تبعیض آموزشی در ایران؛ چرا عدالت آموزشی برای همه دانش‌آموزان یکسان نیست؟

سال تحصیلی آغاز شده، اما در برخی مناطق محروم هنوز کلاس‌ها تشکیل نشده‌اند؛ از کمبود معلم و مدارس چندپایه تا کانکس و هزینه‌های سنگین تحصیل، فاصله دانش‌آموزان از عدالت آموزشی هر روز بیشتر می‌شود.

سال تحصیلی دو هفته است که شروع شده، اما تبعیض آموزشی شدیدتر از سال گذشته احساس می‌شود و این زخم پیامدهای مخربی به جای می‌گذارد. دیگر جایی برای صحبت از عدالت آموزشی باقی نمانده. یک ویدئوی کوتاه از تفاوت مدارس را با هم ببینیم.

چرا نمی‌شود در ایران از عدالت آموزشی صحبت کرد؟

چرا نمی‌شه در ایران از عدالت آموزشی صحبت کرد؟ چون نه تنها فرصت‌های یکسانی برای همه وجود ندارد، بلکه برای برخی از دانش‌آموزان بعد از دو هفته هنوز امکان برگزاری کلاس‌ها فراهم نشده.

خیلی از مدارس در مناطق محروم هنوز به دلیل نداشتن معلم حتی بازگشایی نشده‌اند. مثلاً طبق آمار منتشرشده، استان گیلان با کمبود ۲ هزار معلم مواجه است. بیشتر از ۷۵ درصد کلاس‌های عشایری و روستایی به شکل چندپایه اداره می‌شود.

در چنین نظامی چطور می‌شود از عدالت آموزشی صحبت کرد؟ حالا ببینیم آن مدارسی که در مناطق محروم حتی باز شدند، در چه شرایطی سال تحصیلی را شروع کردند، چه الزاماتی در این مدارس هست و دانش‌آموزان مناطق فقیرتر چه حمایت‌هایی دریافت می‌کنند تا بخشی از تبعیض آموزشی جبران بشه؟

بچه‌های کلاس دوم دبستان محمد مرسی ب محمدی، بچه‌ها دو نفر روی صندلی نشستن.

مدرسه هست، اما امکانات آموزشی کجاست؟

اینها فقط چند قاب از واقعیت مدارس مناطق محروم میهن ما، ایران است. البته این تصاویر شامل مناطقی نمی‌شود که مدرسه ندارند. آمارها از نیاز فوری مناطق محروم به احداث ۷ هزار و ۵۰۰ مدرسه خبر می‌دهند. این مناطق یا اصلاً مدرسه نیست یا از یک کانکس به عنوان مدرسه استفاده می‌شود.

قدیمی اینجا توی روستا، نه مدیری هست، نه معلمی هست. بچه‌ها که دیدین، اصلاً هیچ‌کس نیست بهشون رسیدگی کنه. آقای مسئول، ببخشید وقتتون برنخوره، نگید اغتشاش، این اعتراض این بچه‌ها هیچ امکاناتی ندارند. آقا، هیچ امکاناتی اینجا وجود ندارد. این بچه‌ها از نظر بهداشت، نظیر آموزش، هیچ امکاناتی ندارند. الان من وصل نکنید به جایی، یه ایرانی هستم.

آمدم کمک کنم هموطنان، به هیچ جایی هم وصل نمی‌شم آقا.

نمی‌ده، درس نمی‌ده.

وقتی هزینه تحصیل از توان خانواده‌ها خارج می‌شود، عدالت آموزشی چه معنایی دارد؟

با توجه به شرایط اجتماعی حاضر و نظام آموزشی که رژیم اساساً نابود کرده، عدالت آموزشی اصلاً جایی ندارد. اگر پول نداشته باشی، از تحصیل هم خبری نیست.

ارزان‌ترین لباس فرم مدرسه بیش از ۲ میلیون تومان قیمت دارد. تأمین حداقل نیازهای مدرسه برای یک دانش‌آموز ۱۰ میلیون تومان است و کسانی که ندارند، از کجا باید این هزینه را دقیقاً تأمین کنند؟