ارتباط مستقیم؛ نه به اعدام؛ چرا حسابرسی از سرمداران رژیم آخوندی ضروری است؟

از اعدام‌های گسترده و سرکوب زندانیان سیاسی تا ایجاد رعب و وحشت در جامعه؛ چرا باید سرمداران رژیم آخوندی در برابر این جنایت‌ها پاسخگو باشند؟

میهمانان برنامه: محمد محدثین و حسین عابدینی

سلام و درود به هم‌وطنان عزیز و بینندگان گرامی برنامه «ارتباط مستقیم».

روز گذشته، دهم اکتبر، روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام بود؛ روزی که فعالان حقوق بشر، نهادهای بین‌المللی و مخالفان اعدام، یک بار دیگر بر حق بنیادین انسان برای زندگی تأکید کردند.

اما در سال‌های اخیر و به‌ویژه در ماه‌های گذشته، مسئله اعدام در ایران ابعاد نگران‌کننده‌ای پیدا کرده است.

برای مثال، در سال ۲۰۲۵، طی نیمه نخست سال، بیش از ۲۲۰۰ اعدام در ایران ثبت شده و به همین خاطر، سازمان ملل نیز در همان سال نسبت به افزایش شدید اجرای احکام اعدام و استفاده از مجازات مرگ هشدار داده بود.

اکنون، یک روز پس از روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام، می‌خواهیم درباره چرایی افزایش اعدام‌ها در ایران، آثار آن بر جامعه، پیام سیاسی و اجتماعی این احکام و میزان تأثیر واکنش‌های بین‌المللی، با مهمانان این برنامه گفت‌وگو کنیم و نظرات شما بینندگان عزیز را هم بشنویم.

در این برنامه بسیار خوشحالیم که آقای محمد محدثین، مسئول کمیسیون خارجه شورای ملی مقاومت، همراه ما هستند. همین‌طور در ادامه برنامه، گفت‌وگوی‌مان را با آقای حسین عابدینی، معاون نمایندگی شورای ملی مقاومت در انگلستان، ادامه خواهیم داد.

آقای محدثین، خیلی خوش آمدید. بسیار متشکریم که دعوت سیمای آزادی را برای شرکت در برنامه «ارتباط مستقیم» پذیرفتید.

محمد محدثین: با سلام خدمت مسعود عزیز، با سلام به دست‌اندرکاران و همکارانتان در سیمای آزادی و با تشکر از اینکه این امکان را فراهم کردید که یک بار دیگر در اینجا و از این راه، از طریق سیمای آزادی، با هم‌وطنانمان در نقاط مختلف جهان، در داخل سراسر ایران و جهان، صحبت کنیم.

من مقدمه را اجازه بدهید که ضمن بزرگداشت این روز که در جهان امروز به‌عنوان روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام شناخته می‌شود، در واقع، روز گذشته، دهم اکتبر، ۱۸ مهر، به زندانیان عزیزمان، به خواهران و برادرانی که در اسارت رژیم ضدبشری آخوندی هستند، درود بفرستم.

به کسانی که در کارزاری که آنها هم در آن سهیم هستند، یعنی کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام، شرکت دارند، درود می‌فرستیم و امیدواریم که این کارزار و کارزارهای مشابه در داخل و خارج ایران به هدف نهایی برسند.

در فرصت‌های بعدی توضیح خواهم داد که اصلاً هدف از این کارزار نه به اعدام چیست؛ به‌خصوص درباره زندانیانی که بنیان‌گذار و پایه‌گذار این به‌اصطلاح سه‌شنبه‌های نه به اعدام بودند. کسانی که سال‌های طولانی، بعضاً بیش از ربع قرن، در زندان به سر برده‌اند، بدون حتی یک روز مرخصی، بدون یک روز مرخصی استعلاجی یا هیچ چیز دیگری. برایشان پایداری، ایستادگی و سر موضع بودن را آرزو می‌کنیم.

چرا اعدام در ایران به ابزاری برای کنترل جامعه تبدیل شده است؟

همان ارزش‌هایی که هزاران زندانی سیاسی، ۳۰ هزار زندانی سیاسی در سال ۶۷، با آنها بر سر دار رفتند و همان ارزش‌هایی که در همین اواخر هم قهرمانانی مثل وحید بنی‌عامریان و همرزمانش، هم‌یگان‌هایش و یا بهروز احسانی، مهدی حسنی و دیگر مجاهدان سربدار به ما یاد دادند، به‌عنوان الگوهای این راه درخشیدند.

همین‌طور تبریک می‌گویم به هم‌وطنانمان، خواهران و برادرانمان در کشورهای مختلف که همین امشب برنامه‌هایشان را پخش می‌کردید؛ چه برنامه‌های باشکوه و انگیزاننده و یکپارچه‌ای علیه اعدام، به‌طور عام، و به‌خصوص علیه اعدام‌های سیاسی و در واقع، فراخوان به جامعه جهانی برای اقدام علیه رژیم ایران به‌خاطر این اعدام‌ها.

دست‌مریزاد به خواهران و برادرانی که در اشرف‌نشان‌ها و ایرانیان آزاده‌ای که در سراسر دنیا، فکر می‌کنم شما از ۲۶ مورد، اگر اشتباه نکنم، در اروپا و آمریکا گزارش داده‌اید که بسیار بسیار جالب توجه بود.

مجری: بله، بسیار متشکرم. با درود به هم‌وطنان عزیزمان برای این فعالیت‌های بسیار تأثیرگذار.

برای شروع بحث، حالا می‌خواهم بپرسم چرا رژیم دست به این اعدام‌های وحشیانه و گسترده می‌زند و چه اهدافی را به‌طور عام و خاص، در شرایط فعلی، به‌خصوص دنبال می‌کند؟ برای اجرای این احکام؟

محمد محدثین: عرض کنم حضورتان که اعدام، خب، امر بی‌سابقه‌ای نیست. در بسیاری از کشورها زندانیان سیاسی را اعدام می‌کردند. در سال‌های گذشته، البته الان در دنیای امروز نسبت به قبل، نسبت به ۵۰ سال پیش و ۶۰ سال پیش، خیلی کمتر شده، ولی در ایران تحت حاکمیت آخوندها، اعدام سیاسی، اعدام به‌طور عام و اعدام زندانیان سیاسی از اهداف سیاسی مشخصی برخوردار است.

حتی اعدام مجرمان غیرسیاسی، کسانی که جرم سیاسی مرتکب نشده‌اند، برای ما عادی مرتکب شوند، خود جرم سیاسی چیزی است که در فرهنگ و ادبیات این رژیم وجود دارد. جرم سیاسی اصلاً معنی ندارد، ولی حتی اعدام زندانیانی که به‌اصطلاح محکومان سیاسی نیستند، محکومان جرایم عادی‌اند، اصلاً هدفش مجازات آن افراد نیست؛ در اساس، هدف ایجاد رعب و وحشت در جامعه است. رژیم ایران از اعدام، از حربه اعدام، برای کنترل جامعه استفاده می‌کند.

ریشه سرکوب کجاست؛ چرا خمینی از مجاهدین هراس داشت؟

اگر به تاریخچه موضوع نگاه کنیم، در دو سال اول حاکمیت آخوندها، سازمان مجاهدین در واقع از پایگاه اجتماعی گسترده‌ای برخوردار شد؛ چون در مقابل سیاست‌های ارتجاعی و بنیادگرایانه و زن‌ستیزانه این رژیم، یک جنبش مقاومتی وجود داشت؛ سازمان مجاهدینی که با یک اسلام ترقی‌خواه، اسلام اصیلی که اسلام دموکراتیک و بردبار بود، اسلام ارتجاعی و ساختگی و قلابی خمینی و دارودسته‌اش را به چالش می‌کشید.

این رویکرد، یعنی تبیین آیین اسلام دموکراتیک و بردبار، هر روز در جامعه نفوذ پیدا می‌کرد و به آنتی‌تز رژیم تبدیل شده بود. سازمان مجاهدین یک جنبش مارکسیستی، یک جنبش غیرمذهبی نبود که رژیم بتواند با عنوان به‌اصطلاح مذهب، به‌عنوان کافر و به‌عنوان دشمن خدا با آن مقابله کند.

دو کار خمینی کرد. ابتدا که شروع کرد به دجال‌بازی و شیطان‌سازی، از روز اول شیطان‌سازی را شروع کرد که اینها مسلمان نیستند، اینها دروغ می‌گویند، اینها منافق‌اند، اینها دچار فساد اخلاق هستند و از این چیزها. از سال اول، از همان هفته دوم و هفته اول و دوم، ما با این مسائل از طرف رژیم مواجه بودیم.

دفاتر ما را در اوایل اسفند ۵۷، خمینی که ۲۲ بهمن سر کار آمده بود، در اوایل اسفند، یعنی ده روز بعد، در قم یا جاهای دیگر، مورد حمله قرار می‌دادند، می‌گرفتند و می‌گفتند وسایل فساد اخلاقی در آنجا کشف کردیم؛ از این مزخرفات و اراجیف که این‌جوری می‌خواستند یا با چماق‌داری می‌خواستند مجاهدین را از میدان به در کنند.

وقتی هیچ‌کدام از این کارها کارساز نشد، تعداد زیادی از افراد آن جریان، قبل از ۳۰ خرداد ۶۰، در همین مسیر، توسط همین چماق‌داران یا به‌اصطلاح مأموران غیررسمی رژیم، شهید شدند و کشته شدند.

ارتباط مستقیم؛ نه به اعدام؛ چرا حسابرسی از سرمداران رژیم آخوندی ضروری است؟ ـ قسمت دوم

ارتباط مستقیم؛ نه به اعدام؛ چرا حسابرسی از سرمداران رژیم آخوندی ضروری است؟ ـ قسمت سوم

ارتباط مستقیم؛ نه به اعدام؛ چرا حسابرسی از سرمداران رژیم آخوندی ضروری است؟ ـ قسمت چهارم