۳ در آمار منتشرشده از سوی سازمان تأمین اجتماعی است.

این ۱۶ میلیون و ۸۵۵ هزار نفر، که حالا باید بیشتر هم شده باشند، ماهی ۷ درصد از حقوقشان بابت بیمه تأمین اجتماعی کم می‌شود که از این ۷ درصد، ۲ درصدش بابت درمان کم می‌شود.

مثلاً یک نفر که ۲۰ میلیون تومان در ماه حقوق می‌گیرد، ماهی ۴۰۰ هزار تومان فقط بابت درمان می‌پردازد و اگر ۴۰ میلیون تومان حقوق بگیرد، ۸۰۰ هزار تومان در ماه به سازمان تأمین اجتماعی بابت درمان می‌دهد.

اگر متوسط پرداخت بابت درمان را ۶۰۰ هزار تومان در نظر بگیریم، برای ۱۶ میلیون و ۸۵۵ هزار نفر، رقم ماهانه به ۱۰ هزار و ۱۱۳ میلیارد تومان می‌رسد؛ رقمی که با احتساب نرخ دلار ۲۵۰ هزار تومان، بیش از ۴۰ میلیون دلار می‌شود.

سؤال این است که در برابر میلیون‌ها دلار دریافتی تأمین اجتماعی به‌طور ماهانه از مردم، آیا حتی یک‌صدم این خدمات را هم ارائه می‌دهد؟

چرا برای یک سونوگرافی ساده باید هفته‌ها در صف ماند؟

برای پاسخ به این سؤال، به گزارشی نگاه کنید که درباره بیمارستان‌ها و کلینیک‌های تأمین اجتماعی تهران منتشر شده است. تیترش گویاست: «چند هفته انتظار دردناک برای یک سونوگرافی ساده».

یکی دیگر از تیترهای این گزارش این است: «یک درمانگاه پلی‌کلینیک تأمین اجتماعی به ازای هر ۶۲۰ هزار بیمه‌شده تهرانی».

حتی همین کلینیک‌ها هم یک سونوگرافی ساده ندارند؛ خدمتی که در بسیاری از موارد بخشی از روند تشخیص بیماری است. گزارش منتشرشده درباره تهران می‌گوید حدود ۹.۹ میلیون نفر تحت پوشش تأمین اجتماعی در استان تهران، تنها به ۱۶ پلی‌کلینیک ملکی دسترسی دارند.

قیمت دستگاه‌های سونوگرافی پرتابل نیز بسته به نوع و امکانات متفاوت است و مدل‌های ساده و قابل حمل در بازار جهانی می‌توانند در محدوده چند هزار دلار قرار داشته باشند.

اما چرا رژیم آخوندی که از ۱۶ و نیم میلیون نفر، به‌طور متوسط ماهی ۶۰۰ هزار تومان، معادل نزدیک به ۴۰ تا ۵۰ میلیون دلار، دریافت می‌کند و به تأمین اجتماعی می‌دهد، حاضر نیست ساده‌ترین وسایل تشخیصی را در اختیار مردم قرار دهد؟

فکر می‌کنم نگاهی به افشاگری باندهای مختلف حکومتی درباره دزدی‌های نجومی در زمینه‌های مختلف، کلید پاسخ به این سؤال باشد.

اختلاس‌ها و تخلفات تأمین اجتماعی؛ پول بیمه‌شدگان کجا می‌رود؟

این تیتر روزنامه حکومتی «توسعه ایرانی» یک وجه را نشان می‌دهد: «افلاس امروز، نتیجه بی‌بروبرگرد اختلاس‌های دیروز».

بعد به یک‌سری از دزدی‌ها و تخلفات باندهای حکومتی در شرکت‌های تأمین اجتماعی اشاره کرده که افراد وابسته به ساختار قدرت و شرکت‌های وابسته به حکومت در آن فعال بوده‌اند.

نوشته است: در شهریور ۱۴۰۴، مدیرعامل تأمین اجتماعی از فساد ۴۰ میلیاردی یک مدیر بازنشسته تأمین اجتماعی خبر داد؛ در یکی دیگر از تخلفات قبل از سال ۱۴۰۰، «تلاش برای نپرداختن طلب ۴۰۰ میلیارد تومانی» در پرونده مربوط به شرکت دارویی «رسافارمد»، «تخلفات ۵۹ میلیون دلاری پتروشیمی غدیر»، «پرداخت مطالبه دو میلیون یورویی ویلموتس از جیب مردم»، «بدهی ۶۰ میلیارد تومانی پگاه رزم‌آوران از دهه ۸۰»، و تفاهم‌نامه‌ای در تاریخ ۲۷ آذر سال ۹۱ بین سازمان و هلدینگ سورینت قشم به مدیرعاملی بابک زنجانی منعقد شد.

مطابق این تفاهم‌نامه مقرر شده بود تا سقف چهار میلیارد یورو، ۱۳۸ شرکت متعلق به سازمان تأمین اجتماعی ــ که اغلب موضوع تحقیق و تفحص بودند ــ به شرکت سورینت قشم واگذار شود.

اینها مشتی از خروار بود که نشان می‌دهد چگونه فسادها و تخلفات مالی در مجموعه تأمین اجتماعی، طبق گزارش‌ها و افشاگری‌های منتشرشده، می‌تواند مستقیماً بر منابع و خدماتی که بیمه‌شدگان انتظار دریافت آن را دارند اثر بگذارد. گزارش‌های منتشرشده از تخلفات مالی و مدیریتی در این مجموعه، مواردی از جمله فساد ۴۰ میلیارد تومانی، پرونده‌های صدها میلیارد تومانی و تخلفات ارزی را مطرح کرده‌اند.

و نتیجه برای میلیون‌ها هموطن چیست؟ مردمی که حق بیمه می‌پردازند، برای یک درمان ساده، یک آزمایش یا یک سونوگرافی با صف‌های طولانی، کمبود امکانات و پرداخت هزینه از جیب خود مواجه می‌شوند.

در نهایت سؤال همچنان باقی است: وقتی مردم هر ماه برای درمان خود پول می‌پردازند، چرا دسترسی آنها به ابتدایی‌ترین خدمات درمانی باید این‌چنین دشوار باشد؟