فعالیت اشرف‌نشان‌ها در آمریکا؛ صدای اعدام‌شدگان ایران چگونه به کنگره می‌رسد؟

از تظاهرات بزرگ ایرانیان در نیویورک تا کارزارهای «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»؛ اشرف‌نشان‌ها چگونه تلاش می‌کنند صدای مردم ایران و قربانیان اعدام را به گوش سیاستمداران و افکار عمومی آمریکا برسانند؟

گفتگو با علیرضا صدیقی

همان‌طور که دیدیم، تصاویری از اشرف‌نشان‌ها، حامیان مقاومت ایران که در شهرهای مختلف جهان به واقع به مثابه سفیران مقاومت ایران و مردم ایران عمل می‌کنند؛ به‌خصوص این روزها که جنایت‌های حکومت مجتبی خامنه‌ای با گسترش اعدام‌ها، ضرورت فریاد مظلومیت مردم ایران را هرچه بیشتر کرده است. معتقدیم که در آمریکا می‌رویم تا در گفت‌وگو با آقای علیرضا صدیقی، فعالیت‌های اشرف‌نشان‌ها در آنجا و در محل فعالیت خودشان را با ایشان دنبال کنیم.

ما در تلاشیم که ببینیم حامیان مقاومت ایران، اشرف‌نشان‌ها، در نقاط مختلف جهان چه فعالیت‌هایی دارند. در ایران با نروژ صحبت می‌کردیم. برای ما و بینندگان توضیح بدید که چه اقداماتی در آمریکا در این زمینه، به‌خصوص برای جلوگیری از موج اعدام‌ها، در جریان است.

چرا تظاهرات نیویورک این‌قدر بازتاب پیدا کرد؟

همچنان که در جریان هستید، در ۲۲ و ۲۳ سپتامبر، ایرانیان آزادی‌خواه در آمریکا، همزمان با آغاز جلسات سالانه سازمان ملل، تظاهرات بسیار باشکوه و بزرگی داشتند. این، کلیسای آقای صدیقی، اتفاقات بسیاری... آن‌قدر بزرگ بود که به قول معروف، چطور می‌گن، ترکاند و خیلی هم پرسر و صدا بود. بسیار هم فکر می‌کنم همه به واقع قدرت و توانمندی مقاومت ایران را دیدند. من نتونستم این نکته را نگویم. بفرمایید.

بلی، بلی. همچنین که شما گفتید، امسال نسبت به سال‌های گذشته هم بسیار باشکوه‌تر، از نظر کمیت، از نظر کیفیت و از نظر انعکاسات بود. خبرگزاری‌های بسیار مهمی انعکاس دادند و حتی خبرگزاری مهمی مثل رویترز، بیشتر از یک ساعت به‌صورت زنده این تظاهرات را پخش می‌کرد.

نکته جالب دیگر این است که بسیاری از اپوزیسیون‌های فکری و آنهایی که خلاصه خودشان را اپوزیسیون می‌نامند، هیچ اثری در آنجا نبوده و ایرانیان آزادی‌خواه، تمام کسانی که خواستار توقف اعدام‌ها بودند، خواستار فشار بر رژیم برای توقف اعدام‌ها و همچنین دادن کرسی ایران در سازمان ملل به‌طور موقت تا سرنگونی آخوندها به شورای ملی مقاومت، به اپوزیسیون واقعی مردم ایران بودند، آنجا گرد آمده بودند.

خب، این باعث خیلی خشم رژیم شده بود که علاوه بر خود رژیم، به‌طور مستقیم ما شاهد بودیم که یکی از طرفداران دیکتاتوری سلطنت هم سعی کرد به جمعیت حمله کند و یکی از هواداران را زخمی کرد، ولی با این وجود هیچ خللی در عزم و اراده و نظم و خلاصه آن تظاهرات نتوانست وارد کند.

اشرف‌نشان‌ها چگونه صدای اعدام‌ها را به کنگره آمریکا می‌رسانند؟

خب، ما بعد از اینکه از نیویورک برگشتیم، هر کدام ما در جاهای خاصی که بودیم، مثلاً ما در جنوب کالیفرنیا، سعی کردیم تا جایی که می‌شود ایرانیان و یا نمایندگان کنگره و سایر شخصیت‌های سیاسی محلی را در جریان این تظاهرات قرار بدهیم. انعکاسات آن را برایشان بفرستیم و خلاصه آنها را تا جایی که می‌شود نسبت به اوضاع ایران و وضعیت اپوزیسیون در خارج از کشور، به‌خصوص در آمریکا و نیویورک، در جریان قرار دادیم.

همچنین به آنها توضیح بدهیم که رژیم هر روز دارد اعدام می‌کند، به بهانه‌های مختلف؛ خلاصه از دستگیرشدگان آبان یا سایر اعضای مقاومت را اعدام می‌کند.

در همین رابطه می‌توانم اشاره کنم که به خاطر همین آگاهی‌رسانی‌ها، چه الان و چه در گذشته، بود که خود نمایندگان کنگره آمریکا از هر دو حزب جمهوری‌خواه و دموکرات، ۶۳ نفرشان در نامه‌ای به وزیر امور خارجه، آقای مارک روبیو، درباره تشدید اعدام‌ها در ایران و ضرورت یک اقدام فوری، نامه نوشتند.

این نامه بسیار مهم بود؛ از این جهت که به‌طور مشخص ذکر کرده‌اند که اولاً ۹ تن از اعضای سازمان مجاهدین در ماه‌های اخیر اعدام شدند. همچنین از کردها، بلوچ‌ها و تعداد زیادی از کسانی که در قیام دی‌ماه بودند، اعدام شدند.

از این جهت که به‌طور مشخص فاکت‌های مشخصی در این نامه بود، مهم بود و از طرف دیگر اهمیتش این بود که این نامه توسط ۳۸ نماینده کنگره از حزب دموکرات و ۲۵ نماینده حزب جمهوری‌خواه، شامل یک رئیس کمیته و ۱۲ رئیس زیرکمیته، امضا شده بود.

همچنین نمایندگان از آقای مارک روبیو خواسته‌اند که در هرگونه مذاکره با رژیم سعی کنند که مسائل حقوق بشری را لحاظ کنند و فشار به رژیم بیاورند که حقوق بشر و توقف اعدام‌ها بخشی از هر توافقی باشد که با رژیم دارد انجام می‌شود.

«سه‌شنبه‌های نه به اعدام»؛ یک کارزار دائمی در آمریکا؟

از طرف دیگر، ما همچنین در روزهای سه‌شنبه‌های نه به اعدام، در برخی از مناطق آمریکا، شهرهای بزرگ، از جمله در نزدیکی ما، در شهر واین، بعضی از سه‌شنبه‌ها، حداقل یک بار در هر ماه، سه‌شنبه‌های نه به اعدام را...

یک نمایشگاه عکس واکسین داریم از اعدام‌شدگان یا شهدای دی‌ماه و سایر شهدایی که در جریان قیام‌های اخیر به شهادت رسیدند. و این هم بخش دیگری از کارزار دائمی ما برای آگاهی‌رساندن به هم مردم و هم سیاستمداران آمریکایی است.

آقای صدیقی، اشاره کردیم به استقبالی که از، به‌خصوص اظهارات مقامات ایران و سایر کارزارها، حضرت نیویورک... فکر می‌کنید علت این استقبال که بهش اشاره می‌کنید چیست؟ آیا نسبت به گذشته بیشتر هستش یا همیشه چنین بوده؟ به خاطر چه حقوق بشری و انسانی آن و یا چه نکته‌ای در این است؟

برای انسان، یک علتش می‌تونم... نسبت به سال‌های گذشته، چون خود من حدود سه هفته در نیویورک بودم، با ایرانیان بسیاری برخورد داشتم. به نظر من ایرانی‌ها به این نتیجه رسیدن، خیلی‌هایشان، حتی بعضی از آمریکایی‌ها، راحت در دست خود مردم ایران است و موقعی که مبارزه در دست خود مردم ایران... خب این مردم باید سازمان‌یافتگی داشته باشند و تنها گروهی که سازمان‌یافتگی دارد، رهبری دارد، تجربه دارد، این مجاهدین و شورای ملی مقاومت هستند.

بنابراین امسال از این جهت، امید مردم، چه مردم آمریکا و چه ایرانیان ساکن آمریکا، به مجاهدین و به شورای ملی مقاومت برای سرنگونی رژیم، برای توقف اعدام‌ها و مسائل اقتصادی و سایر مسائلی که شما در سیمای آزادی به‌طور خیلی کامل همیشه پوشش می‌دیم، خلاصه برای حل همه این مسائل، دیگه نباید چشم امیدمان به دولت‌های خارجی باشد.

نه به یک جناحی از داخل رژیم باشی، بلکه فقط باید چشم امیدمان به یک گروه سازمان‌یافته و با حمایت مردم، این کار انجام شود.