اعتراضات سراسری؛ چرا رژیم آخوندی از معترضان به‌عنوان دشمن نام می‌برد؟

از شعار «دشمن ما همین‌جاست» تا خواست سرنگونی؛ اعتراضات اقشار مختلف چه پیامی برای رژیم و جامعه جهانی دارد؟

گفتگو با رضا هفت برادران

در هفته‌ای که گذشت، شاهد استمرار اعتراضات اقشار مختلف بودیم. این اعتراض‌ها در قشرها و شهرهای مختلف، در شرایطی ادامه داشت که هشدارهای سرکوبگرانه مقامات نظام درباره هرگونه اعتراض، هر روز منتشر می‌شد و همچنان هم منتشر می‌شود.

برای بررسی این موضوع، با آقای رضا هفت‌برادران همراه هستیم.

استمرار اعتراضات چه پیامی برای رژیم آخوندی دارد؟

آقای هفت‌برادران، با این سؤال شروع کنیم که استمرار اعتراضات در این شرایط چه پیامی دارد؟

رضا هفت‌برادران: بله، یک پیام ندارد؛ چند پیام دارد. یک پیام به سمت رژیم، یک پیام به سمت همین معترضین و یک پیام هم رو به بیرون، رو به جامعه جهانی.

پیامی را که اعتراضات برای رژیم دارد، می‌شود از ملاقات دو روز قبل پاسدار قالیباف با پاسدار رادان دریافت. اجازه بدهید از آن بخوانم. قالیباف به رادان گفته بود: «دشمن به دنبال ایجاد ناامنی در داخل کشور است که می‌خواهد با طراحی و اقدامات خشونت‌آمیز، در داخل کشور تمرکز کند.»

حالا آن دشمن کیست که پاسدار قالیباف درباره‌اش با پاسدار رادان، سرکرده انتظامی، صحبت می‌کند؟ کار نیروی انتظامی، سرکوب مردم در داخل کشور است. پس دشمن حتماً دشمن خارجی نیست؛ اما او می‌رود سراغ سران ارتش!

پس دشمن، مردم هستند.

این نشان می‌دهد که این اعتراضات از طرف رژیم به‌عنوان دشمن دیده می‌شود؛ کمااین‌که پیش از این هم خود پاسدار رادان هشدار داده بود: «اگر به اعتراض بیایید، در خیابان به چشم دشمن نگاهتان می‌کنیم و می‌زنیم.»

این یک سمت قضیه و یکی از پیام‌های اعتراضات است. اما برویم سراغ مردم. از روی شعارها به‌راحتی می‌شود متوجه شد قضیه از چه قرار است. بازنشسته‌های فولاد و ذوب‌آهن اصفهان چه می‌گفتند؟

می‌گفتند: «دشمن ما همین‌جاست، دروغ می‌گن آمریکاست.»

ملاحظه می‌کنید که مردم در برابر ادعاهای مقامات رسمی رژیم، این ادعاها را رد می‌کنند.

شعار دیگری هم در میان بازنشستگان تأمین اجتماعی در اهواز مطرح بود؛ البته مدت‌هاست که همین شعار را از بازنشستگان شوش و جاهای دیگر هم می‌شنویم:

«کارگر زندانی آزاد باید گردد! معلم زندانی آزاد باید گردد! معترض زندانی آزاد باید گردد!»

این شعارها کاملاً در برابر سیاست‌های جاری رژیم قرار دارند.

چرا معترضان می‌گویند «جنگ، مذاکره، بهانه است؛ زندگی ما نشانه است»؟

حالا یک گام بالاتر برویم. در کرمانشاه حرف‌های شنیدنی‌تری می‌شنوید. مردم می‌گفتند: «جنگ، مذاکره، بهانه است؛ زندگی ما نشانه است.»

این دقیقاً همان چیزی است که سال‌هاست مقاومت ایران می‌گوید: جنگ، سرپوش اختناق است؛ جنگ، سرپوش ایجاد دیکتاتوری و سرپوش صدور ارتجاع است.

حالا این حرف از زبان مردم در کف خیابان هم بیان می‌شود و نشان می‌دهد که مشکل اصلی رژیم، بقای خودش است و مزاحم این بقا کسی جز مردم ایران نیست. در نتیجه، جنگ را سرپوش سرکوب می‌کند.

وقتی چنین حرف‌هایی از کف خیابان بیرون می‌آید و این رویارویی آشکار شکل می‌گیرد، روشن است که صحنه، صحنه یک جنگ میان مردم ایران و رژیم است.

وجه سوم پیام این اعتراضات، به نظر من، رو به جامعه جهانی است. مردم می‌گویند این رژیم، با وضعیتی که در کف خیابان مشاهده می‌شود، پشتوانه‌ای ندارد. اقشار مختلف مردم علیه آن و سیاست‌هایش هستند و اساساً امیدی به تغییر از درون این نظام ندارند. یک حرف بیشتر ندارند و آن هم سرنگونی است.

در نتیجه، این رژیم قابل سرمایه‌گذاری نیست. این پیامی است که اعتراضات به جامعه جهانی می‌دهد.

اگر اعتراضات نتیجه‌ای نداشته، چرا مردم همچنان به خیابان می‌آیند؟

آقای هفت‌برادران، شما پیام‌های این اعتراضات را برشمردید، اما در واقع این اعتراضات تازه نیست. مدت‌هاست که جریان دارد و خود معترضان می‌گویند تا حالا نتیجه‌ای نداشته است. سؤال این است که حاصل این اعتراضات چیست؟

رضا هفت‌برادران: ببینید، تا آنجا که به توقعات صنفی برمی‌گردد، بله؛ معترضان مدت‌هاست از رژیم قطع امید کرده‌اند. می‌دانند تا این رژیم هست، نه حقوقشان پرداخت می‌شود، نه تورم مهار می‌شود، نه گرانی مهار می‌شود و نه مشکل مسکنشان حل می‌شود. هیچ اتفاقی در این زمینه‌ها نمی‌افتد.

اما همان‌طور که اشاره کردم، مسئله امروز واقعاً جنگی میان مردم و رژیم است.

کاری که این اعتراضات در این رویارویی انجام می‌دهد، این است که خواست سرنگونی و تغییر اساسی را عمومی می‌کند و بازتاب جهانی و بیرونی هم به آن می‌دهد.

وقتی مردم می‌گویند «دروغ می‌گن آمریکاست، دشمن ما همین‌جاست»، در واقع روایت رسمی رژیم را تغییر می‌دهند.

یا وقتی خواستار آزادی زندانیان می‌شوند، چه خواستی را مطرح می‌کنند؟ این شعارها می‌گویند که سرکوب مخالفان، یک امر سیاسی است که همچنان ادامه دارد؛ نه آن مسائل امنیتی و اجتماعی که رژیم مطرح می‌کند.

وقتی مردم از ظلم و ستم حرف می‌زنند، در شعارهایشان آدرس مشخص می‌دهند: از سپاه پاسداران تا بیت خمینی ملعون و بیت ولی‌فقیه. آن‌ها می‌پرسند مشکلات، دزدی‌ها، غارت و چپاول کجاست و مسئول آن کیست؟

این رویارویی کامل با وضعیت موجود، که در نهایت به خواست سرنگونی می‌رسد، واقعاً رژیم را کلافه کرده است. رژیم هم در مقابل آن راه‌حلی ندارد و نمی‌تواند آن را سرکوب کند.

اگر بخواهد سرکوب کند، اعتراضات را رادیکال‌تر می‌کند و بیشتر بنزین روی آتش خشم عمومی می‌ریزد. این وضعیتی است که اکنون رژیم با آن مواجه است و همچنان ادامه دارد.