روز جهانی نه به اعدام؛ چرا صدای مقاومت علیه چوبه‌های دار جهانی‌تر شده است؟

از فعالیت یاران مقاومت ایران در کشورهای مختلف تا ایستادگی زندانیان سیاسی و کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام؛ چگونه می‌توان هزینه اعدام‌ها را برای رژیم آخوندی بالا برد؟

گفتگو با بهروز پرتوی

روز دهم اکتبر، روز جهانی نه به اعدام است؛ روزی که یاران مقاومت ایران در کشورهای مختلف جهان تلاش کردند توجه جامعه جهانی را به افزایش اعدام‌ها در ایران و صدور احکام اعدام برای جوانان شورشگر جلب کنند.

در این بخش از برنامه، همراه هستیم با آقای بهروز پرتوی.

نگاهی داشته باشیم به فعالیت‌های هم‌وطنانمان در روز جهانی نه به اعدام.

اگر ممکن است، کمی درباره فعالیت‌های دوستان و هم‌وطنانمان در این روز، یعنی روز جهانی نه به اعدام، بگویید. آن‌ها چه اقداماتی داشتند و چه پیامی را مطرح کردند؟

چرا ایستادگی زندانیان سیاسی، فراتر از ۲۴ ساعت توجه می‌طلبد؟

واقعاً نمی‌شود از روز جهانی نه به اعدام صحبت کرد، بدون اینکه اشاره‌ای داشته باشیم به همین قهرمانانی که همین الآن شما صدای دو نفر از آن‌ها یا نام و پیامشان را پخش کردید.

اگر بخواهیم شجاعت، قهرمانی، پایبندی، مقاومت و استقامتی را که زندانیان سیاسی ما در ایران از خودشان نشان می‌دهند، ارزیابی کنیم، باید به زندانیانی توجه کنیم که حتی به پای چوبه‌های دار رفتند و بر آن بوسه زدند.

از آخرین نمونه‌ها، فرمانده وحید بنی‌عامریان و همراهانش را در نظر بگیرید و همین‌طور به عقب برگردید. اگر بخواهیم متناسب با ایستادگی و مقاومت آن‌ها فعالیت کنیم، از نظر خود من، واقعاً احساس شرمندگی می‌کنم؛ چون حتی ۲۴ ساعت هم برای اینکه بتوانیم صدای این عزیزان باشیم، کافی نیست.

چگونه می‌توان هزینه اعدام‌ها را برای رژیم آخوندی بالا برد؟

اما چیزی که من را خوشحال می‌کند و بیشتر امیدوارم می‌سازد، مبارزه گسترده، سازمان‌یافته و بسیار مؤثری است که در سراسر جهان علیه اعدام شکل گرفته است. به‌ویژه شورای ملی مقاومت، سازمان مجاهدین و هواداران این مقاومت در جای‌جای دنیا می‌دانند که این مسئله چه اهمیتی دارد.

با توجه به اینکه صدور و اجرای حکم اعدام برای رژیم وسیله‌ای برای ادامه بقاست و چیزی فراتر از این نیست، همان‌طور که زندانی عزیزمان سپهر امام‌جمعه در پیامش به‌خوبی و روشنی می‌گوید، باید هزینه این اقدامات را برای رژیم بالا برد.

به نظر من، با تمام فعالیت‌هایی که این روزها انجام شده، از جمله آخرین کنفرانس حقوق بشری که رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت ایران با حضور حقوقدانان، وکلا، دادستان‌ها و حتی نظریه‌پردازان حقوق بین‌الملل برگزار کرد و بازتاب گسترده‌ای که در میان این نخبگان داشت، می‌توان به اهمیت این مبارزه پی برد.

از آن کنفرانس تا امروز، می‌خواهم این نکته را عرض کنم که واقعاً تردیدی نیست و نباید هم باشد که مبارزه‌ای مانند کارزار روز جهانی نه به اعدام و همگانی‌کردن شعار «نه به اعدام»، می‌تواند تیغ جلاد را کند کند.

همان‌طور که رژیم آخوندی بدون اعدام نمی‌تواند به شیوه‌ای که برای بقای خود در پیش گرفته ادامه دهد، باید هزینه اعدام‌ها را برای آن بالا برد و تیغ جلاد را کند کرد.

چرا کارزار نه به اعدام با مبارزه برای سرنگونی پیوند خورده است؟

تردیدی نیست که هیچ دیکتاتوری در طول تاریخ نتوانسته است با اعدام، کشتار و شکنجه از سرنوشت محتوم خود، یعنی سرنگونی، فرار کند. حکومت آخوندی هم از این قاعده مستثنا نیست و نمی‌تواند با اعدام، شکنجه و دستگیری از سرنوشت خود فرار کند؛ به‌ویژه اینکه ما با یک مقاومت سازمان‌یافته روبه‌رو هستیم.

در همین زمینه، شما اشراف دارید که در صد و چهل‌ویکمین هفته کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام، این کارزار در ۶۶ زندان ادامه داشته است.

اینکه در اعماق سیاه‌چال‌های یکی از سرکوبگرترین حکومت‌های تاریخ معاصر، زندانیان اسیر در چنگال جلاد، کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام را به راه می‌اندازند، نشان می‌دهد که این مبارزه تا چه اندازه اهمیت دارد.

جنبش نه به اعدام، جنبش دادخواهی و مبارزه علیه اعدام، در واقع بخش‌های جدایی‌ناپذیر مبارزه برای سرنگونی حکومت آخوندی هستند. به نظر من، این مسئله هر روز بیشتر و بهتر ثابت می‌شود.

همان‌طور که در پیام آقای سپهر امام‌جمعه هم اشاره شد، یکی از دلایل بالا رفتن آمار اعدام‌ها دقیقاً همین است: رژیم کابوس سرنگونی را بیشتر و شفاف‌تر می‌بیند و به همین دلیل آمار اعدام‌ها افزایش یافته است. حتی به نظر من، شکل و کیفیت اعدام‌ها نیز تغییر کرده است.