اعدام‌های مهرماه؛ چرا رژیم از جوانان شورشگر می‌ترسد؟

از اعدام‌های پیاپی تا تشدید احکام علیه جوانان؛ آیا سیاست اعدام می‌تواند جامعه جوشان ایران را به سکوت وادار کند؟

گفتگو با رضا هفت برادران

شورای ملی مقاومت ایران اطلاع داد که رژیم از هشتم تا بیست‌ویکم مهر، دست‌کم ۴۳ زندانی را اعدام کرده است. پیش از این نیز شاهد بودیم که قضاییه جلادان، صدور احکام اعدام علیه جوانان شورشگر را تشدید کرده است. برای بررسی موضوع، همراه هستیم با آقای رضا برادران. 

سؤال را با این موضوع شروع کنیم که رژیم با تشدید اعدام‌ها دنبال چیست و در واقع چه نتایجی از آن گرفته است؟

چرا رژیم جوانان شورشگر مشهد و اصفهان را اعدام می‌کند؟

فکر می‌کنم اگر نگاهی به فهرست اعدام‌های اخیرش بکنیم، همان‌طور که الان شما اشاره کردید، از هشتم تا بیست‌ویکم مهر، خیلی چیزها روشن می‌شود.

در این فهرست، علی همتی و جواد نیک‌اندیش هستند که دژخیمان رژیم آن‌ها را اعدام کردند؛ دو جوان شورشگر که اتهامشان رهبری شورش در خیابان طبرسی مشهد بود.

این را هم یادآوری بکنم که پیش از این دو جوان، رژیم در اردیبهشت‌ماه، در همین خیابان، سه جوان دیگر را با همین اتهامات اعدام کرده بود.

باز مشابه این‌ها، به اصفهان برویم؛ علیرضا سپاهی و علیرضا رئیسی را در این فاصله اعدام کرده است. این در حالی است که مدتی قبل، در همین اصفهان و در همین میدان علیخانی، پنج جوان شورشی دیگر را اعدام کرده بود که تعداد زیادی، ۲۳ نفر، هم احکام پنج تا ده سال گرفته بودند.

آن پنج نفری را که اعدام کرد، با این خیال بود که چوبه‌های اعدام را در وسط خیابان برپا کند و خلاصه مایه وحشت بشود؛ اما در واکنش به وحشت از واکنش اجتماعی، در واقع آن را جمع کرد و اعدام این دو نفر را تا امروز عقب انداخت.

آیا اعدام‌ها می‌توانند جامعه جوشان ایران را به عقب برانند؟

این فهرست اعدامی‌هایی که شما اشاره کردید، واقعاً زیاد است. اگر بخواهم اشاره کنم، یک نمونه دیگر از این زندانیان، به اتهام به هلاکت رساندن یک افسر انتظامی در دامغان بوده است. یکی از آن‌ها دانیال جهانیان بود که یک مزدور نیروی انتظامی را در بندرعباس مجازات کرده بود. یکی دیگر در میناب، یک افسر انتظامی را به هلاکت رساند.

یک نفر دیگر در زاهدان، به خاطر شرکت در حمله به پاسگاه و به هلاکت رساندن انبوهی از مزدورهای رژیم در آنجا، اعدام شد.

خلاصه نگاه کنید، صحنه، صحنه یک جامعه جوشان است؛ جامعه‌ای که...

دادستان رژیم از یکی از آن‌ها پرسیده بود: «برای چی به کلانتری حمله کردید؟» گفته بود: «برای اینکه سلاح بگیرم و شما را بکشم.»

این در واقع در مقابل آن چیزی است که رژیم می‌خواهد؛ خلاصه، جامعه‌ای که حاضر است داروندار خودش را بدهد، اما تسلیم این فضا و وضعیتی که رژیم برایش ایجاد کرده، نشود.

خب، این وسط رژیم می‌بیند که تهدیدش همین است؛ چون یک عمر، در واقع، با اعدام، نان تثبیت نظام ایران و بقای عمر نظام را خورده است. حالا می‌بیند این وضعیت جور دیگری شده است.

چرا سیاست اعدام رژیم به نتیجه دلخواهش نمی‌رسد؟

برای همین است که رژیم رو می‌آورد به تشدید اعدام تا باز بتواند همان شانس قبلی‌اش را امتحان بکند.

ولی، ولی، ولی، ولی مهم است که این تمهیداتش اثر نمی‌کند. این تمهیدات راه به جایی نمی‌برد و کارساز نخواهد بود