کارزار «نه به اعدام» در نروژ؛ یاران شورشگر چگونه صدای مردم ایران را به جهان می‌رسانند؟

از تجمع مقابل پارلمان نروژ تا نمایشگاه‌های افشاگرانه؛ مقاومت ایران چگونه کارزار علیه اعدام و سرکوب را پیش می‌برد؟

گفتگو با زهرا اصل روستا

کارزارهای مقاومت ایران در کشورهای مختلف، به‌خصوص علیه اعدام‌های جنایتکارانه، ادامه دارد. به نروژ می‌رویم، همراه با مهمان برنامه ما، خانم زهرا اصل روستا، تا ببینیم که یاران شورشگر چه برنامه‌ای در این رابطه دارند.

اگر می‌شود گزارشی بدهید و توضیح بدهید از فعالیت‌هایی که مقاومت ایران در نروژ در این رابطه پی می‌گیرد و دنبال می‌کند. چه برنامه‌هایی است و چه اهدافی در رابطه با کارزار «نه به اعدام» دنبال می‌شود؟

زهرا اصل روستا: بله، حتماً. ما همه می‌دانیم که پایان حکم ضدانسانی اعدام، یعنی آغاز دموکراسی و آزادی در میهن، فارغ از شاه و شیخ.

اما در نروژ، یکی از فعالیت‌های اصلی ما در کارزار «نه به اعدام»، تلاش‌های سیستماتیک و مستمر در آگاه کردن افکار عمومی مردم نروژ، سیاستمداران و نمایندگان پارلمان نروژ نسبت به اعدام‌های افسارگسیخته و وحشیانه رژیم آخوندی و سرکوب مردم ما توسط این رژیم است.

ما از دولت نروژ می‌خواهیم که نسبت به این اعدام‌ها سکوت نکند، مواضع جدی‌تر و اقدام‌های عملی بکند؛ از جمله بستن سفارت جاسوسی و تروریستی رژیم آخوندی در اسلو و همچنین قرار دادن مافیای سپاه پاسداران در لیست تروریستی و اخراج مزدوران و جاسوسان رژیم آخوندی از خاک نروژ.

در همین راستا، ما فعالیت‌ها، کارزارها، اکسیون‌ها و تظاهرات‌ها و همچنین نمایشگاه‌هایی در مرکز اسلو، در مقابل پارلمان نروژ، داشتیم، داریم و خواهیم داشت.

از نمایشگاه قتل‌عام ۶۷ تا تجمع مقابل پارلمان؛ هدف کارزارهای نروژ چیست؟

یکی از نمایشگاه‌هایی که بسیار مورد استقبال و توجه شهروندان نروژی قرار گرفت، نمایشگاهی بود که در رابطه با قتل‌عام ۳۰ هزار زندانی مجاهد و مبارز در تابستان سال ۶۷ بود.

همچنین ما با جمع‌آوری امضاها و اکسیون و تظاهرات‌هایی که هم در مقابل پارلمان و هم در مقابل سفارت تروریستی رژیم آخوندی داریم، به اعدام‌ها و سرکوب مردم توسط رژیم آخوندی اعتراض می‌کنیم و صدای مردم، کانون‌های شورشی و جوانان مبارز را به گوش دنیا می‌رسانیم.

ما این فعالیت‌های «نه به اعدام» و فعالیت‌های در حمایت از مردم و مقاومت ایران را ادامه می‌دهیم و در این فعالیت‌ها سعی می‌کنیم برنامه‌های جدیدی را وارد کنیم تا بتوانیم مؤثرتر و مفیدتر به این تلاش‌ها و فعالیت‌ها ادامه بدهیم.

بیشتر بتوانیم جنایات رژیم آخوندی را افشا کنیم و بتوانیم بهتر و مفیدتر صدای مردم ایران را به گوش دنیا برسانیم.

همین شنبه، ۱۰ اکتبر، که دارد می‌آید، روز جهانی «نه به اعدام» است. ما در رابطه با کارزار «نه به اعدام»، یک برنامه بسیار جدید و بزرگ در روز شنبه در استان داریم که با حضور فعال جوانان ایرانی و نروژی، ایرانیان آزادیخواه، اشرف‌نشان‌ها و شهروندان نروژی خواهیم داشت.

واقعیت این است که هدف ما از تمامی این فعالیت‌ها این است که مسئله اعدام و سرکوب مردم ایران توسط رژیم آخوندی را روی میز نگه داریم و اینکه دولت‌های دموکراتیک، به‌خصوص دولت نروژ، را وادار بکنیم تمامی روابط سیاسی و اقتصادی خودشان را مشروط به توقف اعدام‌ها در ایران بکنند.

به خاطر اینکه چشم پوشیدن بر اعدام‌ها در ایران، یعنی چشم پوشیدن بر حقوق بشر و انسانیت و نادیده گرفتن تهدیدات اتمی و صدور تروریسم و چشم پوشیدن بر امنیت و صلح جهانی.

یک سؤال، به‌خصوص در شرایط فعلی، با اخباری که الان هست؛ این کشتار وحشیانه‌ای که رژیم دارد انجام می‌دهد، بعد از آن طرف اعتراضات و موضع‌گیری نماینده سازمان ملل در همین رابطه، در رابطه با حقوق بشر در ایران، با چه نکات جدیدی مواجه هستیم؟

به‌خصوص در ارتباط با شهروندان نروژی یا دولت نروژ، چه نکات جدیدی وجود دارد توی این زمینه؟ و شما صحبت از فعالیت‌ها یا نوع جدیدی از کارزارها کردید. آیا قبلاً هم چنین ابتکاراتی بود؟

زهرا اصل روستا: بله. باید بگویم که در جریان فعالیت‌های اخیر، نکته‌هایی برای ما خیلی محسوس و خیلی برجسته شده بود. مثلاً یکی از این نکته‌ها، حمایت و همچنین استقبال بسیار زیاد شهروندان نروژی از برنامه‌ها و نمایشگاه‌های ما بود و همچنین سخنرانی‌های پارلمانترهای نروژ در برنامه‌های ما و حمایت آنها از مقاومت ایران بود.

چرا کارزارهای مقاومت در نروژ گسترده‌تر و هماهنگ‌تر شده‌اند؟

نکته دیگر هم برای من و برای دیگر اشرف‌نشان‌ها خیلی محسوس بود؛ این عزم و اراده. مشکلات و مسائلی که از سرما، گرما، برف و بوران، نه‌تنها خسته نمی‌شوند، بلکه عزم و اراده‌شان برای ادامه این فعالیت‌ها و همچنین برای رساندن صدای مردم به گوش دنیا، صد برابر شده است.

و نکته مهم دیگری هم که هست این است که ما واقعیتش این است که در این کارزارهایی که داریم، تجربه کار جمعی را پیدا کردیم. دیدیم که هر کاری که به صورت جمعی و تشکیلاتی انجام می‌شود، کارآمدی و توان خیلی زیادی دارد و می‌توانیم صدای مردم ایران را به بهترین شکل به گوش دنیا و به گوش افکار عمومی برسانیم.

البته باید بگویم که این کارزارها و این فعالیت‌هایی که ما انجام می‌دهیم، اولین بار نیست. ما سال‌هاست که این فعالیت‌ها، این کارزارها و این تظاهرات‌ها و اکسیون‌ها را داریم و تا سرنگونی رژیم آخوندی خواهیم داشت.

اطلاع‌رسانی، افشاگری و اینکه حمایت بگیریم از دولتمردان و سیاستمداران برای به رسمیت شناختن حقوق مردم و مقاومت ایران برای سرنگونی رژیم آخوندی.

واقعیتش این است که ما کارزارهای زیادی داشتیم، همان‌طور که گفتم، ولی در این کارزارهای اخیر ما می‌بینیم که تجربه و هماهنگی ما خیلی بیشتر شده، عزم و اراده یاران شورشگر برای رساندن صدای مردم خیلی زیاد شده. هر برنامه تجربه‌ای برای برنامه دیگر می‌شود و هر قدمی برای این مسیر، برای رساندن صدای مردم و مقاومت ایران به گوش دنیا، اهمیت دارد.

واقعیت این است که باید بگویم وقتی که ما می‌بینیم سه‌شنبه‌های «نه به اعدام» الان ۱۴۱ هفته است که دارد این کارزار ادامه پیدا می‌کند و در ۶۶ زندان در سراسر ایران، واقعیت زندانیان سیاسی از سیاهچال‌های رژیم، پیام‌های آتشین جان می‌دهند.

یا بازنشستگان، معلمان، کارگران، پرستاران و تقریباً همه اقشار جامعه که حقشان توسط رژیم آخوندی غارت شده، به خیابان‌ها می‌آیند و از همه مهم‌تر، کانون‌های قهرمان شورشی که مراکز جنایت و تروریستی رژیم آخوندی در ایران را به آتش می‌کشند و بعد از اعدام هر شورشگر به مراکز سرکوب رژیم تهاجم می‌کنند.

واقعیت این است که این حداقل وظیفه انسانی ما است که در خارج از ایران، صدای مردم، کانون‌های شورشی و صدای جوانان ایرانی باشیم.