بندبازی روی خط مرگ و زندگی؛ چرا جان کارگران در ایران این‌قدر بی‌ارزش شده است؟

از مرگ هزاران کارگر در حوادث شغلی تا انفجار معدن زمستان یورت؛ چه کسی پاسخ‌گوی جان‌های ازدست‌رفته و نبود ایمنی در محیط‌های کار است؟

همان‌طور که می‌بینید، این تیتر رسانه حکومتی فرارو در نوزدهم مهرماه است: «بندبازی روی خط مرگ و زندگی. زندگی کارگران در خطر است!»

همین رسانه حکومتی می‌نویسد: اخبار رسمی نشان می‌دهد که از اول تا ۱۷ مهر امسال، ۳۱ حادثه در محیط‌ها و مشاغل کارگری ۱۸ استان کشور اتفاق افتاده که در این حوادث، ۷۸ کارگر مصدوم و ۲۸ کارگر کشته شده‌اند.

اما قبل از اینکه به بررسی علل این‌همه کشتار و مصدومیت کارگران میهنمان بپردازیم، چند عدد و رقم دیگر را هم ببینیم.

بر اساس متوسط آمارهای رژیم، هر سال تقریباً بین ۱۹۰۰ تا ۲۲۰۰ کارگر در ایران بر اثر سوانح کار جان خود را از دست می‌دهند.

این هم خبرگزاری حکومتی ایلناست که تیترش مربوط به چهار سال قبل است و نوشته سالانه ۱۰۰ هزار کارگر در کشور دچار سوختگی می‌شوند. این را رئیس بیمارستان مطهری تهران گفته است. او گفته که سالانه ۳۰ هزار نفر در تهران دچار سوختگی می‌شوند که حدود یک‌سوم آن‌ها کارگرند. یعنی برآورد می‌شود که سالانه حدود صد هزار کارگر در ایران دچار سوختگی می‌شوند.

این هم یک آمار دیگر از خبرگزاری حکومتی ایلنا، مربوط به روز نهم همین ماه، که نوشته ۵۵ کارگر مازندرانی بر اثر حوادث ناشی از کار در پنج ماه گذشته جان خودشان را از دست داده‌اند. مدیرکل پزشکی قانونی گفت: در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته، این آمار ۳۱ درصد افزایش داشته است.

چرا آمار مرگ کارگران در ایران با کشورهای توسعه‌یافته قابل مقایسه نیست؟

همان‌طور که در این نمودار ملاحظه می‌کنید:

• انگلستان: با جمعیت ۷۰ میلیون نفر و نیروی کار ۳۴ میلیون نفر، سالانه ۲۱۹ فوتی بر اثر سوانح کار دارد.

• آلمان: با جمعیت ۸۵ میلیون نفر و نیروی کار ۴۶ میلیون نفری، آمار فوتی بر اثر سوانح کار در یک سال ۴۴۰ نفر است.

• سوئد: جمعیتش حدود ۱۱ میلیون نفر است. نیروی کارش ۵.۳ میلیون نفر و تعداد کشته‌شدگان حوادث کار ۴۵ نفر در سال است.

• نروژ: جمعیت ۵.۵ میلیون نفر و نیروی کار ۲.۸ میلیون نفر دارد. سالانه ۳۰ نفر بر اثر سوانح کار جان خود را از دست می‌دهند.

• ایران: جمعیت ۸۷ میلیون نفر و نیروی کار حدود ۲۳ میلیون نفر دارد. تعداد کشته‌شدگان بر اثر سوانح کار به‌طور متوسط ۲۱۰۰ نفر در سال است.

یعنی در ایران، تعداد مرگ‌های ناشی از حوادث کار، بیش از ۷۰ برابر کشورهای توسعه‌یافته است.

چه عواملی محیط‌های کار را به قتلگاه کارگران تبدیل کرده‌اند؟

اما نگاهی هم بکنیم به دلایل این ابعاد از بی‌ارزش بودن جان کارگران میهنمان در نظام آخوندی و مرگ‌ومیر کارگران ایران بر اثر حوادث:

• نبود الزامات ایمنی مناسب در محیط کار.

• نداشتن فنس‌کشی‌های مناسب در کارهای ساختمانی.

• نبود ناظر ایمنی.

• فساد در شهرداری‌ها، وزارت مسکن، وزارت صمت و وزارت کار؛ از جمله رشوه‌گیری و پنهان کردن ضعف‌های ایمنی محل‌های کار.

• اختصاص ندادن بودجه برای الزامات ایمنی، به‌خصوص در معادن.

• ساعات کار طولانی و خستگی و فرسودگی نیروی کار.

• قراردادهای موقت که هیچ تعهدی را برای کارفرماها نسبت به کارگران ایجاد نمی‌کنند و بیش از ۹۰ درصد کارگران ایران قرارداد موقت دارند.

انفجار معدن زمستان یورت؛ وقتی هشدار کارگران نادیده گرفته شد

در پایان این گزارش، نمونه‌ای را با هم می‌بینیم: جان‌باختن ۴۳ کارگر معدن زمستان یورت گرگان به‌خوبی نشان می‌دهد که تا کجا برای رژیم آخوندی جان کارگران میهن بی‌ارزش است و فقط به فکر غارت است.

انفجار معدن زمستان یورت آزادشهر در ۱۳ اردیبهشت سال ۹۶، بزرگ‌ترین حادثه از نوع خود در معادن ایران بود. دو هفته قبل از انفجار، معدن‌کاران بارها به کارگزاران رژیم و صاحبان معدن تذکر داده بودند که وضعیت معدن استاندارد نیست و گاز نشتی دارد، اما آن‌ها به کارگران گفته بودند: «اگر کار نمی‌کنید، می‌توانید بروید.»

حادثه‌ای که به‌راحتی قابل پیشگیری بود، به وقوع پیوست و ۴۳ خانواده را بی‌سرپرست کرد.

رژیم ضدکارگری آخوندی به طرق مختلف سعی کرد که این حادثه را به گردن کارگران بیندازد، اما آن‌ها استاندار و وزیران رژیم را با فریادها و اعتراضاتشان رسوا کردند.

در زمان حادثه، اعضای مجلس آخوندی به گوشه‌هایی از فجایعی که در معادن ایران می‌گذرد، اعتراف کردند.

علیرضا ابراهیمی، مجلس ارتجاع، ۱۹ اردیبهشت ۹۶:

«در معدنی که با عمق ۱۸۰۰ متری کار می‌کردند، نه تهویه هوایی بود، نه کپسول اکسیژن مناسبی، نه بیمه‌ای. در این تونل هواسازی نبود، گازسنج‌ها کامل نبوده و یا غیرفعال بوده است، قرارداد سفیدامضا می‌کردند، حق اعتراض نداشتند که اگر اعتراضی می‌داشتند، اخراج می‌شدند، از هیچ‌گونه امکانات رفاهی، خود و خانواده‌شان بهره‌ای نداشتند...»