دادگاه نمایشی ۱۰۴ تن از مجاهدین؛ چرا رژیم از گسترش کانون‌های شورشی وحشت دارد؟

چرا دادگاهی که قرار بود ابزاری برای سرکوب باشد، به صحنه نمایش ترس رژیم از مجاهدین تبدیل شده است؟

گفتگو با احمد افشار

این هفته، بار دیگر دادگاه نمایشی رژیم برای ۱۰۴ تن از اعضای مجاهدین، به شکلی عجیب به صحنه‌ای برای نمایش وحشت آخوندها از مجاهدین و گسترش و محبوبیت روزافزون کانون‌های شورشی تبدیل شد. برویم ببینیم علت چیست؟ چرا رژیم در شرایط کنونی این دادگاه را برگزار می‌کند؛ دادگاهی که به نظر می‌رسد ضررش برای رژیم بیشتر از سودش باشد؟

به همین منظور، همراه هستیم با مهمان برنامه، آقای احمد افشار، تا به این موضوع بپردازیم.

بسیار عالی. همان‌طور که در مقدمه گفتم، بپردازیم به همین دادگاه؛ البته نمی‌شود نام دادگاه بر آن گذاشت، بلکه باید گفت سیرک آخوندی و نمایشی که رژیم به راه انداخته است.

اجازه بدهید ابتدا قسمت‌هایی از آخرین جلسه برگزارشده را با هم ببینیم و بعد به پرسش‌وپاسخ‌ها بپردازیم.

چرا اتهامات مطرح‌شده در دادگاه، بیش از هر چیز از هراس رژیم حکایت دارد؟

بخش‌هایی از اظهارات در دادگاه نمایشی رژیم:

تغییر ابزار، تغییر شکل...

اصل جرم که نافی مسئولیت کیفری نیست.

نیم‌روزی که من در جلسه بیست‌وهشتم و بیست‌ونهم این دادگاه درباره این جزوات مفصلاً صحبت کردم...

روزی در دهه ۶۰، این‌ها جزوات را منتشر می‌کردند؛ آموزش تاکتیکی اقدامات مسلحانه.

روزی در دهه ۶۰ جزوه منتشر می‌کردند برای ایجاد آشوب و اغتشاش. امروز در بستر فضای مجازی، با ساخت فیلم‌ها و کلیپ‌های دروغین، مجدداً به آشوب و اغتشاش دعوت می‌کنند.

همچنین درباره قیام‌های هفدهم و هجدهم دی‌ماه، صراحتاً ادعا می‌کنند که سازمان مجاهدین بیانیه می‌دهد و به آشوب و اغتشاش دعوت می‌کند.

بخش‌هایی که با هم دیدیم، صحبت‌های وکیل رژیم در همین شو و نمایش به‌اصطلاح دادگاه بود. آقای افشار، برای توضیح اینکه موضوع از چه قرار است و این آخوند چه اتهاماتی را علیه مجاهدین ردیف کرده، لطفاً برای ما و بینندگان توضیح بدهید که اصل ماجرا چیست.

احمد افشار: البته این آخوند با همان زبان کثیف آخوندی‌اش از این‌گونه کارها، بمب‌گذاری، اغتشاش و امثال این‌ها صحبت می‌کند؛ اما در واقع، همه این‌ها شکل‌های مختلف مبارزه‌اند که سراسرشان افتخار است و زنجیره‌ای به‌هم‌پیوسته از ۴۵ سال افتخارات مقاومت ایران و مجاهدین خلق ایران را تشکیل می‌دهند؛ مبارزه‌ای که از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ تا امروز ادامه داشته است.

اما بهتر است به وضعیت خود این نمایش دادگاه بپردازیم. ابتدا دو سه جمله درباره آن عرض می‌کنم.

چرا رژیم پس از هفت ماه توقف، دوباره دادگاه نمایشی را به راه انداخت؟

با شروع جنگ، در واقع از ۹ اسفند امسال، این دادگاه به مدت هفت ماه متوقف شد. پیش از آن، طی دو سال و خرده‌ای، هر هفته و معمولاً روزهای شنبه برگزار می‌شد؛ اما با شروع جنگ متوقف شد.

چرا؟ چون این تصور خام را داشتند که در شرایط جنگی، نیروهایشان را به صحنه می‌آورند و با طرح موضوعی ملی و میهنی، می‌توانند اوضاع جامعه و به‌ویژه ریزش نیروهای خودشان را تا حدودی کنترل کنند.

اما آنچه در همین هفت ماه، از اسفند تا امروز، اتفاق افتاد، رشد و اعتلای کانون‌های شورشی و گسترش آتش‌افروزی روزمره آن‌ها بود؛ وضعیتی که وحشت زیادی در رژیم برانگیخت.

اعدام‌های وقفه‌ناپذیر شورشگران دستگیرشده در قیام‌ها، به‌خصوص قیام عظیم دی‌ماه، و همچنین صدور احکام سنگین و حکم اعدام برای زندانیان دیگر، نشان می‌دهد که این خوش‌خیالی رژیم کاملاً از بین رفته است.

پس از هفت ماه، دیدند که باز هم باید به همین نمایش‌ها متوسل شوند. بنابراین، هدف اصلی رژیم آخوندی از برگزاری این نمایش‌ها، در درجه اول، جمع‌وجور کردن نیروهای ازهم‌گسیخته و روحیه‌باخته‌ای است که شاهد این وضعیت هستند.