پنجاه‌وششمین جلسه دادگاه مجاهدین؛ چرا رژیم دوباره نگران کانون‌های شورشی است؟

در دادگاهی که قرار بود پرونده‌ای مربوط به ۴۵ سال پیش را دنبال کند، چرا نام «کانون‌های شورشی» و مجاهدین دوباره به موضوع اصلی تبدیل شده است؟

پنجاه‌وششمین جلسه دادگاه رژیم علیه ۱۰۴ تن از مجاهدین و مقاومت ایران برگزار شد. در این به‌اصطلاح دادگاه خواسته رژیم چیست؟ حرف‌هایش چیست؟ اعترافاتش چیست؟ همراه هستیم با آقای احمد افشار تا نگاهی به این نمایش قضایی رژیم داشته باشیم.

در صحبت‌هایی که وکیل رژیم در این نمایش کرد، گفت: «کاملاً مشهود است که امروز نیز مجاهدین همان اقدامات دهه ۶۰ را به شیوه‌ای دیگر و تحت عناوین نوینی همچون «کانون‌های شورشی» دنبال می‌کنند.»

این نگرانی چیست؟ در حالی که رژیم مدعی قدرت اول دنیا هم هست. بالاخره کدام را باید اصل گرفت؟

احمد افشار: موضوع نگرانی که شما اشاره کردید، جوهر قضیه است.

خب، بعد از شروع جنگ در اسفندماه گذشته، ۱۴۰۴، این دادگاه که رژیم از ۱۴۰۲، بعد از قیام بزرگ ۱۴۰۱ راه انداخته بود ــ و قبلاً زیاد صحبت کردیم که اصلاً ضرورت این داستان، پرونده‌ای که بعد از ۴۵ سال باز روی افرادی که از مقاومت ایران و مجاهدین هستند، از قتل‌عام و بعد از تمام این دوران‌ها، مرتبه آمد باز کردن چه بود؟ ــ خب، برمی‌گردد دقیقاً به شرایط جدید جامعه.

چرا پرونده‌ای مربوط به ۴۵ سال پیش دوباره به جریان افتاد؟

اگر یادتان باشد، مقاومت ایران گفت که هرگز شرایط قبل از ۲۵ شهریور ۱۴۰۱ باز نخواهد گشت، چون وارد یک فاز جدیدی در قیام و در جامعه شده بود؛ یعنی سمت‌گیری آن قشر اصلی جامعه، جوانان، به سمت راه‌حل انقلابی، به سمت مسیری که به براندازی این رژیم منجر می‌شود.

در نتیجه، خب، اینها به‌اصطلاح دادگاه راه انداختند و اینکه هر کسی که برود، حتی در خارج کشور، نمی‌دانم، توی تظاهرات‌ها شرکت کند و هر کسی چیزی بشود، اینها محاربه... از هلند که دیگر داستان را می‌دیدید.

اما توی این هفت ماه جنگ شده بود. خب، رژیم تلاش زیادی کرد که به‌اصطلاح جنگ را به عنوان یکی از راه‌بندهای اساسی قیام پیش رو به کار بگیرد.

حالا شرایط جنگی است، فلان هست که خب، از نگه داشتن تمام نیروهایش در خیابان‌ها و همین مراسم شبانه که معروف است، همه در ترس از قیام پیش رو بود.

چرا جنگ دیگر نتوانست مانع قیام شود؟

اما تحت چه شرایطی؟ تحت عنوان جنگ. این شعار و این بهانه از همان روز شروع کرد به رنگ باختن و بی‌رنگ شدن و بعد هم از بین رفتن.

الان شما در شعارها و تظاهراتی که مردم، بازنشستگان و اقشار مختلف جامعه می‌آیند بیرون، می‌بینید که می‌گویند: «جنگ‌افروزی کافیه، سفره ما خالی».

یعنی جنگ‌افروزی را در رژیم می‌بینند؛ چون خوب، به‌خصوص بعد از آن یادداشت تفاهم که خیلی چیزها باز و امکان بود که به هر حال رژیم وارد بشود و به‌اصطلاح خط مذاکرات پیش برود، که خوب، به موشک‌زنی روی آورد.

بنابراین، به میزانی که این استفاده رژیم از شرایط جنگ برای راه‌بندی قیام کم‌رنگ شد، رژیم ــ و از طرفی هم شاهد این برانگیختگی جامعه روزبه‌روز، به‌خصوص بعد از کشتار بزرگ رژیم در قیام دی‌ماه ۱۴۰۴ ــ شاهدش بودیم.

ما شاهد این عملکرد رژیم هستیم. همان اندازه که شروع کرد به قیام، به اعدام، دستگیری‌های قیام دی‌ماه...

به موازات آن، دادگاهش را هم راه انداخته. باز در واقع همان بیانگر همان وضعیت نگرانی رژیم است.

اجازه می‌خواستم فقط من این نکته را بگم. ببینید، رژیم در بن‌بست است.

در بن‌بستی که نه جنگ و نه مذاکره هیچ‌کدام نمی‌تواند تا به حال بسیار راهگشایی برایش بکند و خودتان می‌دانید که همین مثلاً دچار چه توقفی شده اخیرش هم خوب معروف بود؛ به همین طرح هفت‌روزه عباس عراقچی که رد شد از طرف آمریکا.

وقتی جنگ و سرکوب جواب نمی‌دهد، دادگاه چه نقشی پیدا می‌کند؟

رژیم در بن‌بست است. وقتی در بن‌بست، هر روز فشارها دارد روی این جامعه بالا می‌رود. افزایش بنزین دیدیم، افزایش قیمت نان دیدیم، روزمره شاهد افزایش قیمت دلار هستیم؛ یعنی وضعیت جامعه، به‌اصطلاح، هیچ آثاری از اینکه به سمت یک مقداری عادی برگردد نیست. امور بحرانی‌تر و بحرانی‌تر و بحرانی‌تر می‌شود.

حالا توی این شرایط بحرانی، این فشارها به کجا سرریز می‌شود؟ سریع به داخل رژیم، داخل؛ یعنی ظرفیت و امکان ریزش نیروهای رژیم، نیروهایی که قرار است بازی کنند، همین پاسداران و... هی بالا می‌رود.

در نتیجه، رژیم برای صدر اصلاً باید بیاید ادعا کند. این است که الان شما گفتید؛ که خود مجتبی خامنه‌ای می‌گوید چهارمین قدرت و اولین قدرت و اینها. همه توی این دستگاه است.

در واقع این ادعای رژیم چرا ادعا می‌کند؟ ادعا می‌کند برای اینکه از یک طرف سرکوبش را بیشتر کرده. مشاهده تا همین دیروز شاهد اعدام شورشیان، شورشیان دستگیرشده بودیم. شورشگران دستگیرشده بودیم. این هم جواب نداده. سرکوب هم، اعدام جواب نداده و «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» دارد بالا می‌گیرد.

در نتیجه است که ما شاهد یک، به‌اصطلاح، فصل جدیدی از رویکردش با جریان انقلابی هستیم.

آنکه روی پرده‌ها را زده کنار، صاف‌صاف دارد می‌آید از مجاهدین خلق و از شورش، از کانون‌های شورشی، که هر دوتایشان مرز سرخ بوده، اسم ببرد و بیاورد.

بنابراین است که ما شاهد این هستیم که مجاهدین و نماینده ایشان در صحنه، که کانون‌های شورشی هستند، الان موضوع روز این دادگاه شده است.

موضوع دادگاه باید ۳، ۴ نفر بود که آمار ۴۵ سال پیش... این نکته که می‌گوییم نظر قابل توجه است، چون که بسیار واضح است که رژیم پرهیز می‌کند از استفاده از اسم کانون‌های شورشی یا اشاره به اینکه در مطبوعات خودش...

این بسیار واضح است که خب، این یک سیاست کاملاً هدایت‌شده و مهندسی‌شده است، ولی در این دادگاه ناچار شده آمده بهش اشاره می‌کند.

در همین دادگاه، در ادعای دیگری را هم رژیم مطرح کرده؛ مثل بمب‌گذاری از طرف مجاهدین و به نوعی اشاره می‌کند به حذف مجاهدین از لیست‌های تروریستی آمریکا یا اروپا. چه هدفی را دنبال می‌کند؟

آیا واقعاً، چون شما الان می‌گویید به دلیل یک هدفی این کار را دارد می‌کند، آیا این دادگاهی که برگزار می‌کند بازخوردی دارد؟ تأثیری دارد براش؟ یعنی سودی هم براش دارد که این را ادامه می‌دهد؟ می‌توانست بعد از هفت ماه دیگر این کار را ادامه ندهد.

احمد افشار: بله. اگر فی‌الواقع با ضرورتی هم که شما می‌گویید، با ضرورتی روبه‌رو نبود، شاهد این نبوده که نسل، به‌خصوص نسل جوان، روزانه دارد به سمت راه‌حل انقلابی ــ راه‌حل انقلابی که کانون‌های شورشی نماینده‌اش هستند ــ دارد شکل می‌گیرد، این کار را نمی‌کرد.